Dernau-Luxemburg

Που να στα λέω, μέσα σε όλες αυτές τις μέρες που χάθηκα απο δω και τι δεν έκανα με αποκορύφωμα ένα ταξίδι στην επαρχιακή Γερμανία που γύρισα γεμάτη εικόνες και χρώματα.
Τρίτη απόγευμα βρέθηκα σε μικρό χωριό της Κολωνίας όπου στρογγυλοκάθησα, για την ακρίβεια δεν έβαλα κώλο κάτω, για μια βδομάδα.
Το χωριό απ' αυτά που σίγουρα έχεις δει σε κάρτ ποστάλ ή ντοκυμαντέρ, λίγα σπίτια το πολύ πενήντα, στο γνωστό Γερμανικό ρυθμό με επικλινείς στέγες, λουλούδια στα παράθυρα, πεντακάθαρα δρομάκια, και γηραλέους τουρίστες με μπαστούνια περιπατητών να το διασχίζουν ερχόμενοι απο το παρακείμενο δάσος, ποδηλάτες με φούλ εξοπλισμό και τουρίστες σαν και μένα να κοιτούν απορημένοι τις καινούργιες καθαρές εικόνες.
Βλέποντας κάθε χωριό και κάθε πόλη κάπως έτσι, δεν μπορείς να μην σκεφτείς πως είναι τόσο νοικοκυρεμένα και αυτο φαίνεται κι απο αυτό το πολύ απλό παράδειγμα, κάνε τώρα τη σύγκριση με μια δική μας εικόνα και θα καταλάβεις, σκέψου ένα αντίστοιχο δικό μας χωριό οπουδήποτε στην επαρχία, ή ένα δικό μας δάσος και μην βάλεις την εξαίρεση.
Με το δάσος δίπλα και τα αμπέλια να ζώνουν το χωριό σου ρχεται να περπατήσεις ακόμη κι αν δεν είναι το καλύτερό σου, έτσι πήραμε τους δρόμους τους λόγγους και τα υψηπεδή αμπέλια και περπατήσαμε μέχρι να μας πονέσουν τα πόδια.
Το βράδυ μας βρήκε να πίνουμε σαγκρίες να καπνίζουμε μανιωδώς, ακόμα κι εγώ, φαίνεται πως τόσος καθαρός αέρας μου ρθε πολύς, και να τρώμε απο φρούτα μέχρι τυρογαριδάκια συνεχώς.
Την άλλη μέρα είπαμε να εκδράμουμε σε πόλη και τι πιο απλό να περνούσαμε τα σύνορα για Βέλγιο, Λουξεμβούργο ή Ολλανδία?
Ομόφωνα συμφωνήσαμε για Λουξεμβούργο γιατί είπαμε ότι σιγά μην πάμε ποτέ στο Λουξεμβούργο, ενώ Βρυξέλες όλο και θα τύχει, οπότε καβαλήσαμε το κάμπριο γκόλφ και οδήγησα στους Γερμανικούς δρόμους με προορισμό το Λουξεμβούργο που απείχε κάπου 2 ώρες απο εκεί που βρισκόμασταν.
Αφού μας μπέρδεψαν κάτι έργα εμάς αλλά και το gps και με καθυστέρηση μιας ώρας φτάσαμε σε ένα απο τα πλουσιότερα κρατίδια της Ευρώπης, εννοείτε ότι τα σύνορα ήταν σαν διόδια και δε μας έλεγξε κανείς και μπήκαμε στην πόλη του Λουξεμβούργου, αφού διανύσαμε την επαρχία με τα περιποιημένα χωράφια και τις καλοζωισμένες αγελάδες, μπαίνοντας στο Λουξεμβούργο αυτό που αντικρύζεις είναι ψηλά κτίρια σαν ουρανοξύστες που στεγάζουν τις πολυεθνικές, εργαζόμενους που έκαναν το lunch break τους ή περπατούσαν στους δρόμους με υπέρκομψα κοστούμια ψηλοί και ευθυτενείς όλοι τους σχεδόν και με έναν αέρα που απείχε έτη φωτός απο τους χωριάτες Γερμανούς.
Παρκάραμε στο σταθμό, και διασχίσαμε την πόλη σε πολύ λιγότερο απο δύο ώρες αφού το εμπορικό κέντρο της και η παλιά πόλη ήταν δίπλα δίπλα με τις αποστάσεις να είναι πολύ πολύ μικρές.
Στο κέντρο επικρατούσε μια ησυχία και μια ανωτερότητα, τύπου άμα βήξω θα με κοιτάξουν παραξενεμένοι, στα μαγαζιά μας μιλούσαν στα Γαλλικά, αλλά συνενοούνταν και στα Γερμανικά και Αγγλικά, ο κόσμος που κυκλοφορούσε ήταν φοιτητές, μαθητές, και ηλικιωμένοι που όλοι μα όλοι έπιναν τον καφέ με συνοδεία κάτι λαχταριστα γλυκά, που εννοείτε ότι δοκίμασα σε ένα πολύ Γαλλικό καφέ, εντάξι, αν δεν έχεις φάει γλυκό στο Λουξεμβούργο δεν ξέρεις τι είναι κρεμ πατισερί, αυτό έχω να πω.
Ξέρω και στη Γαλλία κάπως έτσι θα είναι, αλλά έχω πολλά χρόνια να πάω στο Παρίσι και δε θυμάμαι, μη με ρωτάς.
Περιτό να πω ότι κάποια στιγμή που κατουρήθηκα και θέλησα να πάω τουαλέτα πλήρωσα ένα ολόκληρο ευρώ στα Μακ ντόναλτς και όλες μα όλες οι τουαλέτες των μαγαζιών στο κέντρο ήταν επί πληρωμή για τους μη πελάτες.
Βγάλαμε φωτογραφίες παντού, φάγαμε κάτι πρόχειρο και αφού χαζέψαμε σε διάφορα μαγαζιά πήραμε το δρόμο της επιστροφής κάπως θλιμένοι που δε ζούμε εκεί να παίρνουμε δέκα χιλιάδες ευρώ μισθό το μήνα και να βρισκόμαστε κάθε βδομάδα σε άλλο κράτος για εκδρομή.
Την άλλη μέρα το πρόγραμμα είχε ποδηλατάδα στο χωριό σε μια απόσταση 6 χιλιομέτρων που την κάναμε με τα ρούχα να με στενεύουν κάπως, το παντελόνι δηλαδή και τη σέλα απο το ποδήλατο του Κ να μου μπαίνει στον κώλο και κάθε λίγα μέτρα να θέλω να σταματάω όχι τόσο για τις άπειρες φωτογραφίες που ήθελα να βγάζω, όσο για το ότι πιανόμουν κι ήθελα να μετακινούμε συνεχώς.
Η διαδρομή απο τον ποδηλατόδρομο περιελάμβανε ποταμάκι μικρό, ρυάκι το λες που όμως είχε ψαρούκλες στα πεντακάθαρα νερά του, τις είδα πίστεψέ με! κοντοκουρεμένα χορτάρια δίπλα απο τον ποδηλατόδρομο, τεράστια δένδρα με σκιά που σκοτείνιαζε το φως του ήλιου, ναι είχε ήλιο σχεδόν όλες τις μέρες που είμασταν εκεί και μάλιστα 2 μέρες σχεδόν καύσωνα για τα δεδομένα της Γερμανίας, αμπέλια περιποιημένα άλλα με τα τσαμπιά να κρέμονται και άλλα που τα είχαν κόψει, μοναστήρι που ήταν σα κάστρο σπίτια κατά μήκος του ποδηλατόδρομου περιποιημένα με τις αυλές τους και με τα λουλούδια τους, σχολείο που ήταν στη μισή διαδρομή και όλα τα παιδιά απο το μικρότερο ως το μεγαλύτερο πηγαινοερχόταν με ποδήλατο ή με τα πόδια το ίδιο και οι καθηγητές - δάσκαλοι, κάμπερς που αράζαν στις ξαπλώστρες έξω απο τα τροχοκινούμενά τους, παρέα που έκανε πικ νικ και εννοείτε ότι δεν υπήρχε ούτε μισό σκουπίδι πουθενά.
Πήγαμε σε δυο διπλανά χωριά, κάναμε βόλτες, φάγαμε κάτι μοσχομυριστές βάφλες και επιστρέψαμε στο σπίτι όπου μας περίμεναν για βραδυνή βόλτα στη Βόννη, αλλά λέω να συνεχίσω σε άλλο πόστ για τη Βόννη.....

Ολοι φεύγουν....

Γιατί κάθε φορά που πάω να ξεκινήσω ένα κείμενο και είναι Δευτέρα, θέλω να το γράψω? να ξεκινήσω με τη φράση <είναι Δευτέρα> απαραίτητα, λες και κάποιον νοιάζει που είναι Δευτέρα, λες και δε θα μπορούσε να ναι Σάββατο ας πούμε ή Παρασκευή, αλλά σιγά μην καθόσουνα να γράψεις Σαββατιάτικα ή και Παρασκευιάτικα θα μου πεις, εδώ που τα λέμε ούτε καν καθημερινή έκατσες.
Δευτέρα ναι, πες το μερικές φορές ακόμα να το χωνέψεις, πριν λίγο καιρό σήμαινε ότι θα σε περίμενε δουλειά, τώρα δεν έχει διαφορά απο άλλες μέρες της βδομάδας, μέχρι που σκέφτηκα να λείπω τις Δευτέρες και να ρχομαι απο Τρίτη στη δουλειά, όπως έκανα και την προηγούμενη βδομάδα που ενώ σερνόμουν απο καναπέ σε καρέκλα και τούμπαλιν, σηκώθηκα απ τη νάρκωση την Κυριακή το μεσημέρι και με γρήγορες κινήσεις πήρα μια πετσέτα και βρέθηκα να οδηγώ με προορισμό παραθαλάσιο χωριό της Καβάλας, στο πατρικό του Κ.
Για πότε η νάρκωση έδωσε τη θέση της στην εγρήγορση ούτε που το κατάλαβα, έτσι βρέθηκα σε λιγότερο απο 1,5 ώρα σε beach bar με χρυσαφένια άμμο, κρυστάλλινα νερά και δυνατές μουσικές να απολαμβάνω το μπάνιο μου παρόλο τον αέρα και το ελαφρύ κύμα, να πω ναι στην πρόσκληση του φίλου να μείνουμε εκεί για βράδυ παρά το γεγονός ότι δεν είχα μαζί μου βρακί, κρέμα προσώπου, καθαρή μπλούζα και βερμούδα, πράγμα ανήκουστο για μένα.
Να συνεχίζω και μετά το απόγευμα σε barbeque party με παρέα που ξεπερνούσε τα 15 άτομα να χορεύω νησιώτικα και να ξημερώνομαι κάνοντας τη διαδρομή δωμάτιο-μπάνιο κάθε είκοσι λεπτά μιας και η αγαπημένη μου ήπιε όλο το αλκοόλ που υπήρχε εκεί με τα γνωστά αποτελέσματα που όλοι μας κάποια στιγμή ζήσαμε και καθόλου δεν αγαπήσαμε, όταν περάσαμε ένα βράδυ αγκαλιά με τη λεκάνη της τουαλέτας...
Εννοείτε ότι την άλλη μέρα παρόλο που ήταν Δευτέρα καθόλου δε με ένοιαξε και απόλαυσα ένα ακόμη μπάνιο σε ακόμη καλύτερο beach bar ώσπου να μας πάρει το σούρουπο και να βρεθούμε αφού είχε σκοτεινιάσει στην πόλη μας.
Την Τρίτη το πρωί συνέχισα τη βδομάδα ξεχνώντας πως υπήρχε η Δευτέρα, αφού για μένα δεν υπήρχε, το μόνο που μου τη θύμιζε ήταν η συρικνωμένη βδομάδα που τέλειωσε πολύ πιο γρήγορα.
Τραπέζια με νουντλς και μαργαρίτες στο μεσοβδόμαδο, μια αμήχανη Παρασκευή με τον Κ να φεύγει το Σάββατο το πρωί για τη Γερμανία και να μη θέλει να εμφανιστούμε στο αεροδρόμιο ούτε κι εγώ θα θελα στη θέση του εδώ που τα λέμε, μια ακόμη βουτιά το Σάββατο στη Χαλκιδική, κι άλλα τραπέζια και χτες αποχαιρετήσαμε τη Ρ. που θα φευγε κι αυτή σήμερα το πρωί για μεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο.
Όλοι φεύγουν....
Και φτάσαμε στη σημερινή μέρα λιγότεροι και η πόλη φαίνεται πιο άδεια και εξακολουθεί να είναι Δευτέρα....

Amy.. live fast die young

Μπορεί να μην πήγαμε στη θάλασσα τα απογεύματα της βδομάδας του καύσωνα, αλλά το Παρασκευοσαββατοκύριακο αποφάσισα να αναπληρώσω με καθημερινή παρουσία στην παραλία του Μίλτου, Παρασκευή απόγευμα με τον ήλιο να δύει, στη σκιά του βράχου με καρπούζι και φωτογραφίες μπρος-πίσω.
Σάββατο με συνεφιά που αποδείχτηκε ευεργετική αφού παρέτεινε τη διαμονή μας στην παραλία.
Eπιστροφή το βράδυ με τα απρόσμενα νέα του θανάτου της Αmy

απ' το ίντερνετ που μας άφησαν άφωνους.
Εναν θάνατο που ήξερες πως θα'ρθει σύντομα, αλλά όχι και τόσο...(όλοι οι θάνατοι εν δυνάμη έρχονται σύντομα, αν το καλοσκεφτείς).
Σοκαρίστηκα! Τα τελευταία χρόνια δεν αγοράζω cd, αλλά μόλις άκουσα το back to black έσπευσα να το αγοράσω, και φυσικά το έλιωσα στο αυτοκίνητο.
Αυτή η φωνή , με τον τόσο πόνο, αυτή η μουσική...
Η φωνή της απ' τις φωνές που βγαίνουν μία κάθε 10-20 χρόνια, δεν ξέρω δεν είμαι ειδική για να αξιολογήσω, αλλά ακούω τα αφτιά μου και την ψυχή μου και συνήθως δεν πέφτω έξω.
Οταν άκουσα για τη συναυλία στην Αθήνα δήλωσα πως είναι η μόνη συναυλία που θα ήθελα να πάω φέτος.
Μετά το φιάσκο στο Βελιγράδι και την ακύρωση της συναυλίας στην Ελλάδα σκεφτόμουν πως ακόμα κι έτσι θα θελα να τη δω, όχι για να δω ένα θρύλο να πέφτει, κάθε άλλο, θα θελα να τη δω γιατί αυτή ήταν η Amy.
Δεν πρόλαβε να πει <Γειά σου Αθήνα>, ή μάλον το είπε στο Βελιγράδι, δεν πειράζει, εγώ ήμουν εκεί νοερά και το άκουσα.
Ποιος ξέρει αν θα ταν η ίδια χωρίς τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, αν θα είχε τέτοιο τσάκισμα η φωνή της, αν το ταλέντο της δεν ήταν τόσο μεγάλο, αν ήταν τόσο αποστειρωμένη και γιαυτό συνηθισμένη, αμφιβάλω.
Κρίμα...
Την Κυριακή η ατμόσφαιρα ήταν βαριά αλλά με μεγαλύτερη παρέα παίζαμε βόλευ και κάναμε βουτιές απ το μεσημέρι και μετά με σάντουιτς, κρύο τσάι, φρούτα και χαζές αντιπαραθέσεις για βαρετά εργασιακά ζητήματα κάτω απ τον ήλιο....
Με τη θάλασσα προσπαθείς να ξεφύγεις, και νομίζω είναι ο καλύτερος τρόπος, κάποιοι όμως επιμένουν.
Το βράδυ η κούραση ήταν τέτοια που υπερνίκησε την επιθυμία μου για παγωτό, κατέληξα με τα βαμπίρ μου παρέα στο νεφελώδες απ την υγρασία και τη ζέστη δωμάτιο.
Αλλη μια βδομάδα καύσωνα ξεκινά και εύχομαι να καταφέρω να φύγω εκτός των τειχών έστω και για λίγο, το καλοκαίρι είναι ανυπόφορο ώρες ώρες στη μεγάλη πόλη.

Μπορώ λοιπόν να φύγω διακοπές?

Και? τώρα σωθήκαμε?
Λύθηκαν ως δια μαγείας μέσα σε μια νύχτα όλα μας τα προβλήματα?
Αύριο που θα ανοίξω το μαγαζί θα είναι τίγκα στους πελάτες, κι εσύ που είσαι άνεργος 3 χρόνια θα βρείς δουλειά, και μαζί μ' αυτό σου έχω κι άλλα χαρούμενα, οι ταξιτζήδες θα σταματήσουν την απεργία τους και θα κάνουν τσάμπα κούρσες στους τουρίστες που ταλαιπώρησαν όλες αυτές τις μέρες απ το αεροδρόμια στο σύνταγμα κι απ τον πειραιά στην ομόνοια, ο εφοριακός θα σου στείλει επιστολή με κάρτα καλοκαιρινή που θα σου εύχεται απλώς καλές διακοπές τίποτα άλλο, Ο υπάλληλος στο μεταφορών θα κλείσει το facebook και θα σκοτωθεί να σε εξυπηρετήσει, προσφέροντας σου μάλιστα φραπέ και κουλούρι για όσο θα περιμένεις να εξυπηρετηθείς!
Η νοσοκόμα θα σε πάρει απ το χέρι απ την είσοδο ακόμα του νοσοκομείου που εφημερεύει και χωρίς ουρές και ταλαιπωρία θα σου κάνει όλες τις εξετάσεις των οποίων τα αποτελέσματα ω του θαύματος θα βγούν μετά απο μισή ώρα!
Ο γιατρός θα σε ενημερώσει γλυκά και συμπονετικά πριν σε εγχειρήσει μια μέρα μετά και αν τυχόν και τολμήσεις να αναφερθείς σε πρακτικές παλαιότερες και ψελλίσεις <θα δεχτείτε ένα δωράκι> θα σου πει ότι αυτή η λέξη δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο των γιατρών και αν ξανααναφερθεί θα πρέπει δυστυχώς να σε καταγγείλει που τόλμησες και το ανέφερες.
Οι χιλιάδες υπάλληλοι χωρίς αντικείμενο εργασίας θα βρούν κάποιο αντικείμενο εν ανάγκη θα μπούν σε άλλες υπηρεσίες ως βοηθητικοί ή ακόμα καλύτερα σε ομάδες βοήθειας για ανθρώπους που έχουν ανάγκη, οι υπηρεσίες χωρίς πια αντικείμενο θα κλείσουν, ο ΟΣΕ θα σταματήσει να παράγει έλλειμα και θα γίνει σύγχρονος, τα λεωφορεία θα μειώσουν το κόστος του εισιτηρίου στα 30 λεπτά και το μετρό της θεσσαλονίκης θα τελειώσει σε 3 μήνες.
Το κυκλοφοριακό αυτομάτως θα λυθεί αφού όλοι θα προτιμούν να ταξιδεύουν με τα μέσα μαζικής μεταφοράς που είναι και πιο φθηνά.
Αυτόματα οι δαπάνες του δημόσιου τομέα θα μειωθούν στο ελάχιστο και με τόση παραγωγικότητα ξαφνικά θα αρχίσουμε να έχουμε πλεόνασμα. Οι βουλευτές και υπουργοί όλων των κομμάτων αφού παραιτηθούν απο τις αμοιβές τους για τα επόμενα 5 χρόνια, θα παραιτηθούν απο τα δωρεάν αυτοκίνητά τους δωρίζοντάς τα σε υπηρεσίες που τα έχουν περισσότερη ανάγκη, και θα απολαμβάνουν και πάλι το σεβασμό και την στήριξή μας.
Η παιδεία θα κατευθύνει τους νέους σε σπουδές περιεχομένου με σίγουρη και γρήγορη αποκατάσταση σε τομείς όπως ο τουρισμός η έρευνα και η τεχνολογία, οι επιχειρήσεις θα διψούν για νέους με τέτοια προσόντα και θα τους αμοίβουν ανάλογα.
Αυτόματα θα καθαρίσουν όλοι οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια θα καθαριστούν απ' όλα τα σκατά, θα φυτευτούν λουλούδια όλα τα παρτέρια, ακόμη και τα εγκαταλλειμένα, και θα φτιαχτούν όλα τα σπασμένα πλακάκια, ξαφνικά όλοι οι οδηγοί θα οδηγούν σα Σουηδοί, βγάζοντας φλάς, τσεκάροντας δύο και τρεις φορές το δρόμο, περιμένοντας υπομονετικά τον μπροστινό τους να προσπεράσει πρώτος και όχι να αναβοσβήνουν τα φώτα και να κορνάρουν.
Μπορώ λοιπόν να φύγω διακοπές?

Κάντο με τον Ελληνικό τρόπο

Δύο φορές κάλεσα την αστυνομία και ουδέποτε εμφανίστηκε και άλλη μία το υγειονομικό (πριν ένα μήνα) που επίσης δεν εμφανίστηκε, για το κράτος υπάρχω μόνο για να πληρώνω, αυτό δεν είναι πουθενά όταν το χρειάζομαι, δεν είμαι απλώς αγανακτισμένη, αλλά απελπισμένη...
Tη μια ήμασταν στην παραλία και καθόμασταν σε ένα πεζούλι και μέσα στους εκατοντάδες πεζούς, ποδηλάτες, μαμάδες με παιδάκια ήταν 2 μαλακιστήρια με παπάκια και έκαναν κόντρες με μπαντιλίκια κλπ του στύλ με ένα χέρι στο τιμόνι, τσιγάρο στο άλλο ή κινητό και παραλίγο να τους φύγουν τα μηχανάκια και να πέσουν είτε πάνω μας είτε σε κάποιον άλλον χώρια ο θόρυβος απ τις κομένες εξατμίσεις, όλα αυτά πάνω στον πεζόδρομο, ε πήρα το 100 με ρωτήσαν 2 φορές αν ήταν πάνω στον πεζόδρομο τους διαβεβαίωσα πως ναι ήταν και δεν ήρθε κανένας μα κανένας ΠΟΤΕ! εγώ έφυγα μετά απο 3 ώρες απο εκείνο το σημείο, και να σκεφτείς ότι είμασταν καράκεντρο δεν υπήρχε κάποιος με μηχανάκι για να ρθει ας πούμε?
τη δεύτερη φορά ήταν χτες που εδώ και 6 χρόνια που μένω στο σπίτι διάφοροι τις ελέυθερες ώρες τους κάνουν εργασίες προφανώς παράνομα στα σπίτια τους χωρίς άδεια εννοώ, τις απογευματινές ώρες γίνεται αυτό συνήθως, κάποιος μάλιστα έχει χτίσει 2 ορόφους απέναντι μου με προσωπική δουλειά και τώρα πάει για τον τρίτο με αποτέλεσμα να μην υσηχάζεις μετά τις πέντε. Εξι χρόνια τώρα! Δεν είναι λίγο!
Ε χτες κάποιος στην αρχή του δρόμου μας είχε κομπρεσέρ και έχτιζε ένα τοιχάκι κάτι τέτοιο απ τις 6,30 άρχισε και ο πονοκέφαλος που είχα απ το μεσημέρι επιδεινώθηκε, κάποια στιγμή κόντεψε να μου τρυπήσει τον εγκεφαλο ο παπάρας, βγήκα στο μπαλκόνι στις 9 παρά τέταρτο και φώναξα, δε με άκουσε, με έγραψε, δεν ξέρω, ξαναβγήκα μετά απο ένα τέταρτο τα ίδια, στις 9 πήρα την αστυνομία, η οποία μου είπε ότι δεν είναι διατάραξη κοινής ησυχίας απλά θα στείλουν περιπολικό για να να ελέγξουν την άδεια αν έχει, φυσικά δεν ήρθαν ποτέ, αυτός συνέχισε την εργασία του ως τις 10 που σκοτείνιασε καλά καλά και σταμάτησε! Μιλάμε για τρελή ηχορύπανση.
Το υγειονομικό μετά απο ένα μήνα που το κάλεσα δεν έχει έρθει, πήγα εκεί με ένα έγγραφο απο όλη την πολυκατοικία που είναι η δουλειά μου, επειδή κανείς δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί, και επειδή δεν μπορείς να κάνεις καταγγελία απο το τηλέφωνο! -Ναι ναι το 2011 ούτε απ το τηλέφωνο σε εξυπηρετούν οι υπηρεσίες του κράτους, ούτε απ το ίντερνετ αυτοί ζούν ακόμα στην εποχή της σφραγίδας και του χαρτόσημου- γιατί στο δίπλα υπόγειο υπάρχει γραία με 10 σκυλιά, τα οποία κατουράνε και χέζουν μπροστά και πίσω στην πολυκατοικία υπάρχουν υπολείματα τροφών παντού με αποτέλεσμα να τρυγυρνάνε και ποντίκια, και δεν μπορείς να αναπνεύσεις απ τη βρώμα, η οποία μέσω της πρασιάς που ενώνει το διαμέρισμά της με το διαμέρισμά μου, μπαίνει και μέσα μαζί με τα κάτουρα! ε 6 χρόνια μετά κανένας δεν ενοχλείτε, η βρώμα μπαίνει στα σπίτια τους, ειδικά σε αυτά που βρίσκονται στους πρώτους ορόφους, αλλά και στα ψηλότερα διαμερίσματα όπως μου λέει συνεχώς μια ηλικιωμένη που ενοχλείτε όσο και εγώ, ωστόσο τα κάτουρα στο γραφείο μου, και πήγα εγώ, ένα μήνα μετά όχι μόνο δεν ήρθαν αλλά τους παίρνω τηλέφωνο και μιλάει συνεχώς κι όταν το σηκώνουν αυτοί που ασχολούνται υποτίθεται με την υπόθεσή μου απουσιάζουν, άρα το κράτος 3 φορές που το χρειάστηκα είναι απών, και στο μεταξύ εγώ πληρώνω φόρους και ταλαιπωρούμε, θα μου πεις όπως και η χ γιατί ασχολείσαι? δεν μπορώ ρε σύ, επειδή δεν ασχολείτε κανείς φτάσαμε σ αυτό χάλι ως χώρα, εγώ θα ασχολούμε κι ας γίνω γραφική όσο για αυτούς που δεν ενοχλούνται απ το θόρυβο ξέρω γιατί το κάνουν για την περίπτωση που χρειαστεί να κάνουν κι αυτοί εργασίες στα δικά τους σπίτια, μιας και οι πολυκατοικίες τριγύρω είναι τριώροφα ιδιόκτητα συνήθως, έτσι σκέφτονται κουτοπόνηρα.Κι έπειτα λέμε ότι για όλα φταίνε οι πολιτικοί, έχουμε αυτούς που μας αξίζουν τελεία και παύλα!

Της λεσβίας

Για άλλο ξεκίνησα να γράφω και άλλο μου ρχεται τελικά....
Βγήκα χτες το βράδυ σε ένα απο τα γνωστά δικά μας μαγαζιά της πόλης που έχει εμφανιστεί το τελευταίο 9 μηνο περίπου, έβγαλε τα τραπεζάκια του έξω κι αυτό το έκανε πιο ελκυστικό για μένα, οπότε είπα να πάμε εκεί συγκεκριμένα.
Τι το θελα....
Παρακολούθησα επί τρίωρο και πλέον την παρέλαση των τεράτων!
Εδώ να το διευκρινήσω, δεν έχω καμμία τάση για ρατσιστικά σχόλια κυριακάτικα, ούτε και για καλιαρντέματα.
Να πω πρώτα ότι είμαι της πεποίθησης που πιστεύει πως δεν υπάρχουν άσχημοι άνθρωποι, κι αν υπάρχουν είναι αυτοί που δεν έχουν ίσως τόσο συμμετρικά χαρακτηριστικά, αλλά είναι ελάχιστοι, επίσης πως όλοι μα όλοι ανεξαιρέτως έχουμε τα σημεία που δεν είναι αντικειμενικά όμορφα πάνω μας, τις περισσότερες φορές το ξέρουμε και φροντίζουμε να τα <καλύπτουμε> με έξυπνα κόλπα.
Και θα μιλήσω πρώτα πρώτα για τον εαυτό μου, δεν θεωρώ ότι είμαι καμμιά θεά με σούπερ ουάου εμφάνιση, ΕΔΩ παρακαλώ να αρχίσουν οι αντιρρήσεις τύπου...Μα τι λες αγάπη μου είσαι Θεά με το Θ κεφαλαίο, μαζί με όποια άλλη λέξη που τελείωνει σε ...αρα, -εγώ θα κοκκινήσω σεμνά και θα παρακάμψω όλο αυτό το παραλλήρημα και το χειροκρότημα με συγκατάβαση- αλλά ας συνεχίσω με το φλέγον θέμα μου, λοιπόν θεωρώ ότι έχω μια καλή εμφάνιση κυρίως λόγω ύψους που προσδίδει όσο να ναι και κάπως φυσιολογικών κιλών, εννοείται ότι τα διαθέτω τα παχάκια μου κυρίως στην περιοχή της κοιλιάς Αλλά! και εδώ είναι η απάντησή μου στο θέμα που μας καίει φροντίζω ώστε να μην αναδυκνύω το επίμαχο προβληματικό σημείο φορώντας κάποια πιο φαρδιά και αέρινα t-sirt και πουκάμισα!
Επίσης νομίζω το χω αναφέρει και στο παρελθόν ότι οι μάρκες δεν δίνουν απαραίτητα στυλ.
Το στύλ είναι κάτι που αποκτιέται σιγά σιγά και απο πολύ μικρή ηλικία συνήθως, αλλά ακόμη κι αν δεν το χεις ρε παιδί μου μπορείς να το δουλέψεις το θέμα, να το καλιεργήσεις παρακολουθώντας τα ντυσίματα έξω, τα ντυσίματα στην τηλεόραση, κάποια περιοδικά αν είσαι ντιπ άσχετη, και φυσικά να προσπαθήσεις όλα αυτά που ξέρεις ή έμαθες να τα προσαρμόσεις στην προσωπικότητά σου και να αποκτήσεις το δικό σου στυλ.
Αν είσαι ας πούμε butch και όλο αυτό κάνει μπάμ δεν πα να έχεις μαλί ως τη μέση, δε σε κάνει str8looking όσο και να χτυπιέσαι για το αντίθετο, δεν είναι καλύτερα να έχεις ένα μαλί που ταιριάζει με το στύλ σου?
Κοιτώντας με σε φωτογραφίες παλαιότερες των είκοσι χρόνων, βλέπω μια άσχημη κοπέλα να έχει ένα σγουρό φωτοστέφανο στο κεφάλι της, όταν αποφάσισα και κόντυνα τα μαλλιά μου κάνοντας μια απόπειρα-ρίσκο να καλυτερέψω την εμφάνισή μου, είδα ότι ήμουν ένας άλλος άνθρωπος, πρώτα πρώτα μου πήγαινε πολύ, άνοιξε το πρόσωπό μου, φώτισαν τα μάτια μου, άκουγα κολακευτικά σχόλια απο παντού, αν με ρωτήσεις αν προτιμώ τον παλιό εαυτό μου, παρόλο που ήμουν σίγουρα ομορφότερη λόγω νεότητας, θα σου απαντούσα κατηγορηματικά ότι απο τότε ομόρφηνα θεαματικά, και θαθελα να τις κάψω τις ένοχες φωτογραφίες.
Τα ράσα λοιπόν δεν κάνουν τον παπά αγαπητή μου, όταν τα αρχ... μας κουνιούνται δεν πα να χεις φορέσει γόβα δωδεκάποντη και τρέσα στο μαλλί...
Και ας επανέλθω στα ρούχα, ναι ξέρω εσύ είσαι νταλίκα και δε σε νοιάζει πως θα ντυθείς, εσύ θες να φορέσεις το πέδιλο του γερμανού τουρίστα και τη βερμούδα του ναυτοπρόσκοπου, μόνο η κάλτσα έλειπε για να συμπληρωθεί το παζλ, με γειά σου με χαρά σου, αλλά όλο αυτό δεν είναι too much? σκέψου κάθε φορά που σε βλέπουμε να παθαίνουμε πολιτισμικό σοκ, λυπήσου μας!
πολλές απο σας φίλες μου έχετε κάποια αρκετά παραπανίσια κιλά, δεν είναι ώρα τώρα να σε μυήσω στη διατροφή και το γυμναστήριο, και στην κάθε είδους γυμναστική που μπορεί να κάνει καθεμιά μας για να διατηρήσει ένα καλλίγραμμο σώμα, αλλά τα χεις αυτά τα έρμα τα κιλά, τα οποία δεν προλαβαίνεις να τα χάσεις μέσα σε 2 μήνες θες κανα χρόνο, οπότε χαλάρωσε και κάνε υπομονή, φόρα ένα καλοκαιρινό ρούχο που και θα σε δροσίσει και θα σε δείξει και πιο χαρούμενη, μη νομίζεις ότι κρύβονται με το μαύρο πουκάμισο που φόρεσες μές τη ντάλα και τους 25 βαθμούς, κοντέψαμε να σκάσουμε απ τη ζέστη εμείς που σε βλέπαμε!
Αυτά τα στερεότυπα ντυσίματα της λεσβίας, τύπου άσπρο πουκάμισο φορώ και μαύρο θα το βάψω, έλεος!
Τολμήστε φίλες μου και παίξτε με το ντύσιμο και την εμφάνισή σας, τίποτε δεν είναι λάθος αρκεί να το παρουσιάσεις σωστά.
Επίσης πολλές φορές πέρα απο τα διάφορα τρικ που μπορεί να χρησιμοποιήσεις για να καλυτερέψεις την εμφάνισή σου, πρώτο και βασικότερο είναι το πως βλέπεις εσύ τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Αν εσύ σε βλέπεις γυναικάρα ποια είμαι εγώ που θα διαφωνήσω?

Απλά βήματα για να αντιμετωπίσεις την κρίση, ακόμα κι αν είσαι gay

Θυμάμαι άλλες χρονιές συγκεκριμένα άλλα καλοκαίρια είμασταν κάθε βράδυ σχεδόν σε καφέ-μπάρ και δίναμε ένα μηνιάτικο σε κοκτέιλς και μπύρες, ενώ φέτος νέα δεδομένα.
Κατεβαίνεις λευκό πύργο, κρίση ξεκρίση με τα πόδια, με ποδήλατο, με λεωφορείο, λεφτά πολλά δεν τρώς αλλά έτσι κι αλλιώς πολλά δεν παίζουν, το πολύ πολύ να φας κανα διπλό λουκάνικο απ την καντίνα στην παραλία, άντε και μια μπύρα απ το περίπτερο (είναι φθηνότερη απ την καντίνα).
Εχει χάζι γιατί περνάει ένας πολύχρωμος κόσμος όλων των ηλικιών.
Κάνεις και τη γυμναστική σου με το ποδήλατο πέρα δώθε, αράζεις στο πολύπαθο γκαζόν που κάποιοι με σκυλιά συνεχίζουν να αγνοούν αυτά που αφήνουν πίσω τους, κοινωνικό σχολιασμό συνεχίζεις και κάνεις κι απ το γκαζόν, δε χρειάζεται να είσαι στην καρέκλα και το πιο βασικό δε χρειάζεται να είσαι καλοντυμένος και παρφουμαρισμένος, πας χύμα.
Κάθε βράδυ κι άλλο πάρτι...
Οπότε η κρίση παλεύεται για σένα που δε βάζεις κώλο κάτω το καλοκαίρι, τα τσιγάρα που θα καπνίσεις στο σπίτι θα καπνίσεις κι εκεί, και έξοδα μηδέν ή σχεδόν μηδέν.
Το ίδιο ισχύει και για τη θάλασσα.
Πήγαμε στη θάλασσα την Κυριακή, έξοδα 10 ευρώ βενζίνη, φρούτα απ το σπίτι, καφέ ήπιαμε σπίτι, φαγητό μετά φάγαμε σπίτι, σύνολο 10 ευρώ κι ας λέει ο Τ ότι θέλει 30 ευρώ για να κάνει ένα μπάνιο, ναι αλλά σε beach bar με 2 καφέδες που θα πιει αυτός, έναν ακόμη που θα κεράσει στο τεκνό, συν τις βενζίνες, γιατί είμαστε και gay και σαν τέτοιοι θέλουμε και την άνεσή μας...
όχι αγάπη μου, έτσι δεν κάνεις μπάνιο φέτος, μπάνιο κάνεις με τον δικό μου τρόπο αν θέλεις και χωρίς να γκρινιάζεις και να είσαι μίζερος, στη θάλασσα πάμε για να κολυμπήσουμε, γιατί πρέπει σώνει και καλά να συνδυάσουμε το τεκνό μετά του ωφελίμου? κάνε καμάκι αλλού, άσε που έχει και παραλίες που πάνε κυρίως gay, και είναι μακριά απο beach bar και ξαπλώστρες, αλλά ξέχασα οι περισσότεροι φίλοι μου που ανήκουν σ' αυτήν την κατηγορία θέλουν να είναι ανάμεσα σε str8, αυτοί τους αρέσουν, αυτούς θα 'θελαν να είχαν για γκόμενους και ίσως κατά βάθος νομίζουν ότι κι αυτοί είναι str8, ή θα θέλαν!
Μωρέ θα τη στήσω τη σκηνή στον πύργο, και δεν με νοιάζει, ο ανοιχτός ουρανός, το φεγγάρι, η ατμόσφαιρα, ο κόσμος, τα φώτα,
Νομίζω πως αυτοί που λέγαν πως η κρίση θα μας γυρίσει πίσω στα αληθινά σα να είχαν δίκαιο.

στο Λευκό Πύργο.
Πολύχρωμο πλήθος κάθε ηλικίας και προέλευσης.
Γύρω στα 5000 άτομα πάνω κάτω.
Ο καθένας ήταν <αγανακτισμένος> για τους δικούς του λόγους, εγώ για την φοροεπιδρομή κάθε είδους που μας επιβάλεται, για την φορολογική πολιτική που δεν είναι σταθερή, για το βιοτικό μου επίπεδο που μειώνεται κάθε μέρα.
Για το ότι δεν ξέρω αν αύριο θα έχω δουλειά. Για τους άνεργους φίλους μου που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα.
Και το χειρότερο για το

ότι μου έκλεψαν την ελπιδα και με οδηγούν στην απόγνωση.
Ο άνεργος γιατί απολύθηκε και δεν μπορεί να βρει δουλειά.
Βεβαίως Υπήρχαν οι γνωστοί διαδηλωσίες που πήγαν να καρπωθούν την κίνηση των <αγανακτισμένων>, ίσως επειδή διαθέτουν εμπειρία με τόσα χρόνια απεργίες και πορείες.
Αλλά αν κρίνω απο το σχετικά μικρό πλήθος, μάλλον είμασταν η μειοψηφία, το θέμα είναι ότι ο μέσος πολίτης της χώρας που είναι κατά βάση δημόσιος υπάλληλός ή έχει στην οικογένειά του τουλάχιστον έναν δημόσιο υπάλληλο, αυτός δε βγήκε να διαδηλώσει, αυτοί βγαίνουν κάθε φορά που τους καλούν τα συνδικάτα τους, επίσης αυτοί που είναι οι <βολεμένοι> ασχέτως πόσο είναι το εισόδημά τους, συνεχίζουν και είναι βολεμένοι παρά τις μειώσεις των μισθών τους και δε θέλουν να αλλάξει τίποτα στη χώρα για να μη χάσουν η βόλεψή τους, αλλά και γιατί εθελοτυφλούν στη χρεοκοπία που έρχεται και έχουν ακόμα ελπίδες να βολέψουν κι άλλους.
Επίσης δε βγήκε ο ταξιτζής γιατί θέλει το επάγγελμά του να παραμείνει κλειστό, ο φαρμακοποιός, ο φορτηγατζής, ο δικηγόρος.
Ο εμποράκος βγήκε που έχασε ότι είχε.
Υπάρχει μια τεράστια διαφορά αυτοί είναι βολεμένοι κι εμείς όχι. Δεν είμαστε ίδιοι.

Δεύτερη καριέρα... το γελάς?

Λοιπόν πριν απο παραπάνω απο ένα μήνα έψαξα να βρω μήπως γίνονται τίποτα δωρεάν μαθήματα μαγειρικής για να πάω να παρακολουθήσω αν είναι μιας και φέτος βγήκε ο μάστερ σέφ απο μέσα μου αφενός αλλά και αφετέρου επειδή στη δουλειά έχω ήδη σπάσει 2 μυγοσκοτώστρες απ' το καθισιό, είπα τουλάχιστον να περάσω δημιουργικά 2 απογεύματα.
Δυστυχώς τα δωρεάν τελειώσαν και δεν ξέρω αν υπήρχαν και ποτέ εδώ που τα λέμε στην πόλη, αλλά γενικώς τίποτε δεν είναι δωρεάν στη ζωή έτσι αναγκάστηκα να βρω αν και με δυσκολία ομολογώ, επι χρήμασι μαθήματα και το συνδύασα και μια χαρά με δωράκι στην Χ, που κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια, τη μια βιβλίο, την άλλη cd την τρίτη ένα ρομαντικό δείπνο, τέτοια πρωτοτυπία!
και πριν καταλήξω στα μαθήματα (να ναι καλά η Ρ) έβλεπα στο ίντερνετ ότι πιο κουλαμάρα σε δώρο υπάρχει, απο σπά μέχρι αναρρίχηση και απο ταξίδι στα Πουκέ και στην Κούβα, μέχρι πτήση με μονοπλάνο πάνω απ' τη Χαλκιδική και είχα μπερδευτεί απο τη μια, κι απ την άλλη όσο να ναι ένα κόστος την έχει η Κούβα και το Πουκέ, ενώ τα μαθήματα, τζάμπα πράμα! ασε που σκεπτόμενη και πονηρά θα μου έβγαιναν και σε καλό γιατί όλο και μια επανάληψη στο σπίτι θα έπαιζε....
Ετσι έψαξα, βρήκα, έκλεισα, πλήρωσα και χτές καταφτάσαμε οι επίδοξοι σεφ στο μάθημα.
Το μενού ήταν δύο δροσερές σούπες και κεφτεδάκια κλασσικά, απο κοτόπουλο, φαλάφελ, όλα με τις σάλτσες τους.
Η δασκάλα μας υποδέχτηκε και φορέσαμε ποδιές με τα καρτελάκια με το όνομά μας καθεμιά και κάτσαμε στο τραπέζι που θα μαγειρεύαμε, σε λίγο άρχισαν να καταφτάνουν οι συμμαθητές μας, που όμως <να σημειωθεί αυτό> παρακολουθούσαν μαθήματα απο τον Ιανουάριο!
Μια που της πλήρωσε η μάνα της τα μαθήματα για να μάθει να μαγειρεύει όταν αποφάσισε να συζήσει με το γκόμενο μην την πει ακαμάτρα ο γκόμενος και την διώξει, μια που ήθελε να τονώσει τη σχέση της με τη μεγειρική και δήλωσε πως ο άνδρας της την ξαναερωτεύτηκε και διάφορες άλλες γυναίκες κυρίως αλλά και ένας άνδρας πάντως κατά γενική ομολογία οι πιο πολλοί είπαν ότι δεν το λένε ότι πληρώνουν για μαθήματα μαγειρικής ντρέπονται να λένε ότι κάνουν έξοδα σε καιρούς κρίσης....
Αρχίσαμε με τη μαγειρική και η πρώτη δουλειά ήταν να κόψουμε τα μυρωδικά, εμένα μου 'λαχε ο κόλιανδρος, πρέπει να σας πω ότι παρ' όλη τη φιλότιμη προσπάθεια ο κόλιανδρος δεν είναι το αγαπημένο μου μυριστικό, έκοψα, ξανάκοψα, ξαναμανάκοψα μέχρι να γίνει μικρά μικρά μικρά κομματάκια πούδρα σχεδόν, όλο αυτό βέβαια μου πήρε πολύ πολύ ώρα, ενώ δίπλα μου ένα μαχαίρι δούλευε επαγγελματικά και ναι φυσικά ήταν της Χ που απ το πρώτο κόψιμο η δασκάλα την κοίταξε έντονα και της είπε ότι ήταν πολύ προχωρημένη, και ότι κόβει σαν επαγγελματίας, εγώ δικαιολογήθικα ότι πήγα απλώς για παρέα και ότι μπορεί να μην έχω επαγγελματικό χέρι αλλά είμαι καλός βοηθός....
Αφού έκοψα τον βρωμοκόλιανδρο, συνέχισα με δυόσμο, μετά έριχνα τα υλικά στη λεκάνη που θα ζυμώναμε τον κιμά και ζύμωσα με 2 πηρούνια παρακαλώ το ίδιο κάναμε και με τον μοσχαρίσιο κιμά και με τα φαλάφελ, χέρι δεν βάλαμε πουθενά, ενώ

μετά μια πιο έμπειρη έκανε την σάλτσα των κλασσικών κεφτεδακίων με πιπεριές φλωρίνης που έκοψα σε κυβάκια εγώ και βάλαμε τα κεφτεδάκια να ψηθούν, στο μεταξύ είχε περάσει η ώρα, ανοίχτηκε ένα κρασί ετοιμάστηκαν οι κρύες σούπες αβοκάντο και αγγούρι και το καλύτερο μέρος ήταν όταν βάλαμε τα φαγητά στο τραπέζι και τα φάγαμε.
Η σούπα αβοκάντο συνοδευόταν απο κομματάκια αβοκάντο και ντομάτες και ήταν τόσο καλή που ήπια δύο(!) επίσης μια σούπα αγγουριού με καπνιστό σολωμό πολύ δροσερή, μετά ήρθε το φαλάφελ με τη σάλτσα του απο γιαούρτι μετά το κοτόπουλο με σάλτσα απο τυρί και τέλος το κλασσικό με την ζεστή σάλτσα με ντομάτες και πιπεριές φλωρίνης.
Μου φαίνεται πως πέραν του ότι ανυπομονώ να τα φτιάξουμε και να τα σερβίρουμε σε φίλους, ανυπομονώ και για το επόμενο μάθημα μαγειρικής, όσο το δυνατόν πιο σύντομα, μωρέ μπας και μου ανοίγεται μια δεύτερη καριέρα? λες????

Restart

Συνήθως οι Τρίτες είναι καθοριστικής σημασίας για ένα καλό εβδομαδιαίο ξεκίνημα, οι Δευτέρες πάλι όχι, και σήμερα είναι μια Δευτέρα απο αυτές που δε θες να ξυπνήσεις, αλλά φυσικά ξυπνάς και με κόπο προσπαθείς να τεθείς σε επαναλειτουργία.
Ο καιρός μα βεβαίως ποιος άλλος, είναι αυτός που πρώτος πρώτος σε βάζει στο pause, συννεφιά με πιθανότητα βροχής και μια ψυχρούλα πρωτοφανής για Μάιο μήνα, αλλά ο μήνας έχει εννιά και όπως αρμόζει σε κάθε Νεοέλληνα, μεταθέτεις τις σκέψεις για δουλειά σε ένα αέναο <απο αύριο> που μπορεί να μετατίθεται με τη σειρά του απο βδομάδα σε βδομάδα και η εκρεμμότητά του να αιωρείται στο χρόνο.
Και τι δεν έγινε όλο αυτό το διάστημα, απο τα σίγουρα όπως το ότι ήρθε η Ανοιξη,
ε καλά έτσι όπως ήρθε, τι να κάνουμε, δε σου το υπέγραψε και κανείς με συμβολαιογραφική πράξη ότι κάθε που μπαίνει ο Μάης θα βουτάς στη θάλασσα και θα σκας απο τον πρώιμο καύσωνα, έως τα outsider που μπορεί να ήταν απο τους πριγκηπικούς γάμους, μέχρι μια βόλτα με βροχή στην εξοχή που την κάνεις ασχέτως αν ρίχνει καρέκλες, και ανακαλύπτεις σαν να ναι πρώτη φορά την ομορφιά της ιδιαιτέρως μετά τη βροχή η εξοχή είναι μια κούκλα, το χορτάρι είναι καταπράσινο, έτοιμο να το φας, οι παπαρούνες συναγωνίζονται τις μαργαρίτες και τα χαμομήλια τα γαιδουράγκαθα, τα σαλιγκάρια κάνουν τον πρώτο τους περίπατο και οι μέλισσες κάνουν πάρτυ χωμένες ολόκληρες μέσα στα λουλούδια (έχει σεξουαλικό υπονοούμενο όλο αυτό δε βρίσκεις)?
Ευκαιρία λοιπόν για φυτέματα, κουρέματα, ξεσκαρταρίσματα, στα μπαλκόνια και τους κήπους, που την έκανα σε πρώτη φάση αλλά έπεται και συνέχεια αλλά και τις ντουλάπες και το σπίτι γενικότερα.
Τώρα που είπα ντουλάπες, κάπου διάβασα πριν καιρό ότι υπάρχει μια τάση στο εξωτερικό του να μπορείς να ζεις με μέχρι 100 αντικείμενα μόνο, συμπεριλαμβανομένων και των προσωπικών σου αντικειμένων ρούχων κλπ, να μην είσαι δέσμιος των καταναλωτικών αγαθών, ακόμα αργώ για να φτάσω σ' αυτό το νούμερο, σκέφτομαι και τρώω ένα ακόμη παγωτό έχοντας την ψευδαίσθηση ότι είναι καλοκαίρι, φορώντας όμως ακόμα το φουλάρι και το αδιάβροχό μου...

Οι Ελληνες είναι μέσα στα σκατά

Α! τώρα κατάλαβα τι ενοούσε ο Στρος Καν, περπατώντας για το γραφείο κάνω ζικ ζακ να μην πατήσω τα σκατά που είναι σε διάφορα σημεία πάνω στο πεζοδρόμιο απο τα ζώα όχι τα ίδια ζώα που εντάξι τα κάνουν έξω τι να κάνουμε, αλλά απο τα αφεντικά τους τα ζώα που δεν ξέρουν τι θα πει σακούλα, αυτό εννοούσε όταν έλεγε ότι είμαστε μές στα σκατά!
Η αλήθεια είναι ότι κυκλοφορούν διάφορα σενάρια απο τη μια για τη σύσκεψη που θα γίνει στην Ευρώπη για να δοθεί συνολική λύση στο χρέος της Ελλάδας και άλλων χωρών, ότι δε θα γίνει τίποτα και θα επιστρέψουμε στη δραχμή, αυτό είναι το κακό σενάριο και φυσικά βολεύει και η ημερομηνία 25 Μαρτίου γιατί συνδυάζεται ωραιότατα με τους αγώνες τους Εθνους και κάποιοι το εκμεταλεύονται αυτό, συνήθως αυτοί που διαλαλούν ότι είναι οι πιο Ελληνες απο όλους και παντού βλέπουν θεωρίες συνομωσίας του τύπου <για όλα φταίνε οι κακοί Ευρωπαίοι, Αμερικανοί κλπ, αυτοί που λένε για την ανωτερότητά που έχουμε σα φυλή> (!)
Το θέμα είναι ότι η κυβέρνηση τα περιμένει όλα απ την Ευρώπη γιατί δε θέλει να σπάσει τα αυγά, αλλά ως γνωστόν χωρίς να σπάσεις τα αυγά ομελέτα δε γίνεται, γίνεται?
Βλέποντας όμως ότι τίποτε τέτοιο δε φαίνεται να γίνεται και μεταθέτοντας συνεχώς τις ημερομηνίες για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων που θα τόνωνε την οικονομία αλλά και για ένα πλήθος απο εξαγγελίες που έκανε και δεν τις τήρησε (το μόνο που έκανε ήταν να αυξήσει τους έμμεσους και άμεσους φόρους και να περικόψει κατά ένα ποσοστό τους μισθούς) τα σενάρια πληθαίνουν, επίσης όλες οι απεργίες, πορείες και διαμαρτυρίες και η μη συναίνεση των πολιτικών αρχηγών για τέτοιες δραστικές λύσεις κάνουν ακόμη πιο δύσκολη τη θέση μας απέναντι στους εταίρους μας και τη δραχμή να φαντάζει ως η μόνη λύση! Η κυβέρνηση αφού δεν έκανε τίποτε δραστικό ως τώρα, δύσκολα θα κάνει απο δω και πέρα, δε θέλει, δεν μπορεί, δεν ξέρω, αυτοί (οι πολιτικοί) σκέφτονται πάντα το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ ότι αν κάνει ότι πρέπει να κάνει δε θα ξαναδεί εξουσία ποτέ, Οπότε οι εκλογές φαντάζουν αναπόφευκτες με μια κυβέρνηση συνεργασίας (βλέπω το ΛΑΟΣ να κάνει ωραιότατα συνεργασία μιας και σε χτεσινή δημοσκόπηση ήταν το μόνο κόμμα που αύξησε τη δημοτικότητά του)!
Το θέμα αν φτασει εκεί το πράγμα είναι ότι όσοι έχουν π.χ. 1000 ευρώ στις τράπεζες θα είναι σα να χάνουν περίπου 350 ευρώ δηλαδή ένα 35% κάτω τα χρήματά τους, γιαυτό και τρέχουν να προλάβουν αυτοί που έχουν να τα βγάλουν στο εξωτερικό ή να τα κρύψουν κάτω απ το στρώμα! (οι πλούσιοι τα έχουν βγάλει εδώ και χρόνια). Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, είναι ότι πόσο θα κοστίζει πια ένα προιόν που κοστίζει σήμερα 5 ευρώ? ο καφές ας πούμε θα κοστίζει 150 δραχμές? όσο κόστιζε πριν μια δεκαετία? απίθανο! με τις υποτιμημένες δραχμές θα κοστίζει πανάκριβα. Επίσης όλα πλέον θα είναι πανάκριβα γιατί όλα τα εισάγουμε απο τα αυτοκίνητα και τις τηλεοράσεις έως τα μακαρόνια και τα χαρτιά υγείας. Φυσικά αυτή η λύση δε συμφέρει τη γερμανία ή τις άλλες χώρες που μας πουλάνε τα προιόντα τους, οπότε εκεί έχω τις ελπίδες μου ότι δε θα ξαναγυρίσουμε τελικά στη δραχμή, κι αυτοί που λένε ότι θα είναι καλύτερα με δραχμή δεν ξέρουν τι τους γίνεται, θα συμφωνήσω ότι ήταν καλύτερα κάποτε είχες 5000 και ήσουν ωραίος όταν έβγαινες έξω, τώρα με 20 ευρώ δεν μπορείς ούτε να κλάσεις.
Και φυσικά επειδή υποβαθμίστηκε και κατά 3 μονάδες κάτω η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας απο έναν οίκο αξιολόγησης αλλά και οι τράπεζες υποβαθμίστηκαν επίσης κατά μια μονάδα (πάλι πιο πάνω απο το δημόσιο) τα κακά σενάρια τρέχουν με ιλλιγγιώδεις ρυθμούς.
Θα λεγα ο Θεός να βάλει το χέρι του, αλλά θα ήταν σα να έλεγα ότι αφήνομαι στη μοίρα μου, όπως η πλειονότητα των πολιτικών και των πολιτών αυτής της χώρας που πιστεύουν ότι την τελευταία στιγμή θα μας σώσει ο Θεός ή θα εμφανιστεί ο απο μηχανής θεός της αρχαίας τραγωδίας και θα σωθούμε, αλλά επειδή μας πήραν χαμπάρι αυτοί που όταν εμείς είχαμε πολιτισμό αυτοί ζούσανε στα δένδρα.... το βρίσκω εξαιρετικά δύσκολο πια!
Μ' αυτά και με τ' άλλα που να έχεις όρεξη, μαχαίρι σου κόβεται.

Μέτρημα αποδείξεων

Και ένα και δύο και τρείς.....όχι δεν κάνω γυμναστική, βάλθηκα να μετράω τις αποδείξεις εξόδων που έχω μαζέψει για να κατοχυρώσω το αφορολόγητό μου, έχω φτάσει σε σημείο ζαλάδας απ το μέτρημα, αλλά το ωραίο δεν είναι αυτό, είναι που ενώ είχα καταγράψει όλες μου τις αποδείξεις στο σύστημα on line τώρα τις θέλουνε λέει καταμετρημένες! Τόσα τεμάχια, τόσο σύνολο μέσα σε ένα φάκελο! διακόσιες σαράντα έξι, διακόσιες σαρανταεπτά.....χίλιες τετρακόσιες!
Οι φυσιοθεραπείες τελείωσαν, το χέρι βελτιώθηκε αρκετά αλλά όχι κι εντελώς, προσπαθώ να το γυμνάζω απέχοντας απ το γράψιμο....
Εχω γίνει εξπέρ στα γλυκά με βοήθεια βέβαια τις περισσότερες φορές, αλλά κάνω και μόνη μου, κέικ με πορτοκάλι, ένα πολύ εύκολο σοκολατένιο υγρό σουφλέ και φυσικά μαγειρεύω.
Μου χει λείψει να πάρω το αυτοκίνητο και να πάω μια μεγάλη εκδρομή, θα το κάνω αυτή τη βδομάδα ωποσδήποτε, μου χει λείψει η ζέστη, το να χαλαρώσω και να μη σκέφτομαι τίποτα.
Θα επανέρθω δριμύκλαδη, σε φιλώ!

Στο γιατρό

Το 2011 ξεκίνησε με μια τενοντίτιδα περιποιημένη, δηλαδή απ' το 10 ξεκίνησε όταν σε μια κολυμβητική φιγούρα πιάστηκε-γύρισε ο ώμος, τότε πέρασε μετά απο μερικά λεπτά και δε με ξαναενόχλησε, αλλά φευ, ο χειμώνας και η υγρασία της Θεσσαλονίκης όταν έφτασε στο 100%, η τενοντίτιδα μου χτύπησε τον ώμο και μου είπε διακριτικά μεν αλλά έντονα ότι είναι κι αυτή εδώ, κι αν συνεχίσω να την αγνοώ θα το μετανιώσω.
Απο τότε δεν μπορώ να κάνω βασικές κινήσεις όπως:
1) Nα κουμπώσω το σουτιέν
2) Να ξεκουμπώσω το σουτιέν
3) Να σηκώσω ψηλά το χέρι για να πάρω το βάζο με τη ζάχαρη απ το ντουλάπι
4) Να κάνω γυμναστική (μεταξύ μας δεν είχα τέτοιο σκοπό χειμωνιάτικα, αλλά αν λέω αν μου ρχόταν η όρεξη να πάω γυμναστήριο γιατί να μην μπορώ ε?)
...Βέβαια αυτό προυπόθετε εκτός απο όρεξη και λεφτά που αυτή την εποχή πιο εύκολα βρίσκεις πετρέλαιο στο Αιγαίο, παρά λεφτά στη τσέπη μου....
5) Να σηκώσω τις σακούλες απ το σούπερ μάρκετ
6) Να γράφω μηνύματα στο κινητό
Kι έτσι βρήκα κάποιον όσο πιο κοντά μπορούσα και κίνησα πρωι πρωί σήμερα να τον δώ με το φόβο να μην είναι γέρος, να είναι σε καινούργιο ιατρείο την προηγούμενη φορά που είχα πάει σε ορθοπεδικό το ιατρείο ήταν τρισάθλιο, να έχει χιούμορ και να είναι συζητήσιμος, ζητάω πολλά? και πέτυχα το λαχείο!
Το ιατρείο ήταν σε καινούργια πολυκατοικία, περιποιημένο αν και απλό, ο γιατρός ήταν ένας φύτουλας με γυαλιά φαλάκρα και στομάχι κάπου γύρω στα 40 το πολύ που δε μου γέμισε το μάτι, αλλά είπα να του δώσω μια ευκαιρία!
Του είπα την περίπτωση μου και μου εξήγησε με κάθε λεπτομέρεια τι έχω πως θα το αντιμετωπίσουμε κλπ, με εντυπωσίασε που μιλούσε χωρίς καν να τον ρωτάω, που είχε χιούμορ, που δε σε φόβιζε, επίσης μου είπε ότι δεν έχω αυχενικό που εγώ νόμιζα ότι έχω γιατί έτσι μου είχε πει η προηγούμενη γιατρός και πως το αυχενικό το λένε για όλα αν δεν ξέρουν τι πραγματικά έχεις, (εδώ αμφιταλαντεύτηκα λίγο, ήμουν πεπεισμένη ότι είχα αυχενικό, αλλά μετά απο τόση επεξήγηση σχεδόν με έπεισε)επίσης μου είπε ότι δε χρειάζονται φυσιοθεραπείες (επίσης ήμουν πεπεισμένη ότι χρειάζονται) γενικώς μου γκρέμισε όλα όσα ήξερα μέχρι τώρα απο άλλους γιατρούς και πλέον είμαι σίγουρη ότι είτε μας δίνουν placebo είτε κανονικά φάρμακα το μυαλό μας λειτουργεί έτσι ώστε να γιατρεύει απο μόνο του πολλές απο τις συνηθισμένες αρρώστιες.
Γύρισα σπίτι εντελώς ευχαριστημένη απ την επιλογή του γιατρού αν και έγινε εντελώς τυχαία, έδεσα εναν επίδεσμο κι έβαλα μέσα το χέρι μου και αποφάσισα να παίξω μια τυχαία επιλογή αριθμών στο joker μήπως η τύχη είναι ακόμα κάπου εδώ γύρω πριν φύγει και περάσουν καμμιά 10αριά χρόνια μέχρι να ξαναφανεί!

Η δική μου Πρωτοχρονιά

Ηταν βράδυ Πρωτοχρονιάς, σε δύο ώρες περίπου άλλαζε ο χρόνος κι εμείς έπρεπε να πάμε για ύπνο, ειδκά αυτή τη βραδιά νωρίς νωρίς να μη μας βρει ξυπνητές ο Αη Βασίλης γιατί αλλιώς δε θα άφηνε τα δώρα, δεν έπρεπε να τον δούμε να 'ρχεται είπε η μαμά... φόρεσα τις πυζάμες μου, άφησα τα καινούργια μου λουστρινέ παπούτσια έξω απο την πόρτα του δωματίου και έπεσα στο κρεβάτι αποφασισμένη να μην κλείσω μάτι μέχρι να τον δω, άρχισα να σκέφτομαι πως θα ναι, θα ήταν γελαστός με κόκκινα μάγουλα, γεμάτος χιόνι και κάπνα απο την καμινάδα? κι έπειτα πως θα χωρούσε ολόκληρος άγιος σε τόση στενή καμινάδα?
Μυστήριο, κάτι είχα υποψιαστεί απ τα χαμόγελα τους, αλλά πάλι δεν μπορεί για να μου λένε ότι θα ρθει, είναι σίγουρο ότι θα ρθει.
Με τόσες σκέψεις όμως και με την κούραση απο το χιονοπόλεμο που έπαιξα και τα πήγαινε-έλα στην αυλή, δεν άργησαν να κλείσουν τα μάτια μου παρά την προσπάθειά μου να τα κρατήσω ανοιχτά...
Το πρωί μας ξύπνησε η μαμά με φωνές δείχνοντάς μας τα δώρα που υπήρχαν έξω απο την πόρτα μας, ένα παιχνίδι στην καθεμιά μας και μέσα στα παπούτσια, ένα μήλο, ένα πορτοκάλι, μερικά καρύδια και λίγα κέρματα.
Ηρθε? ρώτησα τρίβοντας τα μάτια μου ακόμα απο τη νύστα, μα δε βλέπεις που άφησε τα δώρα? απάντησαν εν χορώ η μαμά και ο μπαμπάς.
Μήπως τα βάλατε εσείς? ρώτησα με δυσπιστία, με διαβεβαίωσαν πως όχι, αφού το έλεγαν η μαμά και ο μπαμπάς το πίστεψα!

Γνωρίζοντας έναν οροθετικό (μέρος δεύτερο)

Μετά απο τρείς μέρες που δεν είχα νέα του φίλου με πήρε τηλέφωνο προχτές, ανακουφισμένος, συζήτησε με τη γυναίκα του απλά και ξεκάθαρα πως δεν μπορεί να συνεχίσει να ζει έτσι και πήρε την απόφαση αν θέλει να συνεχίσει να είναι μαζί του να πάνε να μιλήσουν σε κάποιον ειδικό και να προσπαθήσουν να ξαναγίνουν οικογένεια, της είπε ότι ακόμη κι αν δε θέλει να είναι μαζί του, δε θα τους εγκαταλείψει ποτέ (εργάζεται μόνον αυτός στο σπίτι) μάζεψε και τα παιδιά και επίσης τους το ανακοίνωσε τελεσίδικα πως ότι και να αποφασίσουν αυτός θα είναι δίπλα τους.
Ενοιωθε ξαλαφρωμένος και ακουγόταν αυτό απ το τηλέφωνο, χάρηκα που λίγο πολύ ήρθε στα λόγια μου και ακολούθησε τις συμβουλές μου.
Με χαρά σκέφτηκα πως αν δεν ήμουν διαθέσιμη αυτές τις 5 φορές που βρεθήκαμε την προηγούμενη βδομάδα και δεν του αφιέρωνα το χρόνο μου, μπορεί τα πράγματα να είχαν εξελιχθεί πολύ δυσάρεστα, ή στην καλύτερη(?) να ήταν τελματωμένα ακόμη.
Ηταν πολύ μεγάλο μάθημα αυτή η ιστορία.

Γνωρίζοντας έναν οροθετικό

Μετά απο ένα πολύ κρύο Παρασκευοσάββατο και ήταν κρύο ακριβώς επειδή είμασταν συνεχώς έξω για δουλειά είπα την Κυριακή να την αφιερώσω στον εαυτό μου, αμ δε! Αλλαι αι βουλαί μπλα μπλα μπλα... Χτυπάει το τηλέφωνο στις 11 το πρωί, ηταν φίλος απ τα παλιά, κατά συνθήκη φίλος, είχα να τον δω μερικούς μήνες και τον είδα με αφορμή μια δουλειά, ήθελε να βρεθούμε ήθελε να μου μιλήσει..(!)
Διάφορες σκέψεις πέρασαν απ' το μυαλό μου σαν λάμψεις, δυοίωνες κυρίως, σκέφτηκα ότι αν είχε οικονομικά προβλήματα προφανώς δεν βρήκε τον κατάλληλο δανειστή, πάνε οι ελάχιστες καλές μέρες που είχα λεφτά, να χώρισε με τη γυναίκα του? και πάλι σ' εμένα βρήκε να το πει? πιο πιθανό ήταν να μου πει ότι έπεσε στα ναρκωτικά αυτός ή κάποιο απ' τα παιδιά του, ή το άλλο το πολύ πιθανό ότι ένα απο τα παιδιά του ήταν gay, σε λίγο θα το μάθαινα όμως κι άφησα τις σκόρπιες και δυσοίωνες σκέψεις μου στην άκρη.
Συναντηθήκαμε και μόλις παραγγείλαμε αρχίζει: Αυτό που θα σου πω είναι κάτι συνταρακτικό, πρέπει να είσαι έτοιμη να το ακούσεις και εννοείτε ότι βασίζομαι στην εχεμύθειά σου...????
Είμαι φορέας του aids!
Γκράουπ, κάτι ένοιωσα να σπάει στον αέρα, πολλά περίμενα να ακούσω αλλά όχι ΑΥΤΟ, με τίποτα όμως!
Καταρχάς δεν είναι gay, οπότε πως να μου πάει το μυαλό, έχω εκατό χιλιάδες φίλους gay και χωρίς ποτέ να το σκεφτώ σοβαρά αν και θα πρεπε, είναι χίλιες φορές πιο πιθανό να κολλήσουν κάτι τέτοιο απο έναν οικογενειάρχη στρ8 και σε γενικές γραμμές με σχεδόν ανύπαρκτη σεξουαλική ζωή εκτός γάμου, όπως αποδείχτηκε απο τα λεγόμενά του.
Το κόλλησε σε κάποια απο τις ελάχιστες σεξουαλικές του επαφές που είχε σε όλη την περίοδο του εικοσιπενταετή γάμου του...
Πως το ανακάλυψε, κάποια στιγμή κάποιος παρατήρησε πως είχε πρήξιμο στους λεμφαδένες του, πήγε σε ένα γιατρό νομίζοντας ότι έχει καρκίνο και του είπε ότι είναι οροθετικός, φυσικά κατέρρευσε ο κόσμος του, απομονώθηκε απο τους φίλους και τις παρέες του, το είπε στη γυναίκα του αλλά αποφάσισαν να μην το πουν στα παιδιά γιατί πιστεύει ότι θα τον απορρίψουν, παρακαλάει να είχε κάποια άλλη αρρώστια οποιαδήποτε γιατί πρώτα ο ίδιος πιστεύει πως είναι στιγματισμένος, (είναι σα να το γράφει το κούτελό μου, μου λέει) το ίδιο και χειρότερα πιστεύει η γυναίκα του νομίζοντας ότι το ξέρουν όλοι, φόβος, απέχθεια, εγωισμός, άγνοια και ξανά φόβος συναισθήματα που εναλλάσονται.
Φοβάται μην κολλήσει κάποιος δικός του, προσέχει στη δουλειά, στο σπίτι, για παρέες ούτε λόγος πια, τον πειράζει που δεν μπορεί να πιει ένα ποτηράκι, νιώθει αποξενωμένος απο παντού, στο σπίτι υπάρχει ένας πόλεμος, η σεξουαλική του ζωή έχει λήξει, αλλά και η συζυγική το ίδιο, γυρνάει απο τη δουλειά, ζεσταίνει το φαγητό του να φάει, ενώ η γυναίκα του κοιμάται, νοιώθει ξένος στο ίδιο του το σπίτι, τα παιδιά είναι αμήχανα και απορημένα, η σύζυγος τον φορτώνει με ενοχές του τύπου ότι και να κάνουμε δεν διορθώνεται τίποτα, είναι σαν ένα κουφάρι που πηγαινοέρχεται απ τη δουλειά χωρίς σκοπό και νόημα. εγκλωβισμένος σ' αυτό, με προχωρημένη κατάθλιψη, με σκέψεις ακόμα και αυτοκτονίας, συν τοις άλλοις βασανίζεται απο ενοχές που έχει φορτώσει την οικογένειά του με ένα τέτοιο πρόβλημα.
Η μόνη του παρηγοριά είναι η εκκλησία, το γεγονός ότι ήθελε να το μοιραστεί με κάποιον ήταν επειδή έφτασε στα όρια του και δεν μπορεί να συνεχίσει να ζει έτσι, να ακούσει μια παρηγορητική κουβέντα, να ακούσει μια άποψη του πως να συμπεριφερθεί όντας σε δεινή θέση φταίχτης για όλα όσα προκάλεσε στο γάμο του, να δώσει ένα τέλος ή μια λύση για να μπορέσει να προχωρήσει μπροστά εφόσον ακόμη έχει τη δύναμη.
Τι λες σ' αυτόν τον άθρωπο πέρα απο τα τετριμμένα, τα ελάχιστα που ξέρεις, χρήζει επαγγελματικής βοήθειας, το ξέρει, αλλά ταυτόχρονα χρήζει βοήθειας περισσότερο η σύζυγός του και τα παιδιά που άποψή μου είναι ότι πρέπει να το μάθουν, πρέπει να αλλάξει τρόπο ζωής, να αναθεωρήσει τα πράγματα, να αγαπήσει τον εαυτό του, να τον προσέχει, αυτό όμως έρχεται σε δεύτερη μοίρα προς το παρόν αφού αυτό που τον νοιάζει είναι να ξανανοιώσει πως τον αγαπούν, το χρειάζεται περισσότερο τώρα.
Δεν ξέρω να δίνω συμβουλές, νομίζω όμως πως η αγάπη είναι αρκετή για να συγχωρήσεις και να προχωρήσεις, κι αυτό του είπα.

Μέρες Κρίσης

Λίγο πριν πέσω για ύπνο στο καθιερωμένο ζάπινγκ που έχει γίνει πολύ δύσκολο πια με τον νέο αποκωδικοποιητή εκεί που ήταν απλά τα πράγματα και είχες ένα τηλεκοντρόλ τώρα έχεις δύο και αν δε θέλεις να σου σπάσουν τα νεύρα όπως τα δικά μου αγοράζεις με 45 ευρώ την κάρτα αποκωδικοποιητή που μπαίνει στην τηλεόρασή σου αν είναι συμβατή και ξεμπερδεύεις, δεν έχω αγοράσει ακόμα αλλά θα αναγκαστώ, αλλά ξέφυγα, ήθελα να πω πως πάνω στο ζάπινγκ έπεσα στην τηλεταινία μάλλον ή μπορεί να ήταν και κανονική ταινία θα σε γελάσω, <ο Χριστός ξανασταυρώνεται> στο κανάλι της Βουλής (!) στα γαλλικά με την Μελίνα Μερκούρη και αρκετούς Γάλλους ηθοποιούς αλλά και Δήμο Σταρένιο respect γερο Λαδάς που άφησε εποχή!
Εννοείται ότι κόλλησα και το είδα μέχρι τέλους, το είχα πετύχει κάπου στη μέση, βλέποντας το σήριαλ ως παιδί την εποχή των δύο κρατικών καναλιών δεν είχα καταλάβει και τόσα πολλά πράγματα πέραν του ότι ήταν ένα σήριαλ που άξιζε τα λεφτά του σε σχέση με άλλα που παρακολουθούσα, αλλά βλέποντας το ξανά, σκέφτηκα πόσο μπροστά ήταν για την εποχή ένα τέτοιο σήριαλ που ούτε λίγο ούτε πολύ τα βάζει με τη θρησκεία, φοβερή ατάκα του Τούρκου αγά την ώρα που πάει να χαιρετήσει τον προεστό Πατριαρχέα που ξεψυχάει, λέει ο Πατριαρχέας < Με τέτοια ζωή είναι σίγουρο ότι θα πάω στην κόλαση, ποτά, γυναίκες κλπ, και λέει ο Τούρκος εμένα η δική μου θρησκεία με τέτοια ζωή που κάνω μου υπόσχεται πιλάφια και ουρί του παραδείσου, τελικά μήπως μας λένε ψέματα και οι δύο θρησκείες>? νομίζω πως επιβάλεται να ξαναδιαβάσω σε δεύτερη ανάγνωση κάποια έργα του Νίκου Καζαντζάκη.
Φέτος το φεστιβάλ κινηματογράφου γίνεται Δεκέμβριο, είναι η πρώτη φορά μετά απο αρκετά χρόνια που δεν το παρακολουθώ απο κοντά, διαβάζω ότι κόπηκε στο μισό η επιχορήγησή του απο το υπουργείο πολιτισμού, ότι στην τελετή έναρξης δεν παρίστατο κανένας επίσημος κρατικός λειτουργός και θυμάμαι λόγους επι λόγων σε παλαιότερες τελετές απο τον Υπουργό Πολιτισμού μέχρι το Νομάρχη και το Δήμαρχο κάνα δίωρο περίπου πριν αρχίσει η ταινία σ' έπιανε η νύστα να ακούς όλους αυτούς τους λιμάρηδες, καλύτερα έτσι πιο λιτά πιο φεστιβαλικά χωρίς φανφάρες και στολίδια, αλλά ελπίζω να μην το καταργήσουν εντελώς στα πλαίσια των περικοπών απο παντού και βεβαίως βεβαίως την στήριξή τους στις νύχτες πρεμιέρας.
Κατά τα άλλα περιμένουμε κύμα κακοκαιρίας λένε τα δελτία καιρού απο αύριο κιόλας και ελπίζω να είστε όλοι στα ζεστά και να χετε κι ένα πιάτο φαγάκι ε και ένα κρασί και μια παρέα και είναι όλα καλά, δε χρειάζονται πολλά στη ζωή για να μαστε χαρούμενοι, σας φιλώ.

Η ιστορία της Κίτυ...

Στην αρχή τη βρήκε η Χ κοντά στο σπίτι της ήταν αδύνατη, φοβισμένη με το ένα μάτι βγαλμένο αλλά παρ' όλα αυτά ήταν καλοσυνάτη όταν σ' έβλεπε με το άλλο μάτι, συναχωμένη με κρίσεις βήχα αλλά πολύ κοινωνική, μόλις της μίλησε άρχισε να την ακολουθεί (η Χ μιλάει σε όλα τα ζωάκια κι αν ήταν δυνατόν θα τα μάζευε όλα στο σπίτι, είμαι σίγουρη ότι αν δεν σιχαινόταν τη μυρωδιά που βγάζουν κάποια όπως π.χ. αγελάδες, πρόβατα, άλογα θα ήταν ικανή να μαζέψει και τέτοια)όμως την άφησε και συνέχισε το δρόμο της, σκεπτόμενη ότι δεν υπήρχε περίπτωση να τη βάλουμε μέσα. Πέρασαν 2-3 μέρες κι ένα απόγευμα μας πήρε τηλέφωνο η Μ που μας είπε ότι βρήκε ένα γατί στο δρόμο που ήθελε φροντίδα κι αν θέλουμε να πάμε να την πάρουμε, Η χ ήταν σίγουρη ότι ήταν το ίδιο γατί που είχε συναντήσει, με πολύ σιγουριά μάλιστα, εγώ έλεγα σιγά μην διέσχισε ολόκληρη εγνατία χωρίς να την πατήσουν αλλά να που ήταν αυτή τελικά όπως διαπίστωσε όταν την παραλάβαμε.
... και ξαφνικά βρεθήκαμε με ένα γατί που έπρεπε να φροντίσουμε καχεκτικό, ταλαιπωρημένο αλλά παρόλα αυτά τόσο καλό, μόλις έφαγε μετά απο 2-3 μέρες και δυνάμωσε άρχισε να κόβε βόλτες στη γειτονιά, επειδή το φτάρνισμα κι ο βήχας και τα φλέματα συνεχιζόταν την πήγαμε μέσα σε τρελή νεροποντή στο γιατρό μας έδωσε αντιβίωση και σταγόνες για το μάτι μας είπε ότι είναι 1,5 έτους καθόλου δεν της φαινόταν για 6-7 μηνών το πολύ μας φάνηκε και για 13 μέρες τη φροντίζαμε και έτρωγε πρωί βράδυ απο εμάς και συνέχιζε το φαγητό της στα γύρω σπίτια που την τάιζαν οι γείτονες. Τέτοια λίμα, αλλά ήταν λογικό, ήθελε να ισοφαρίσει τις μέρες της πείνας. όταν τέλειωνε το φαγητό της ήθελε να ανέβει πάνω σου και να την αγκαλιάσεις, εδώ και μια βδομάδα αγνοείτε, θέλω να πιστέψω πως ερωτεύτηκε και πήγε να ζήσει με τον έρωτά της, ή πως την ερωτεύτηκε κάποιος κεραυνοβόλα και την πήρε σπίτι του.

2010 chef με ξερό ψωμί

Ξέρω ξέρω, είμαι απαράδεκτη, αλλά δεν μπορώ, αμα δω εκπομπή μαγειρικής στην τηλεόραση θα τη δω, μωρε δεν πα να ναι το χειρότερο ριάλιτυ, εγώ θα τη δω.
Και εδώ που τα λέμε αν εξαιρέσεις κάτι μικρολαθάκια απο τους παίκτες όπως μια φορά που μαγείρεψαν με κρέμα γάλακτος και μπέικον οκ, βλέπετε μια χαρά κι έχεις και μια αγωνία μη σου πω και δύο αν θα κάνει το ραβιόλι στο σωστό πάχος ή αν το πιάτο μοιάζει με έργο τέχνης ή είναι τουρλουμπούκι ή ακόμα ακόμα τα τσίπς τυριού θα ψηθούν στο σωστό χρόνο ψησίματος ή θα είναι μαλακά...
Α όλα κι όλα μετά απο τόσο καιρό ενδελεχούς παρακολούθησης του kitchen nightmares
Ακόμη και γω που δεν φημίζομαι για τις μαγειρικές μου ικανότητες κάτι έχω αρχίσει να καταλαβαίνω, μέχρι που θα άνοιγα εστιατόριο αν δεν είμασταν με τα τσαρούχια σε εποχή μεγάλης κρίσης που το χρήμα είναι κάτι που περισσότερο θυμόμαστε παρά το έχουμε, τύπου θυμάσαι τότε που πίναμε τρεις τεκίλες κάθε βράδυ? ε καμμία σχέση, τώρα βγαίνεις μια φορά τη βδομάδα για ένα τσάι που κοστίζει 3,5 ευρώ και σου φαίνεται και εξωφρενικό το πόσο!
Και τελικά ποιος μπορεί να μας πει τι θα γίνει? πόσο χειρότερα θα γίνουν τα πράγματα? θα βγάλουμε το μήνα? θα τη βγάλουμε ως τα χριστούγεννα? θα ξαναφάμε μπον φιλέ ή θα τη βγάζουμε με ψωμί ελιά και πολύ μας είναι?
Στα αγωνιώδη αυτά ερωτήματα δεν έχω απάντηση γιαυτό κάθομαι και παρακολουθώ με τις ώρες ριάλιτυ και εκπομπές μαγειρικής προφανώς μ' έχει πιάσει κατοχικό σύνδρομο ή μπορεί και να το κουβαλούσα πάντα στο dna μου, απλώς τώρα βγαίνει στη φόρα και προφανώς δε βγαίνει μόνο σε μένα βλέποντας τις τηλεθεάσεις αυτών των εκπομπών.
Σκέφτομαι τι ωραίο που θα ήταν να μπορούσες να δοκιμάσεις κιόλας απ τα πιάτα ή να γέμιζες την κατσαρόλα σου απευθείας μ αυτό που μαγειρεύεται! αλλά επειδή αυτό αργεί ακόμα να γίνει ας πιαστώ να κάνω κανένα φαγητό γιατί μ' αυτά και μ' αυτά μ' έπιασε και μια λιγούρα....

I am love του Λούκα Γκουαντανίνο

Σάββατο, πρωί κάνω τα καθιερωμένα ψώνια της εβδομάδας και πέφτω πάνω σε γκρούπ με υποψήφιο Δήμαρχο και τη συνοδεία του, μαζί και οι κάμερες και φυσικά είμαι αγουροξυπνημένη με όρθιο μαλλί και ο υποψήφιος με αιφνιδιάζει πιάνοντας μου το χέρι πριν καλά καλά καταλάβω τι γίνεται(!)θα μας βοηθήσετε με ρωτάει με σιγανή φωνή, θα προσπαθήσω ψελλίζω, αν γεμίσετε με ποδηλατόδρομους την πόλη....ήθελα να του πω να ξαναπεράσει απο τη γειτονιά μια μέρα που δεν έχει λαική για να δει πόσο βρώμικη και παραμελημένη είναι, δεν το είπα φυσικά, πάλι καλά που είπα κι αυτά που είπα, η Τούμπα δεν έχει ποδηλατόδρο μου λέει, ναι και είμαστε στο έλεος των αυτοκινήτων απαντώ, όλα αυτά ενώ μου κρατάει το χέρι...
Το μεσημέρι ανεβαίνουμε στα κάστρα και πάμε τοίχο τοίχο για ούζο, με το ζόρι βρίσκουμε τραπέζι, οι τιμές είναι πολύ χαμηλές 10 ευρώ το άτομο περίπου. γιαυτό προφανώς και είναι τίγκα μεσημέρι βράδυ, ο κόσμος τα ψάχνει πια.
Περπατάμε στην παραλία και απολαμβάνουμε ένα υπέροχο φθινοπωρινό απόγευμα, όταν βραδυάσει αποφασίζουμε να πάμε σινεμά στο Ολύμπιον, ξέρουμε ότι συνήθως θα είμαστε εμείς κι εμείς, αλλά η αίθουσα γεμίζει αμέσως, ο μέσος όρος ηλικίας είναι τα 60, βλέπω φάτσες που παρελαύνουν απο τις σελίδες με τα κοσμικά της πόλης.
Στα πρώτα λεπτά της ταινίας καταλαβαίνω γιατί, στο διάλειμμα η Μ λέει ότι όλοι αυτοί ήρθαν να δουν πως ζουν οι πραγματικοί αστοί, έχει δίκιο.
Η ταινία είναι ένα δείγμα αισθητικής που παραπέμπει σε ανάλογες ταινίες του Ιταλικού νεορεαλισμού.
I am love του Λούκα Γκουαντανίνο μια ταινία που βάζει στο μικροσκόπιο τη διακριτική Μιλανέζικη μπουρζουαζία με τη γοητεία αλλά και την υποκρισία της.
Η ιστορία ξεκινάει στο Μιλάνο, όπου η Emma (Tilda Swinton) διοργανώνει ένα οικογενειακό δείπνο γενεθλίων στο υπέροχο παραδοσιακό της σπίτι. Ο επίτιμος καλεσμένος είναι ο πεθερός της Emma, ο Ferzetti, ο οποίος κλέβει την παράσταση ανακοινώνοντας τη μεταβίβαση της οικογενειακής επιχείρησης, από κοινού, στον σύζυγο της Emma και τον νεαρό όμορφο υιό της, Edo.
Μετά τον θάνατο του Ferzetti, η οικογένεια διαπραγματεύεται την πώληση της επιχείρησης, ενώ η Emma συγκλονισμένη από τη διαπίστωση πως η κόρη της είναι λεσβία, συνάπτει ερωτική σχέση με τον Αντόνιο, έναν νεαρό σεφ με τον οποίο ο νεαρός Edo ελπίζει να συνεχίσει τη ζωή τους σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο...