Οι ειδήσεις σε τίτλους

Aνασκόπηση της εβδομάδας που πέρασε:

1. Φωνές, κλάματα, νεύρα, κλάματα, υστερία, θυμός, κλάματα, σπάσιμο ενός τηλεφώνου, κλάματα, αγκαλιές.
2. Πολλές αγκαλιές, πολλά φιλιά, πολλά χάδια, ένα μπάνιο.
3. Κουβέντες, γκρίνια, μιζέρια, ψυχοπλάκωμα, κατάθλιψη, ξανά κουβέντες, ξανά μιζέρια.
4. Ασχολία με το γνωστό θέμα, τι ποιο θέμα? όλα τα άλλα delete, υποτυπώδης ασχολία με τη δουλειά, με ύφος, άιντε να τελιώνουμε να φεύγουμε.....και ήταν δύσκολη βδομάδα.
5. Δημιουργία λάθος εντυπώσεων, ακόμα αναρωτιούνται ποια μύγα τσίμπισε αυτό τον ήρεμο άνθρωπο που δε νευριάζει ποτέ και που πάντα έχει μια έτοιμη λύση για όλα.
6. Ξεσπάσματα νεύρων σε άσχετα άτομα.
7. Πολλές βόλτες στο κέντρο, μια ταινία, πολύ μουσική, ένας χορός, (ομολογουμένως ήταν πολύ ωραίος χορός).

Χτες βράδυ κάποια στιγμή γέλασα, με ρώτησες τι σκέφτηκα και δε σου είπα
είχα σκεφτεί ότι όλο αυτό είναι αγάπη, ήταν κάτι παραπάνω τώρα που το σκέφτομαι, ήταν ευτυχία.

alarm clock

Mε απορία άκουσα το ξυπνητήρι να χτυπάει, το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο το κλεισα, και μέχρι να ξυπνήσω το άφησα να γίνει αυτό τέσσερις φορές, η ώρα είχε πάει εννιά και μετά απο αρκετές άγρυπνες νύχτες ήταν η πρώτη που κοιμήθικα σερί απ τις 3 που με πήρε ο ύπνος πάνω απ τα γραφόμενα της ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ, όχι δεν ήταν καθόλου βαρετά, τουναντίον!
Μ' έχει πάρει ο ύπνος άπειρες φορές με την τηλεόραση ανοιχτή, με το βιβλίο να πέφτει στα μούτρα μου και να ξυπνώ τρομαγμένη έτοιμη να τσιρίξω....κλέφτηηηηηςςς! και να προλάβω συνάμα να δω την πρεμιέρα του σήριαλ <η ζωη μπροστά στα μάτια σου> για τα επόμενα 3 λεπτά μέχρι να με σκοτώσει (!) όλα αυτά με ταχύτητα φωτός φυσικά και την τρίχα κάγκελο... αλλά μπροστά στον υπολογιστή και γερμένη έχοντας τα πλήκτρα μαξιλάρι πρώτη φορά!
Αρχίζει άλλη μια μέρα, καθυστερώ να πάω στη δουλειά έχει κλειστεί κάποια στο ασανσέρ και χτυπάει ένα περίεργο κουδούνι-σειρήνα το οποίο προσπαθώ επί 2 λεπτά να καταλαβω τι ακριβώς είναι αυτό, με την τσίμπλα στο μάτι, αποκλείοντας μετά απο ώριμη σκέψη ότι δεν είναι οι σειρήνες απ το καταφύγιο που μας καλούν γιατί έγινε αεροπορική επιδρομή του εχθρού(!).
Στο μεταξύ το θύμα κλαίει γιατί έχει ΚΑΙ κλειστοφοβία!
Παίρνω γρήγορες αποφάσεις και καλώ την πυροσβετική, παράλληλα, προσπαθώ να την ηρεμήσω λέγοντας της ότι η Πυροσβεστική δεν αργεί, θα είναι εδώ σε 5 λεπτά το πολύ και ότι δεν πρόκειται να πάθει τίποτα εκεί μέσα, τη σκέψη να πέσει λόγου χάρη στο υπόγειο του ασανσέρ με δύναμη, και άλλες παρόμοιες σκηνές απο ταινίες τις διώχνω αυτόματα απ το μυαλό μου.
Εντάξι μην τα θέλουμε όλα δικά μας, 15 ήταν τα λεπτά και δεν ξέρω πραγματικά αν είναι πολλά ή λίγα για κάποιον που είναι κλεισμένος σε έναν τόσο μικρό χώρο, γιατί ευτυχώς δεν πάσχω απο κλειστοφοβία...ακόμη.
Πάντως οι πυροσβέστες μια χαρά παιδιά ήταν, άνοιξαν στο πιτς φυτίλι την πόρτα και αφού την πήραν στα χέρια τους την έβγαλαν έξω γιατί αυτό είχε σταματήσει μεταξύ των δυο ορόφων, η κυρία φορούσε τις πυζάμες της, γιατί είχε κατέβει να πάρει κάτι απ τ' αυτοκίνητο, και βγήκε ανακουφισμένη η κακομοίρα στα χέρια των δύο πυροσβεστών.
Μετά απ αυτό αποφάσισα:
1. Ότι δεν θα ξανακατεβάσω σκουπίδια με πυζάμες
2. Δεν θα ξαναπάω για τσιγάρα φορώντας την πιο παλιά μου φόρμα
3. θα πετάξω επίσης ότι έχω σε φθαρμένη κάλτσα, βρακί, φανελάκι, (τα φθαρμένα τζήν επιτρέπονται)
4. Δεν θα ξαναφήσω αξύριστο πόδι, μουστάκι (που δεν έχω) άβγαλτο φρύδι και πάει λέγοντας.
ΠΟΤΕ δεν ξέρεις τι θα σου συμβεί! και επίσης, τι είναι ο άνθρωπος ? αυτά τα δύο πάνε μαζί....
Μετά την πρωινή περιπέτεια και την ψυχολογική υποστήριξη-ότι μπορούσα έκανα- αποφάσισα να περάσω απ το φαρμακείο της γειτονιάς να πάρω μια αντηλιακή που δεν ήταν και τόσο ανάγκη στις 9 το πρωί γιατί έχω αντηλιακή όσο για τόσο, αλλά αμά σφηνωθεί κάτι πρέπει να γίνει ΤΩΡΑ!
Με τα πολλά, μπήκα στο αυτοκίνητο για να φύγω επιτέλους για τη δουλειά, ρίχνω την καθιερωμένη γρήγορη ματιά στο καθρεφτάκι του αυτοκινήτου-που πρέπει να το καθαρίσω κάποια στιγμή-και τι να δω!
Ενα ψίχουλο ΝΑ! με το συμπάθειο στην άκρη του στόματος μου!!!
Ημουν όλη αυτή την ώρα με το ψίχουλο και μιλούσα στη φαρμακοποιό (που είναι και ωραία), στον μάστορα του ασανσέρ (που δεν είναι και μύριζε μασχαλίλα) στους πυροσβέστες (που μπορεί να μην ήταν σαν τον Γιοακίν Φοίνιξ ή στην άλλη με τον Ηθαν Χωκ, στις ταινίες που είναι πυροσβέστες αλλά τους φέρναν κάπως),

Μετά ΚΑΙ απ' αυτή την προσωπική ήττα κατέρρευσε όλος ο κόσμος μου!

ΕΥΧΗ 1. (πραγματοποιημένη) ακυρώθηκε η συναυλία των DEPECHE MODE που ήθελα να πάω και δεν πήγα. Συμπέρασμα: Yπάρχει Θεός!
ΕΥΧΗ 2. ( απραγματοποίητη)
Να ανακαλύψω αυτόν τον πούστη και να τον πιάσω στα χέρια μου που κόβει τα νύχια του στο μπαλκόνι και τα πετάει κάτω στο πεζοδρόμιο μπροστά στα σκαλιά μου, θα μαρτυρίσει, θα του τα βγάλω με τανάλια! ΕΛΕΟΣ!
Συμπέρασμα: Δεν υπάρχει!

Aναβάθμιση τώρα!

Τις πιο πολλές φορές δυιλίζοντας τον κώνωπα και καταπίνοντας την κάμηλο, που παρεπιμπτόντως είναι βαριά και δεν καταπίνεται με τίποτα, δεν περνάνε απ το μυαλό σου τα πιο απλά πράγματα, έχεις σκεφτεί τα μύρια όσα, έχεις πιάσει ολες τις περιπτώσεις και δεν έχεις σκεφτεί το προφανές...

Εδώ σταματάνε όλες οι κακές σκέψεις, έχει αρχίσει το στάδιο της απεξάρτησης, βέβαια αυτό είχε ξεκινήσει απ την πρώτη στιγμή, οι μηχανισμοί της άμυνας ξυπνάνε κακήν κακώς με πρησμένο μάτι και διάθεση πυγμάχου...

Κοιτάζομαι στον καθρέφτη βλέπω τα σημάδια της αυπνίας, παίρνω πόζες, προσπαθώ να βρω ατέλειες, στην εποχή της τελειότητας, δεν μπορείς να είσαι τίποτα λιγότερο, όλοι έχουν αρχίσει τα σολάριουμ πριν πάνε στην παραλία, στο γυμναστήριο επικρατεί αναβρασμός, τους βλέπεις ακόμα και τους μεγαλύτερους να φοράνε τα σορτς τους και να ιδρωκοπάνε στους διαδρόμους, 45άρηδες φεύγα με κοιλιά και σώμα πεσμένο, κυριούλες με πολλά περιττά κιλά, βλέπεις ότι δεν έχουν ιδέα απο γυμναστική το κάνουν για να ενταχτούν στον κόσμο της τελειότητας, μερικοί ξεφεύγουν μετά απο κανα μήνα που προσαρμόζονται και αποκτούν την ευεξία που σου δίνει η γυμναστική, νομίζουν ότι έγιναν μοντέλα, το βλέπεις στη φάτσα τους, τύφλα να χουν τα μοντέλα...
Δεν ξέρω κανέναν και γιαυτό δε μιλάω σε κανέναν, δε μου μιλάει κανένας, όσοι γνωρίζονται λένε ένα γειά, άλλοι, οι περισσότεροι, φοράνε ακουστικά ή μιλάνε στο κινητό, δε θέλουν να μιλήσουν σε κανέναν το νοιώθεις, είναι κλεισμένοι στον εαυτό τους, έτσι μήπως δε γίνεται και στα club? στα μπάρ, στα καφέ, όλοι περιτρυγυρισμένοι απο όλους, με ένα αόρατο σχοινί γύρω τους να τους απομονώνει απ τους άλλους, ευτυχώς υπάρχουν και τα μπουζούκια που εκεί ακόμα γίνονται γνωριμίες, λίγο το τραγούδι, λίγο ένα λουλούδι, λίγο η ξανθιά που ανεβαίνει στο τραπέζι για να χορέψει αυτό το υποτυπωδες τσιφτετέλι με τον ίδιο ρυθμό που χορεύει και τα ξένα, δε θέλει πολύ, λύνονται τα σχοινιά....
Zυγίστηκα και είδα ότι έχασα κάπου γύρω στα 2 κιλά, θέλω να χάσω γύρω στα 4, στο γυμναστήριο κάνω το πρόγραμμά μου και για πρώτη φορά μετά απο πολύ καιρό νοιώθω ότι είμαι σε εξαιρετική φόρμα, πετάω, ίσως να ναι απ την υπερένταση και την αυπνία, αισθάνομαι ότι μπορώ να μείνω στο διάδρομο για άλλες πέντε ώρες, δεν το παρακάνω και φεύγω μετά απο μια και κάτι, γιατί ξέρω ότι ξυπνώντας το πρωί θα σέρνομαι, ξέρω επίσης οτι δεν πρόκειται απ την μια μέρα στην άλλη να γίνω μια άλλη αχινός σε πιο βελτιωμένη έκδοση, τώρα που είπα για βελτιωμένη έκδοση, να θυμηθώ αν ανακαλυφθεί αυτό το θαύμα της επιστήμης, να τους πω να αναβαθμίσουν και τον εγκέφαλο εκτός απ την εξωτερική αναβάθμιση, χρειάζομαι μεγαλύτερη μνήμη, ταχύτερη επεξεργασία και άλλο λογισμικό....
Για σκέψου θα πηγαίνεις στο γιατρό και θα γυρνάς καινούργια, ούτε πλαστικές με πόνους, ούτε γυμναστικές, έβαλες κιλά, πας κατευθείαν για update, έβγαλες ρυτίδες το ίδιο, είσαι ερωτευμένη και αυτή δεν είναι? delete απ τη μνήμη ......αχ
Με απορία άκουσα τον Θ να μου λέει ότι έκανε το πρώτο του μπάνιο, το δεύτερο καλύτερο που μου είπε ήταν ότι η θάλασσα ήταν ζεστή...στη μυτηλήνη !!
αλλάζουν οι άνθρωποι τι να πω....
Aνοίγω το ψυγείο, δεν μπορώ να μπω στη διαδικασία να πάω να ψωνίσω, ας είναι άδειο, χέστηκα....

Το Σάββατο με κάλεσαν σε ένα σπίτι για Eurovision night, δεν ξέρω αν θα πάω, ίσως πάω....

Aκούω τραγούδια, απ το ράδιο το πρωί στη δουλειά, στο δρόμο για το σπίτι απ τ' αυτοκίνητο, στο γυμναστήριο, δε γίνεται να μην ακούω μουσική, κι ας με κορόιδευες που δε θυμάμαι καλλιτέχνες και τίτλους...

Εεεεεεεεε.....! τι θα γινει με κεινη την αναβάθμιση θα αργησει πολύ?

Εμμονές, παραξενιές, και ιδιοτροπίες

Παραξενιές ,ή εμμονές, η αλήθεια είναι ότι την ιδέα την πήρα απο ένα άλλο blog και μου άρεσε,
Για να συστηθώ θα μιλήσω για τα ελαττώματα μου πρώτα και τις παραξενιές μου, βέβαια σαν γνήσια σκορπίνα είμαι σίγουρη ότι δεν εχω ελαττώματα, έχω πάντα δίκαιο, είμαι ο πιο διαλακτικός και ο πιο βολικός άνθρωπος του κόσμου και προπαντός καθόλου γκρινιάρα, οι φίλοι μου έχουν μια άλλη άποψη, αλλά αυτοί όπως και να είμαι θα συνεχίσουν να είναι φίλοι μου, ελπίζω!... μέχρι τουλάχιστον να τους ξεχειλώσω εντελώς τα νεύρα
1. Εχω μια μανία με την καθαριότητα, χωρίς να ξεπερνάει τα όρια, αλλά κοντά είναι, ένα βήμα πριν, απόρροια αυτής της μανίας είναι να μην μπορώ να κοιμηθώ σε δωμάτιο που τα σεντόνια δεν είναι τριζάτα, η μαξιλαροθήκη δροσερή, δε μυρίζουν καθαριότητα, τα έπιπλα δεν έχουν τρια δάχτυλα σκόνη, αυτό έχει αντίκτυπο και στις άλλες δραστηριότητές μου πχ. το σεξ, ή το φαγητό, ή ο ύπνος, δεν μπορώ να λειτουργήσω σε τέτοιες συνθήκες, επίσης δεν μπορώ να κάτσω σε ξένη τουαλέτα πλην της δικιάς μου αντε και 1-2 ακόμα που ξέρω ότι έχουν περαστεί ένα χεράκι με χλωρίνη πριν. και μια σειρά απο τέτοιες λεπτομέρειες που οι περισσότεροι δεν τις κατανοούν, ούτε τις παρατηρούν, ειδικά οι άνδρες φίλοι, αλλά σε μένα λειτουργούν ανασταλτικά.
2. Οταν πάω σε ένα μέρος για φαγητό, ή ποτό θεωρώ αυτονόητο ότι αν δεν με ικανοποιήσει, δε θα ξαναπάω, αν και για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δίνω μια δεύτερη ευκαιρία αν μου αρέσει το περιβάλον, η εξυπηρέτηση, τα χαμογελαστά πρόσωπα.
3. Όταν αποφασίσουμε να πάμε κάπου, ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ και πάμε, μόνο ένας άνθρωπος μπορεί να με κάνει να πάω σε κάποιο άλλο μέρος εκτός απο αυτό που έχω στο μυαλό μου, κι αυτός είναι ο Δ. οι άλλοι ακολουθούν για να μην ακούνε τη συνεχή μίρλα...ότι ναι μεν αλλά αν πηγαίναμε σ αυτό που σας έλεγα θα ήταν καλύτερα μπλα, μπλα, μπλα....
4. Θέλω όταν ξυπνάω να πετάγομαι κατευθείαν απ το κρεβάτι, αλλιώς θεωρώ ότι χάνω άσκοπα την ώρα μου. Εντάξυ όταν έχω παρέα που ξυπνάει και δε γκρινιάζει που την ξύπνησα, κάθομαι περισσότερο...
5. Με ενοχλεί η τσιγαρίλα, ειδικά των άλλων, η δικιά μου καθόλου, βέβαια φροντίζω να καπνίζω έξω εδώ και 3 χρόνια, οπότε δεν μυρίζω, η τσίκνα απ τα μαγαζιά που περνάει στα ρούχα, τα μαλλιά, το δέρμα, η μυρωδιά φαγητού μέσα στο σπίτι, του γλυκού δε με πειράζει συνήθως. Για σκέψου είσαι το πρωί στο λεωφορείο και κάθεται δίπλα σου κάποια που μυρίζει τσίκνα της προηγούμενης μέρας, δεν θα σ ενοχλήσει? Εννοείται ότι στην περίπτωση που μυρίσουν ρούχα κρεμιούνται έξω με τις ώρες ή πλένονται ευθύς αμέσως. Εδώ μπαίνει το μεγάλο θέμα της τσίκνας στα εστιατόρια και τις ταβέρνες και άντε στις ταβέρνες να το καταπιώ, στα εστιατόρια όμως που πληρώνεις ένα σκασμό λεφτά, τι νόημα έχει να γυρίσεις μετά σπίτι σου και να μπείς στην απολύμανση? Εχω βάλει Χ σε πολλά εστιατόρια κάπως έτσι ακόμα κι αν μου άρεσε αρκετά το φαγητό τους, έλεος!
Γιαυτό η καλύτερη μου είναι το καλοκαίρι, που δεν έχω τέτοια προβλήματα.
6. Με ενοχλεί το air contition, οι εξαερισμοί, τα ρεύματα, οι ανεμιστήρες, ειδικά αυτοί που πετάνε και σταγονίδια νερού είναι το χειρότερό μου. Το air contition, το ανέχομαι μόνο μέσα στο αυτοκίνητο στους 22 βαθμούς και στο σπίτι σε άλλο δωμάτιο απ αυτό που είμαι αν ειναι δυνατόν. (ξέρω τουλάχιστον 2 ανθρώπους που δεν το αντέχουν καθόλου, οπότε είμαι ήπια περίπτωση).
7. Δεν μ αρέσουν οι πολλές χειραψίες, αγκαλιές, φιλιά, με άγνωστους ή και με γνωστούς, η πολύ οικειότητα, η καταπάτηση του προσωπικού μου χώρου κοντύτερα απ το ένα μέτρο απόσταση, δύσκολα αγγίζω κάποιον, τις ενενηνταεννιά φορές στις εκατό, το κάνω γιατί έχω άλλους σκοπούς, εντάξυ καμμιά φορά το κάνω και για να δέιξω ότι συμπάσχω στο πρόβλημά του, (το χω δει στις ταινίες) αν και σπάνια.
8. Οταν θέλω να γίνει κάτι τώρα, εννοώ ΤΩΡΑ, αλλιώς μου απασχολεί το μυαλό και δε θέλω τέτοιες έννοιες, μάλον γιατί την έχω πατήσει ουκ ολίγες φορές που άφησα τα πράγματα να σέρνονται και βγήκαν σε βάρος μου τελικά, κυρίως στα οικονομικά θέματα, οπότε οι λογαριασμοί πρέπει να πληρώνονται στην ώρα τους, και μια σειρά πραγμάτων που ίσως δεν είναι τόσο σημαντικά, αλλά αν τα αφήσεις γιγαντώνονται και μετά είναι δυσκολότερο να γίνουν, είναι όπως τα ρούχα στη ντουλάπα που όσο δεν τα σιδερώνεις, τόσο στοιβάζονται και στο τέλος έχεις ένα βουνό και άντε να το κατεβάσεις όσο καλή θέληση και να χεις.
Είναι ένας άνισος αγώνας με την καθημερινότητα, και που συνήθως πάντα βγαίνεις χαμένος εσύ.
Για όλη αυτή την παράνοια αλλά και την ωριμότητα ταυτόχρονα, που μπορεί να βρει κάποιος απο τα παραπάνω χρειάστηκαν 45 χρόνια συστηματικής δουλειάς για να βγεί στην επιφάνεια, το δουλεύω ακόμα....

today is another (bad) day....

Εκλεισα 14 ώρες συνεχούς ομιλίας χτες, μάλλιασε η γλώσσα μου εν ολιγοις, με τόσο μαλλί άνετα έπλεκα τέσσερα πουλόβερ και μερικά ζευγάρια κάλτσες να χω να μου βρίσκονται για τις κρύες νύχτες του χειμώνα -ΠΟΥ ΕΣΥ ΔΕ ΘΑ ΣΑΙ ΕΔΩ- αν ήξερα να πλέκω, αλλά που τέτοια τύχη! Οταν μ έβαζε η μάνα μου με το ζόρι να κεντήσω, μεγάλη κεντήστρα και ράφτρα εκείνη, ένα περιφημο κάδρο σταυροβελονιά, ΝΑΙ στην εποχή μου κεντούσαν τα μικρά κορίτσια του χωριού και ΝΑΙ είμαι τόοοοοσο μεγάλη, εγώ κοίταζα αλλού και φυσικά το περιβόητο κάδρο που δε θυμάμαι καν την εικόνα που είχε, έμεινε μισό με το ζόρι, έκτοτε ξέχασα και τη σταυροβελονιά και γιαυτό δεν έμαθα να ράβω ούτε καν ένα κουμπί! τόσο ανεπρόκοπη, το ίδιο έκανα κι όταν μαγείρευε και μου λεγε να κοιτάω για να μάθω, ή όταν έκανε γλυκά, αλλά ευτυχώς όταν χρειάστηκε να επιβιώσω χωρίς το φαγητό της μανούλας, κατάφερα κι έμαθα κουτσά στραβά να κάνω 5 διαφορετικά φαγητά απ την ανάγκη μου κυρίως να μη λιμοκτονήσω, μιας και οι λεπτεπίλεπτοι γευστικοί μου κάλυκες ποτέ δεν συμβιβάστηκαν με τίποτα εύκολα σάντουιτς και πίτσα-μακαρονάδα. Τα οποία φαγητά και εξέλιξα με την πάροδο του χρόνου γιατί δε μαγείρευα μόνο για μένα, που αυτό απο μόνο του λένε ότι αρκεί για να γίνει ένα φαγητό νόστιμο.
Today is another day που έλεγε η φιλενάδα η Σκάρλετ, που όχι βέβαια ότι ήξερε και τι της γινόταν, απο θέματα σχέσεων και αγάπης ήταν τα ζώα μου αργά, αλλά βέβαια στην εποχή της Σκάρλετ τα κορίτσια ήξεραν μόνο πιάνο και οικοκυρικά, μην κοιτάς που σήμερα ξέρουν κι άλλα, δηλαδη την τύφλα τους, πάρε παράδειγμα απο μένα. Κι αφου λοιπόν έπεσα στο κρεβάτι μου χτες κάπου γύρω στις 4 again, θυμήθικα highlights των συζητήσεων έτσι για να κάνω μια τελευταία ανασκόπηση, δε μου ήταν αρκετές 14 ώρες ήθελα κι αλλη, μερικά απο αυτά ήταν για γέλια και κοιμήθικα γελώντας στον εαυτό μου δυνατά με φωνή που αντήχησε στο άδειο δωμάτιο....

Ηταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες....

Ηταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες...το πρωί κύλησε ήσυχα και βαρετά μεσα στη γνωστή ρουτινιάρικη καθημερινότητα, το απόγευμα με μια μικρή βόλτα στο κέντρο για χάζι και μετά, το ρολόι γύρισε πίσω, 5,5 χρόνια και κάτι μέρες πριν, όταν προσγειώθηκε ένα αεροπλάνο που με πήγαινε σε ένα ταξίδι που κράτησε 5,5 χρόνια, απο εκείνη τη διαδρομή θυμάμαι την ανυπομονισία που είχα να φτάσω μια ώρα αρχύτερα και φυσικά η διαδρομή μου φαινόταν ατέλειωτη, όπως κάθε διαδρομή που γίνεται με αεροπλάνα, τρένα, πλοία, το άλλο που θυμάμαι είναι η πρώτη επαφή θυμάμαι τη θερμότητα απο εκείνη την επαφή που με είχε ζεστάνει στη στιγμή.....

...Κλείνοντας την πόρτα πίσω μου ένοιωσα τόσο διαφορετικά, βγήκα άλλος άνθρωπος και μπήκα άλλος, το σπίτι πιο άδειο απο ποτέ, μου ρχονται στο μυαλό φράσεις που μάλλον έπρεπε να με κάνουν να σκεφτώ πιο πονηρά, ..(γιατί δεν παίρνεις ένα γατάκι, σκυλάκι, να έχεις συντροφιά) (εμείς είμαστε περισσότερο φίλες παρά... ) (δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε μακροπρόθεσμο, εγώ δεν ξέρω τι θα κάνω αύριο, θέλεις να προγραμματίσω διακοπές, ταξίδια)? Υποτίθεται είναι σκέψη των τελευταίων ημερών 20 περίπου, δεν είναι έτσι, είναι πολύ περισσότερου καιρού, απλώς οι εξελίξεις ήταν τέτοιες που δεν επέτρεψαν να γίνει νωρίτερα, προφανώς. σκόρπιες φράσεις που αναπόφευκτα σου ρχονται στο μυαλό, τίποτε δε θα αλλάξει, αλλά και τίποτα δε θα ναι το ίδιο. πως να πείς ότι χωρίζεις με καλό τρόπο, πως να χωρίσεις πολιτισμένα, πιστεύω πως αν δεν υπάρχει τίποτε χωρίζεις πολιτισμένα, όταν υπάρχει κάτι δεν μπορείς να χωρίσεις πολιτισμένα. Γιατί δε μου το πες απ την αρχή και το σκέφτηκες έστω και αυτές τις μέρες που είπες ότι το σκέφτηκες? τι τότε τι τώρα, θα άλλαζε κάτι, το αποτέλεσμα είναι ότι ήθελες να χωρίσουμε τελεία. Τα άλλα είναι κάποια πράγματα που νομίζω ότι όλοι κάνουν όταν έχουν μια σχέση σαν αυτήν. Στις σχέσεις λειτουργείς σαν ένας άνθρωπος, δεν το ήξερα, αλλά το έκανα νομίζω, για μένα αυτό είναι σχέση, δεν σκεφτόμουν το μέλον χωρίς εσένα δίπλα μου, δεν σκεφτόμουν καν το παρόν χωρις εσένα, τις μέρες που δεν σε έβλεπα τις θεωρούσα ανούσιες, τις ώρες, ούτε καν τις μέρες, τις μέρες που έλειπες ή έλειπα σκεφτόμουν πότε θα ξαναβρεθούμε. Ηθελα τη γνώμη σου για το κάθε τι, απο το τι θα φορέσω μέχρι τι να μαγειρέψω, μέχρι τι απόφαση να πάρω για τη δουλειά, για τα πάντα, πως μου ζητάς να συνηθήσω να ζω μετά απ' αυτό?

ένα τραγούδι που μ' αρέσει και ένα που μ αρέσει πιο πολύ

Δυο τραγούδια, γιατί αν και δεν το εξασκώ πια, ήταν απο τα πρώτα χόμπι-επαγγέλματα που έκανα και θα θελα να συνεχίσω να κάνω αλλά...

Πώς να γλιτώσει μάτια μου ο ένας απ' τον άλλον

Πως θες ν' αλλάξουμε ουρανό

Τώρα που μοιάζουμε με δίδυμα φεγγάρια

Που ξενυχτάνε με τον ίδιο στεναγμό...

Ι'M A SUPER GIRL,

AND SUPER GIRLS DON'T CRY,

I'M A SUPER GIRL,

AND SUPER GIRLS JUST FLY.

Τα απομεινάρια μιας σχέσης...

Δυο πλαστικές σακούλες και κάτι ψιλά, τα απομεινάρια μιας σχέσης θα μπορούσε να είναι ο τίτλος κάτω απ τη φωτογραφία που σκέφτηκα να τραβήξω βλέποντάς τα μαζεμένα σε μια άκρη, αλλά όπως πάντα δεν είχα ούτε τη φωτογραφική εδώ ούτε το καλώδιο, ούτε καν το καλώδιο του τηλεφώνου για να μη μιλήσω για το ότι δεν είχα καμμία όρεξη να κάνω τελικά κάτι τέτοιο, αλλά αυτές οι σκέψεις είναι απ' αυτές που περνάνε απ το μυαλό σου στην πιο ακατάλληλη στιγμή είναι σα να είσαι σε κηδεία και να γελάς προσπαθείς να το πνίξεις αλλά θυμήθικες ένα ανέκδοτο, μια χαζομάρα, κάτι άσχετο και σου βγήκε αυθόρμητα όπως το φτάρνισμα, άσε που το θέαμα θα ήταν ιδιαιτέρως σουρεαλιστικό και θα παρέπεμπε σε τίποτα φεστιβαλική ταινία απ' αυτές που σηκωνόμασταν και φεύγαμε στα πρώτα 20 λεπτά. Ανοίγω συρτάρια και βλέπω κάτι δικό σου ακόμα, ανοίγω ντουλάπια το ίδιο, είμαι σίγουρη πως υπάρχουν κι άλλα αλλά δεν έχω ψάξει και τόσο εξονυχιστικά, απλώς κάτι έπρεπε να κάνω και βρήκα αυτό.
Ο Θ μου λέει ότι χρειάζεται πολύ θάρρος για να το κάνεις αυτό, δεν το πιστεύω, απο δειλία το κάνω, για να μη χρειάζεται να το αντιμετωπίζω κάθε φορά που θα πέφτω πάνω σε κάτι δικό σου.
Να κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι ότι οι str8 δεν έχουν τέτοια προβλήματα, έχουν εφεύρει το γάμο, γιαυτό, που να χωρίζω τώρα λέει ο άλλος, χαρτιά, διαδικασίες, μετακομίσεις έξοδα, είναι και τα παιδιά στη μέση, μπαίνουν κι άλλα μετά, πέφτουν και τα σόγια απο πάνω το σκέφτεσαι περισσότερο, ενω για τους gay είναι αλλιώς, όλα είναι με ημερομηνία λήξης, εντάξει εξαιρέσεις θα υπάρχουν αλλά ελάχιστες, τουλάχιστον εγώ δεν ξέρω καμμία ή έστω καμμία νορμάλ....
Στο μεταξύ η ώρα μοιάζει να σταμάτησε να περνάει, έχω ένα Σαββατοκύριακο μπροστά μου και δεν έχω τι να κάνω, θα μπορούσες να με χωρίσεις Δευτέρα, θα το χώνευα πιο έυκολα, λέμε τώρα....
Δεν ξέρω τι να κάνω, να σταματήσω να σε βλέπω εντελώς που μάλον είναι και το καλύτερο για τώρα, ή να συνεχίσω να σε βλέπω? τι είναι πιο εύκολο? το ίδιο μου φαίνονται και τα δύο.
Πίστευα πως είχαμε την ιδανική σχέση, έβλεπα τους άλλους γύρω μας και ήξερα ότι η δικιά μας ήταν η καλύτερη, μιλούσαμε πολύ, κάναμε σχεδόν τα πάντα μαζί, δύσκολο να το πετύχεις αυτό μετά απο 5 χρόνια και 6 μήνες, αν με ρωτούσαν πως θα βλεπα τον εαυτό μου να είναι σε 10 χρόνια δεν θα μπορούσα να φανταστώ για τόσο μακροπρόθεσμα βέβαια, αλλά δεν θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα, κρυφά μέσα μου το ευχόμουν αν και πάντα είχα το φόβο ότι ίσως κάποια στιγμή, να ήθελες να απομακρυνθείς σα μικρότερη που ήσουν, να ήθελες να πετάξεις, να ανοίξεις τα φτερά σου, να γνωρίσεις άλλους κόσμους, δεν το σκεφτόμουν πολύ, το θεωρούσα πάντα μακρυνό, αν και μου περνούσε απ το μυαλό σε περιόδους δύσκολες όπως τότε με την απόλυση που σκέφτηκα ότι ίσως και να φευγες απ την πόλη, με εξαίρεση εμένα δεν είχες και τόσα να σε κρατάνε εδώ...
Σκέφτομαι και δεν το χωράει το μυαλό μου αλήθεια πως φαντάστηκες οτι θα ήταν τα πράγματα μετά το χωρισμό μας? θα συνεχίζαμε να βλεπόμαστε? θα περνούσαμε στο επόμενο στάδιο ομαλά ή ανώμαλα? δε θα περνούσαμε καθόλου εκεί? δεν ξέρω, αυτό που ξέρω είναι ότι τίποτα δε θα ναι το ιδιο...Μου λειπεις, και θέλω να σε δω, και μετά δε θέλω, και πάλι ξαναθέλω....αυτό είναι που νοιωθω τωρα.

Υ.Γ. τη φωτογραφία την έβαλα τελικά εστω και εκ των υστέρων, δεν άντεξα, θέλω να ζήσω το δράμα μου λέμε !

Ενα αστεράκι....

Το βράδυ που πέρασε πριν γεννηθεί, είχα βγει έξω με φίλους και ήμουν πολύ χαλαρή, τόσο που άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως θα πρεπε να είχα αγχωθεί, το πρωι ξύπνησα κατά τις 6,30 και πήρα τηλέφωνο και έμαθα ότι είχε αρχίσει η τελική φάση και ήταν θέμα λεπτών, πλύθηκα, ντύθηκα, να μαι έτοιμη για να πάω στο νοσοκομείο. Στις 06.50 τελικά γεννήθηκε, ξεκίνησα κι εγώ, αγωνία στο δρόμο, φτάνοντας είδα το γιατρό που με οδήγησε στο δωμάτιο που έγινε η διαδικασία, ήταν ακόμα εκεί δεν την είχαν μεταφέρει σε κανονικό δωμάτιο, μετά απο ώρα μας τη φέραν ήταν μικροσκοπική, είχε κλειστά τα ματάκια της άνοιγε που και που το ένα και κοιτούσε με αυτό το βλέμμα το θολό που έχουν τα μωρά, τη φορούσαν ένα μπουρνουζέ μπλουζοπαντελονάκι με γαντάκια, έμεινα να τη χαζεύω, το θαύμα της Γέννησης ήταν μπροστά μου, τις επόμενες μέρες που ακολούθησαν ήμουν τυλιγμένη σε ένα ροζ σύννεφο, πηγαινοερχόμουν στο νοσοκομείο τις ώρες των επισκεπτηρίων και ήθελα να τη βλέπω κάθε φορά που πήγαινα, λένε πως με τον ερχομό ενός μωρού όλα αλλάζουν, είμαι σίγουρη πια, και δεν αλλάζουν μόνο για τους γονείς αλλά και όλο τον περίγυρο, το αίσθημα της ευθύνης που σου προσθέτει, ο φόβος μην πάθει κάτι, η λαχτάρα να θέλεις να το βλέπεις συνέχεια. Δεν νομίζω ότι υπάρχει μεγαλύτερο γεγονός απο αυτό, μεγαλύτερη χαρά, μεγαλύτερο συναίσθημα, είναι κάτι που δεν περιγράφεται με λόγια και το λέει ένας άνθρωπος που ήταν και εξακολουθεί να είναι μακρυά απ αυτό πολύ συνειδητοποιημένα, αλλά αν θέλει κάποιος να το ζήσει πραγματικά του το συστήνω ανεπιφύλακτα. Σήμερα κλείνει μια βδομάδα ζωής, προσεύχομαι να είναι γερή για να φωτίζει τις ζωές μας, όλα τα άλλα που πρέπει να είναι, θα φροντίσουμε να τα μάθει, έχουμε καιρό γιαυτό ....

Είναι στο dna μας...

Δεν θέλω να ξανακούσω για αρνί, κατσίκι, σούβλα, χωριό, μετά απο την ταλαιπωρία του φετινού Πάσχα, δεν μπορώ να καταλάβω τι νόημα έχει να κουβαλάς εκατομμύρια πράγματα στο χωριό, να ταλαιπωρούνται 5 άτομα μέσα κι έξω απο το σπίτι κουβαλώντας πράγματα πλένοντας απίστευτες ποσότητες πιάτων και ποτηριών για ένα φαγητό το οποίο δεν είναι και απ τα αγαπημένα μου. Το Πάσχα το φαντάζομαι αλλιώς, να ταξιδεύω σε άγνωστα μέρη ή και γνωστά, ξεκούραση, γεύσεις, αρώματα διαφορετικά... αλλά και πάλι, το Ελληνικό Πάσχα με τη φύση σε πλήρη οργασμό, με τα αρώματα της Μεγάλης Βδομάδας, με τις καμπάνες να χτυπούν το στολισμένο επιτάφιο, τη μουσική των εγκωμίων, το βράδυ της Ανάστασης με το φως απο τα αναμένα κεριά, την λαμπρότερη λειτουργία με τα ομορφότερα λόγια αγάπης, το Πάσχα είναι η γιορτή της παιδικής μας ηλικίας, κι όσο άθεοι ή αγνωστικιστές και να δηλώνουμε δεν παύει να μας συγκινεί, είναι στο dna μας.

ΜΗΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΣΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Ερώτηση 1: Γιατί σε κάποιες χώρες της Ευρώπης, οι φόροι πληρώνονται απ'ευθείας απ το μισθό των υπαλλήλων? Γιατί εδώ το σοφό κράτος προέβλεψε ότι είναι καλύτερα να παίρνεις το μισθό σου στο χέρι για να χαίρεσαι και μετά να σου τα παίρνει με τη φορολογική σου δήλωση, έτσι μεσολαβούν και διάφορα επαγγέλματα που αλλιώς δε θα είχαν λόγο υπαρξης, όπως λογιστές, και γιατί όσο περισσότεροι μεσολαβούν σε μια συναλαγή τόσο πιο αδιαφανής είναι, με αποτέλεσμα στο τέλος πάντα να βγαίνεις χαμένος.
Ερώτηση 2: Γιατί ενώ οι Δήμοι έχουν τόσο έσοδα μέσω των λογαριασμών που πληρώνουμε στη ΔΕΗ, μέσω Δημοτικών τελών, μέσω κρατικής επιχορήγησης, για να μην αναφερθώ στις γενναίες Ευρωπαικές ενισχύσεις, είναι συνεχώς μέσα?
Γιατί όλες αυτές οι επιχειρήσεις για να λειτουργήσουν χρειάζονται ανθρώπους που δεν αποσκοπούν στην επαγγελματική τους αποκατάσταση-πλουτισμό, χρειάζονται καταξιωμένους επαγγελματικά ανθρώπους, με πολύ αγάπη και μεράκι για τον τόπο τους πρώτα απ' όλα και με μεγάλη διάθεση συνεισφοράς. Στις περισσότερες των περιπτώσεων οι Δημοτικοί άρχοντες είναι ή ανερχόμενοι πολιτικοί που για να ανελιχθούν περνάνε πρώτα απο την τοπική αυτοδιοίκηση, ή αποτυχημένοι πολιτικοί που σπεύδουν εκεί για να μην πεθάνουν πολιτικά, αλλά κι αυτό να μην είναι, είναι πολλά τα λεφτά Αρη, κι όσο δυνατός χαρακτήρας και να είσαι, όλα έχουν την τιμή τους....

BARCELONA

Άποψη απο της Sagrada famiglia της διασημότερης εκκλησίας της Βαρκελώνης, ίσως και όλης της Ισπανίας, και ένα απο τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα του Μοντερνισμού που σχεδίασε και επιμελήθηκε ο Καταλανός αρχιτέκτονας Αντόνιο Γκαουντί, ένας απο τους κυριότερους εκφραστές του, όλη η Βαρκελώνη είναι μια μελέτη στον Γκαουντί και σχετικός ή άσχετος με την αρχιτεκτονική δεν μπορείς παρά να θαυμάσιες τις απίστευτες λεπτομέρειες που υπάρχουν σε κάθε του έργο.

Και μια όψη απο το ΜΑCBA το μουσείο μοντέρνας τέχνης.
Το παρελθόν με το μέλλον συνυπάρχουν.

BARCELONA 2....

NEA HΘΗ ΕΞΟΡΓΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΕΛΛΑΔΙΣΤΑΝ...

1950, η Ελλάδα μετά τον πόλεμο προσπαθεί να ορθοποδήσει, ταυτόχρονα αρχίζει να διασκεδάζει όπως μπορεί, η οικογένεια ξαναμαζέυτηκε στο τραπέζι κάθε κυριακή μετά την εκκλησία, αλλά ξάφνου, νέα ήθη έρχονται να ταράξουν την καθημερινότητα, σε μια παράσταση της Εθνικής Λυρικής σκηνής ένα φιλί μεταξύ δυο ανδρών, μέρος της παράστασης, εξοργίζει τους σεπτούς οικογενειάρχες μουσικούς της ορχήστρας που απαιτούν να κοπεί απο την παράσταση. Αίσχος!

Ας ξαναγυρίσουμε στο 2009 γιατί πρόκειται για τώρα

Παρακολουθώ εδώ και ώρα με ανοιχτό το στόμα το βίντεο απο το επεισόδιο στη Λυρική σκηνή, με ανοιχτό το στόμα γιατί τρόμαξα απο τα <έξω> και τα <δεν εχεις θέση εδώ> τρόμαξα απο το ύφος τους, τρόμαξα απο τις φωνές τους, τους χαλάσανε την ησυχία αυτών που είναι τόσο πολιτισμένοι που πήγαν να δουν όπερα, τόσο μορφωμένοι, τόσο ανωτέρου επιπέδου. Επίσης θύμωσα που μουσικοί της Λυρικής, δηλαδή δημόσιοι υπάλληλοι, απαίτησαν, άκουσον άκουσον, να κοπεί το επίμαχο φιλί μεταξύ δύο ανδρών απο την παράσταση και αναρωτιέμαι ποιος τους έδωσε αυτό το δικαίωμα? κάποιος επέλεξε να γίνει αυτή η παράσταση, κάποιος τη διάλεξε που προφανώς είναι σ' αυτή τη θέση για να κάνει αυτό ακριβώς, απο που κι ως που κάποιοι και μάλιστα μουσικοί, και το λέω με μεγαλύτερη οργή, για το ότι είναι μουσικοί απαιτούν κάτι τέτοιο? υποτίθεται ότι η μουσική εξημερωνει, αλλά αυτά τα ζώα προφανώς δεν εξημερώνονται παρά μόνο με κλωτσιές, κρίμα τσάμπα τόσα χρόνια μουσικής πήγανε χαμένα, ας παρατήσουν τα όργανα και τις νότες κι ας πάνε να βρούν κάποιο άλλο επάγγελμα να κάνουν ντροπιάζουν τους μουσικούς. Τι αλλο θα δούμε ακόμα στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας? ακόμα συζητάμε για ένα φιλί μεταξύ 2 ανθρώπων του ιδίου φύλου? έλεος και πιστευα ότι το ειχαμε ξεπεράσει απο την εποχή των χρυσών στιγμών των σήριαλ του Παπακαλιάτη. Με λύσσα όλοι μας στο φετινό pride, όλοι όμως, θα μας βρίσκουν μπροστά τους όπου και να πάνε κάθε στιγμή, είμαστε εδώ .... κι όσες κι όσοι δεν είδατε ακόμα το milk να πάτε να το δείτε αμέσως!

Η ΧΩΡΙΣ ΜΕΤΡΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Kαιρό είχαμε να πάμε εκδρομή, απ το καλοκαίρι ίσως και το αποφασίσαμε το Σάββατο, όλα τα παιδάκια με τα χοντρά μπουφάν μας και τα σκουφιά ξεκινήσαμε με 18 βαθμούς απ τη θεσσαλονίκη και αφού περάσαμε πλήθος χωριών και πόλεων σκεπτόμενοι αν είμαστε στο σωστό δρόμο γιατί ταμπέλα δεν υπήρχε πουθενά παρά μόνο στην Εδεσσα, καταλήξαμε στον προορισμό μας που ήταν ο παλιός αγ. αθανάσιος.

Είχα πρωτοπάει πριν 11-12 χρόνια σε μια ομαδική εκδρομή στο χιονοδρομικό και διανυκτερέυσαμε στο χωριό που αποτελούνταν απο 5 ταβέρνες όλες κι όλες και κάποια μισογκρεμισμένα σπίτια τα οποία οι κάτοικοι είχαν εγκαταλείψει για να μετοικίσουν στον νεο αγ. αθανασιο που ήταν πολύ πιο κοντά στον δημόσιο δρόμο και κάτω απο το βουνό που ήταν ο παλιός, τότε δειλά δειλά κάποιοι είχαν ανακαλύψει την προσοδοφόρα επιχείρηση που θα άνοιγε λόγω του χιονοδρομικού και επέστρεφαν ανακαινίζοντας τα σπίτια τους για να τα κάνουν ξενώνες. Περίμενα βεβαίως ότι θα είχε αλλάξει το χωριό, αλλά αυτό που αντίκρυσα ξεπερνούσε και τα πιο εφιαλτικά μου όνειρα, μπαίνοντας αντικρύζεις πλήθος νεόκτιστων σπιτιών, μεζονέτες με τζάκι και τζακούζι έτοιμες προς πώληση ή μισοτελειωμένες να έχουν απλωθεί πολύ πέρα απ τα όρια του χωριού, στα γύρω βοσκοτόπια και λιβάδια, εκατοντάδες ξενώνες, ταβέρνες η μια δίπλα στην άλλη, καφέ-μπάρ, με ξενικά ονόματα, ίντερνετ καφέ, η λάθος ανάπτυξη σε όλο της το μεγαλείο, όλες βέβαια οι επιχειρήσεις επιδοτούμενες με την ευλογία του υπουργείου τουρισμού και της Ε.Ε. που αμφιβάλω αν ξέρει που πάνε τα χρήματα που έχει δώσει κατά καιρούς. φάγαμε σε μια δήθεν παραδοσιακή ταβέρνα, μέτριο φαγητό, κάναμε μια γρήγορη βόλτα στο χωριό για να παρατηρήσουμε κι άλλες ακόμα περισσότερες παραδοσιακές κατοικίες άναρχα χτισμένες και φύγαμε απογοητευμένοι, ο παλιός αγιος αθανασιος ένα πανέμορφο χωριό μεσα σε 11 χρόνια έγινε η χαρά του νεόπλουτου με το τζιπ και η κακή απομίμηση της αράχωβας. Δεν είμαι κατά της ανάπτυξης, ίσα ίσα, αλλά αυτό το χωρίς μέτρο και όριο που έγινε εδώ κατέστρεψε όλο το τοπίο, υπάρχουν τα καλά παραδείγματα της ανάπτυξης και υπάρχουν και τα κακά και ο παλιός αγ. αθανάσιος είναι το παράδειγμα προς αποφυγή.

ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ....

Xόρτασα ταινίες αυτό το διάστημα, βλέποντας τες σχεδόν όλες όσες ήταν υποψήφιες για όσκαρ, αλλά κι αυτές που δεν ήταν, συγκλονίστηκα με το the reader με την kate winslet που δικαίως πήρε το όσκαρ μετά απο 6 υποψηφιότητες και στα 33 της μόλις χρόνια, τη θυμάμαι στον Τιτανικό που ούτε καν την είχα προσέξει και τη βλέπω τώρα πόσο πολύ έχει αλλάξει τις εκφράσεις που παίρνει, τη βρήκα πολύ ερωτική στο The reader και πολύ πιο ώριμη και θα την βρίσκουμε μπροστά μας κάθε φορά που θα παίζει κάτι όσο σοβαρό ή ανάλαφρο είναι αυτό, επίσης και στο ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο είναι πολύ καλή, αλλά βλέποντας το THE READER δεν θυμάσαι το πόσο καλά έπαιξε και σ αυτήν.Απο την άλλη η συνυποψήφιά της meryl streep κάθε γκριμάτσα που έκανε στο ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ ήταν και ένα μάθημα έκφρασης και ηθοποιίας για κάθε νέο ηθοποιό, αυτή η γυναίκα δίνει ρέστα κάθε φορά που ασχολείται με το ρόλο της, η ταινία δε μου άρεσε αλλά ποιος δεν υποκλίνεται στο τεράστιο ταλέντο της Μέρυλ και φυσικά στο επίσης τεράστιο ταλέντο του ΦίλΙΠ Σέυμορ Χόφμαν. Το milk με ξάφνιασε ευχάριστα λόγω του θέματός του, ο Σων Πεν αν και προσωπικά δεν είναι απ τους αγαπημένους μου, έπαιξε τον gay ακτιβιστή τόσο καλά ώστε ο Ρομπερτ Ντε Νίρο του είπε πως απο εδώ και στο εξής μόνο σε ρόλους gay θα πρέπει να παίζει! επίσης δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι στην τελετή των όσκαρ έστειλε και αντιρατσιστικό μύνημα. Τον Κώστα Γαβρά δεν τον είχα μελετήσει καθόλου στο παρελθόν, επειδή όμως είδα πολλές φορές το τρέιλερ του Παράδεισος στη δύση ηθελα πολύ να το δω, μου άρεσε πολύ, μου θύμησε παλιές καλές στιγμές του Ευρωπαικού σινεμά, ήταν φρέσκο, με μια γλυκόπικρη αίσθηση του χιούμορ κι όπως είπε κάποιος κριτικός θα πρεπε να το δουν όλοι οι Ελληνες σκηνοθέτες για να πάρουν μαθήματα για το πως πρέπει να κάνουν μια ταινία. Το slumdog millionair δε με ξετρέλανε, απλώς βρήκα πρωτότυπο το σενάριο κι όπως είπε και ο κολητός μου, στον Ντάνι Μπόιλ έπρεπε να δώσουν όσκαρ μόνο και μόνο επειδή έκανε το Τrainspotting...προφανώς εκεί στα όσκαρ το βρήκαν εξωτικό και το προτίμησαν. Και έρχομαι και στο GRAN TORINO που είδα προχτές και δεν ξέρω απο που να αρχίσω, η ταινία διαδραματίζεται στο Ντιτρόιτ σήμερα, η μεγαλύτερη αυτοκινητούπολη της Αμερικής έχει πλέον παρακμάσει, ο ήρωας είναι συνταξιουχος της βιομηχανίας αυτοκινήτου και βετεράνος του πολέμου της Κορέας ο οποίος δεν μπορεί να βρει πουθενά χαρά. η εικόνα του ήρωα είναι η εικόνα του μέσου Αμερικανού, κάθεται στη βεράντα του με την Αμερικανική σημαία υψωμένη πίσω του, γεμάτος καχυποψία, ρατσισμό, ξενοφοβία με την καραμπίνα έτοιμη να ρίξει ανά πάσα στιγμή στους νεοφερμένους Ασιάτες της γειτονιάς αλλά και στον οποιοδήποτε που πάει να πατήσει τη γη του, με γεναίες δόσεις χιούμορ όπως εκεί που αποκαλεί τον κουρέα του Βρωμοιταλό, κι αυτός τον αποκαλεί τρελοπολωνό δείχνοντας ότι όλοι απο κάπου πήγαν κι εγκαταστάθηκαν στην Αμερική όπως και ο ίδιος βέβαια απλώς άλλοι το έκαναν πριν πολλά πολλά χρόνια, αλλά αυτό δεν αναιρεί ότι όλοι ήταν μετανάστες κατά κάποιον τρόπο. Νομίζω πως ο Κλίντ Ιστγουντ δίνει ένα χαστούκι στους συμπατριώτες του μ αυτή την ταινία, και μάλιστα στα 82 του χρόνια.

Εσύ πόσο θα πλήρωνες για μια θέση στο δημόσιο?

Εδώ και 6 μήνες πληρώνω κάποιες δόσεις στην εφορία, τις οποίες κανόνισα ώστε να είναι κάτω απο 1000 ευρώ για να μην τρεχω στην τράπεζα να εκδίδω επιταγές και να πλήρώνω με μετρητά, το συζήτησα με τον υπάλληλο που μου κανε το διακανονισμό, σήμερα και μετά απο 6 μήνες που πληρώνω κανονικά με μετρητά, μου είπαν πως έπρεπε να εκδώσω επιταγές γιατί είμαι επαγγελματίας και μόνο έως 500 ευρώ δέχονται μετρητά απο επαγγελματίες, μα λέω και τόσους μήνες γιατί δε μου είπε κανείς τιποτα? τους εξηγώ ότι το κανα σε συνενόηση με τον υπάλληλο αυτό και πως η δόση έβγαινε λίγο πάνω απο τα 1000 ευρώ αλλά κανόνισα να είναι κάτω απο 1000 για να αποφύγω την τράπεζα, μου απαντούν πως δεν ήξερε προφανώς ο υπάλληλος ότι είμαι επαγγελματίας, με ύφος όμως ξυνό και εξουσιαστικό, αναρωτιούνται άραγε ποτέ αυτοί οι αλλαζόνες πως σε ένα μεγάλο ποσοστό, εμείς τους συντηρούμε, εμείς πληρώνουμε τους μισθούς τους? ...όχι φυσικά, μ αυτά και μ αυτά έχουμε φτάσει το κράτος σ' αυτά τα χάλια, το όνειρο του 90% των νέων είναι μια θέση εξασφαλισμένης εργασίας στο δημόσιο, όνειρο που το συντηρούν όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, ως πότε? έτσι όμορφα άρχισε το Σαββατοκύριακο με μια επίσκεψη στην εφορία, με τα ξυνισμένα μούτρα 2 λειτουργών του κράτους που περιμένεις να σε εξυπηρετήσουν με ευγένεια και χαμόγελο, τι να πω....

ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Oι μέρες φεστιβάλ συνεχίζονται, μετά απο μια πάυση την Τετάρτη για ξεκούραση, επιστρέψαμε την Πέμπτη το βράδυ για μια ταινία στον Αλέξανδρο που φέτος προστέθηκε κι αυτός στις αίθουσες, τεντωθήκαμε για να διαβάζουμε τους υπότιτλους της ταινίας μιας και οι θέσεις δεν είναι και τόσο αμφιθεατρικές με αποτέλεσμα να φεύγεις στο τέλος της ταινίας με αυχενικό! με ενοχλησε και το γεγονός ότι μύριζε τσιγαρίλα, αλλά και κάποιοι απ το κοινό που καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας, κάγχαζαν με τα φιλιά μεταξύ του πρωταγωνιστή και του εραστή του, ένας μάλιστα μίλαγε δυνατά στο κινητό σαν να ήταν σπίτι του και έβλεπε μόνος του ταινία...κι αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι ότι υποτίθεται ότι στο φεστιβάλ είναι υποψιασμένοι οι θεατές και θα περίμενε κανείς ότι είναι πολύ περισσότερο εξικοιωμένοι και <ανοιχτοί> με αυτά τα θέματα, αλλά θα μου πεις, οι ίδιοι είναι κι αυτοί που σπρώχνουν τόσο πολύ και που ενώ τους βλέπεις πολύ πιο πίσω απο σένα πως όταν ανοίγει η αίθουσα ξαφνικά σε προσπερνάνε και μπαίνουν πρώτοι? μυστήριο είδαμε πολύ καλές ταινίες μέχρι στιγμής, ξεχωρίζω Το κουτί της πανδώρας μια τουρκική ταινία με θέμα τη νόσο του αλτσχάιμερ που προσβάλει ένα μέλος μιας οικογένειας που ο καθένας ζει τη ζωή του απομακρυσμένος απο τους υπόλοιπους και που τελικά καταφέρνει να τους ενώσει, μια Αλβανική ταινία εποχής πρώτου παγκοσμίου πολέμου, με πολλά κωμικά στοιχεία και γεμάτη αλήθειες για το πως ήταν η ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων εκείνη την εποχή, μια περιοχή που αλλάζει ακόμα και στις μέρες μας σύνορα (βλέπε Γιουγκοσλαβία) αλλά και πολλές άλλες, έχουμε και συνέχεια το Σαββατοκύριακο που έρχεται, οπότε θα σου ξανάρθω με νεότερα

6+1 ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ....

Οι εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά είναι τόσο δύσκολο να τις ανακαλύψεις και κάθε φορά που το κάνεις σου φαίνεται τόσο περίεργο, αλλά μην παρεξηγηθώ, δεν τα βάζω όλα σε ένα τσουβάλι.
1. Η απαξίωση του πολίτη απο τους λειτουργούς του κράτους οι δημόσιοι υπάλληλοι, μπορούν να κάνουν ότι θέλουν, να σου δώσουν σημασία ή όχι, να σε εξυπηρετήσουν αν θέλουν και να μεγαλώνουν απο μόνοι τους το τεράστιο ήδη τέρας της γραφειοκρατίας, βάζοντάς σε να κάνεις βάδην απο γραφείο σε γραφείο μέχρι να γίνει η δουλειά σου, δε βαρυέσαι γυμνάζεσαι κιόλας!
2. Το λάδωμα, με τη σφραγίδα του κράτους, είναι κοινό μυστικό ότι συμβαίνει ίσως το χεις αντιμετωπίσει και συ, άλλωστε εσυ έδωσες τα 10 ευρώ στο κτέο για να περάσεις το αυτοκίνητό σου πιο γρήγορα, τα 200 για να πάρεις το δίπλωμα οδήγησης στον εξεταστή τα 1000 στο γιατρό για την επέμβαση, και τα 500 στην εφορία για να μη σου γίνει έλεγχος, απλά γρήγορα εύκολα.
3. Το ότι όλοι μα όλοι απο 18 έως 45 ετών θέλουν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, οι μεγαλύτεροι θάθελαν αλλά δεν τους παίρνει λόγω ηλικίας, κανένα όνειρο καμμιά φιλοδοξία. Ξεκινάει απο τους γονείς και μεταδίδεται στα παιδιά και πάει πάππου προς πάππου κάτι σα κληρονομικό χάρισμα. Το ότι κάτι εταιρίες σαν την Ολυμπιακή που είναι και επίκαιρη κλείνει γιατί έχει 7.500 υπαλλήλους ενώ άλλες μεγαλύτερες της έχουν 3-4000 αυτό δεν απασχολεί κανέναν? μάλλον όχι γιατί τι να μας νιάζει το κράτος, μας νιάζει το δικό μας βόλεμα μόνο!
4. Το ότι για να πάει κανείς στο γωνιακό περίπτερο για τσιγάρα πρέπει να πάρει το αυτοκίνητό του μαζί, γιαυτό βλέπεις πόλεις σαν την Δράμα, το Κιλκίς την Αλεξανδρούπολη να έχουν μποτιλιάρισμα, τι να πούν και στη Θεσσαλονίκη και αθήνα? Ούτε το γεγονός της ακριβής βενζίνης μας πτόησε, ο Ελληνας το αυτοκίνητό του θα το πάρει, με δόσεις ναι, και αφού το πήρε θα το κυκλοφορήσει να μη σκουριάσει, στις 8 το πρωί που ο περισσότερος κόσμος πηγαίνει στη δουλειά του, τότε θα πάει ο συνταξιούχος στην τράπεζα, στο χωριό, στο φαρμακείο με το αυτοκίνητο. Είναι μια σχέση στοργής που δεν αλλάζει.
5. Το ότι αυτός που είναι στο παραπάνω αυτοκίνητο με τους συνεπιβάτες του θα καπνίσει και θα πετάξει τη γόπα του έξω, μαζί με το τασάκι που θα το αδειάσει στο επόμενο φανάρι, το περιτύλιγμα απο τη σοκοφρέτα, το μπουκάλι με το νερό που τελείωσε, το λαδωμένο χαρτί του πιτόγυρου.
Αυτό συμβαίνει και στο δρόμο που πετάει το διαφημιστικό φυλάδιο που του δίνει κάποιος στο χέρι επειδικτικά, μόλις το πάρει στο χέρι του.
6. Οι στροφές νόμιμες ή μη χωρίς φλάς, οι αντικανονικές προσπεράσεις, οι μεγάλες ταχύτητες μέσα στην πόλη και η παντελής έλλειψη κινδύνου και στοιχειώδους ευγένειας απο αυτούς που οδηγούν, δεν υπολογίζουν ούτε αυτοκίνητα ούτε πεζούς, ούτε καν το δικό τους αυτοκίνητο ή τη ζωή τους.
7. Το λάδωμα, με τη σφραγίδα του κράτους, είναι κοινό μυστικό ότι συμβαίνει ίσως το χεις αντιμετωπίσει και συ, άλλωστε εσυ έδωσες τα 10 ευρώ στο κτέο για να περάσεις το αυτοκίνητό σου πιο γρήγορα, τα 200 για να πάρεις το δίπλωμα οδήγησης στον εξεταστή τα 1000 στο γιατρό για την επέμβαση, και τα 500 στην εφορία για να μη σου γίνει έλεγχος, απλά γρήγορα εύκολα.
Θα ξαναχτυπήσω σύντομα

ΔΕΥΤΕΡ..ΕΥΟΝΤΑ

Διαβάζω στην εφημερίδα ότι πέντε εκατομμύρια φορολογούμενοι πληρώνουμε 50 δις ευρώ ετησίως ως φόρους απο τα οποία ξοδεύονται το 50% για τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, το 40% για επιχορηγήσεις των φαλιρισμένων αφαλιστικών ταμείων και το υπόλοιπο 10% για τόκους του δημοσίου χρέους και πως να ξεκινήσει καλά η εβδομάδα μου με τέτοια δυσοίωνα μηνύματα και φαντάσου πως 2% του οικονομικού προυπολογισμού της χώρας πηγαίνει μόνο στην παιδεία, 0,23% στο περιβάλλον 0,50% στην υγεία και 0,18% στην έρευνα και τεχνολογία μόνο!!! Δεν μπορώ να μην επικροτήσω τους κάδους ανακύκλωσης χαρτιού αλουμινίου, πλαστικού και γυαλιού που έχει τοποθετήσει ο Δήμος σε διάφορα σημεία της πόλης, βέβαια χρειάζεται να πάρω το αυτοκίνητο για να μεταφέρω πλέον τα ανακυκλώσιμα σκουπιδια μου γιατί η πρόσβαση σ αυτούς τους κάδους είναι αρκετά μακρυνή, το γεγονός όμως πως τους βλέπω γεμάτους συνήθως, με χαροποιεί, όλο και περισσότεροι συμπολίτες μου ανακυκλώνουν πλέον. Πάλι θα πρέπει να μπω στη διαδικασία του χειμερινού ντυσίματος, πάει το t-sirt και η βερμούδα και έξω απ την πόρτα, τώρα ψάχνω μανιωδώς για πουλοβεράκια και κάλτσες χοντρές και η αύξηση του πετρελαίου με κάνει να αντιστέκομαι ακόμα στο καλοριφέρ, ευτυχώς που το κρεβάτι μου είναι ζεστό...καλημέρα

Μήνυμα

Από

Ημ/νία

Ώρα