Η βία γύρω μας

Ηρθε για να ξεφύγει απ τον πόλεμο και είδε μπροστά στα μάτια της το παιδί της να διαμελίζεται σε μια χώρα χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά που δεν έχει πόλεμο, πόσο ασυγκίνητος να μείνεις μπροστά σ' αυτό το γεγονός? Και το άλλο της παιδί θα μείνει σχεδόν τυφλό απ το ίδιο τρομοκρατικό χτύπημα.
Απο τη μια ο μικρός μετανάστης που διαμελίζεται, απ την άλλη ληστεία, που δεν ήταν η μόνη, με έναν νεκρό στη μια και τραυματίες σε άλλες για το τεράστιο ποσό των 300 ευρώ τόσο αξίζει μια ζωή...
Κι ο κόσμος που φωνάζει στα κανάλια πόσο φοβάται.
Δεν ξέρω τι να πω, δεν έχω λόγια, ποια ψυχολογική υποστήριξη να δοθεί σ' αυτή τη μάνα?
Πριν λίγες μέρες μια άλλη μάνα αυτοκτόνησε γιατί είχαν σκοτώσει το γιό της δυο χρόνια πριν και την ακολούθησε και η κόρη της που τη βρήκε νεκρή.
Δεν έχουμε πόλεμο, αλλά κάποιοι έχουν κυρήξει πόλεμο απο μόνοι τους, είτε είναι ληστές των 300 ευρώ, είτε είναι τρομοκράτες που νομίζουν ότι πολεμούν για κάποια ιδέα.
Τρομερή ιδέα, αλλά μετά τον νεκρό Αφγανό είναι τόσο κότες που λούφαξαν και δεν παραδέχονται το χτύπημά τους, ποιος να βγει και να παραδεχτεί φυσικά κάτι τέτοιο? ήρθε η εποχή που θα αναπολούσαμε τη 17η Νοέμβρη ποιος να το φανταζόταν? τουλάχιστον αυτοί απ όσο θυμάμαι χτυπούσαν το κεφάλαιο...

Τέσσερις εποχές σε ένα νησί....Ανοιξη

Σ' αυτή τη χώρα σε λίγο θα πληρώνουμε και για όσες φορές πηγαίνουμε στην τουαλέτα, αυτό λέει με λίγα λόγια και απλά για να τα καταλαβαίνουμε όλοι το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που υπογράφεται σε λίγες ώρες, τι σημαίνει αυτό? ότι στην Ελλάδα πρέπει να είσαι πλούσιος παντρεμένος και με 4 παιδιά τουλάχιστον, οπότε περιμένω να ακούσω και για γάμους μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών για να ξέρω αν θα παντρευτώ... αλλά θα μου πεις με τόσα προβλήματα η κυβέρνηση σιγά μην ασχοληθεί με τις μειονότητες.

Στο μεταξύ η Ανοιξη έχει μπεί σιγά σιγά αν και με κρύο, το παρατηρείς έτσι και βγεις λίγο πιο έξω απ την πόλη, στη Λέσβο που έτυχε να πάω το Σαββατοκύριακο, απόλαυσα τις βόλτες στο νησί βλέποντας γύρω μου καταπράσινα λιβάδια, πλαγιές γεμάτες μαργαρίτες και παπαρούνες, ανθισμένα δένδρα...
'Ηπια τα καθιερωμένα ούζα δίπλα στη θάλασσα, έφαγα στη Μελβούρνη(!) κρέατα και απίστευτα ψάρια στο μπαλουχανά, και πως καταλαβαίνεις αν ένα ψάρι είναι ημέρας απο άλλο που είναι της επόμενης? ε τι να σου πω, το βλέπεις στο χρώμα, στη γεύση, βεβαίως παίζει μεγάλο ρόλο και ο μάστορας που θα το τηγανίσει ή θα το ψήσει, αμέσως καταλαβαίνεις τη διαφορά σε ένα βαρύ τηγάνισμα, απο ένα αέρινο τηγάνισμα, με άριστα το δέκα απο τις καλύτερες ψαροταβέρνες στην Ελλάδα by far.

Η Λέσβος είνα ένα νησί που πάντα έχει κάτι να σου μάθει, δεν μπορείς να πεις ότι τα χεις δει όλα όσες φορές και να πας, πάντα θα υπάρχει κάτι κρυμένο που δεν πρόλαβες να δεις την προηγούμενη φορά.

Έβλεπα τον κόσμο στην ταβέρνα του ορεινού χωριού με το ωραίο όνομα Στύψη και αναρωτιόμουν, σκέφτονται άραγε την οικονομική κρίση? υπήρχε μια ηρεμία, μια σοφία στα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων ζουν σε μια δική τους πραγματικότητα, μακρυά απ τις φωνές, το μποτιλιάρισμα, το άγχος και τον διαρκή εκνευρισμό, ζώντας με τη φύση νομίζω πως το αποκτάς αυτό.

Ισως αυτή η κρίση μας οδηγήσει σε άλλους δρόμους, ίσως είναι μια ευκαιρία να βρούμε τελικά το αληθινό νόημα της ζωής, ένα σπίτι με μια αυλή, ένας κήπος με λαχανικά, μερικά ζώα, η θάλασσα τόσο κοντά....

Ονειρεύομαι ίσως, ή μπορεί και όχι, αναρωτήθικες ποτέ τι σημαίνει η λέξη πλήρης? Αυτό ακριβώς εννοώ!

Το ανέκδοτο της ημέρας

Μα υπάρχει ακόμη, έστω και ένας πολίτης που να πιστεύει ότι θα φτιάξουν ποτέ τα πράγματα και κάποιος θα μας τραβήξει απ το λάκο με τα σκατά που έχουμε πέσει? Αμφιβάλω, πιστεύει κανείς πως θα τη γλυτώσουμε?
Δε θα σταθώ στο ποιοι φταίνε γιαυτό το χάλι, το ακούμε κάθε μέρα στην τηλεόραση, θα πω μόνο ότι έχουμε αυτούς που μας αξίζουν, αλλιώς δεν εξηγείται, είμαστε λαός που βολεύεται, μας βολεύει αυτή η συνεχόμενη κατάσταση, μας βολεύει η στασιμότητα, φοβόμαστε μην και χαθούν αυτά που έχουμε αποκτήσει, είτε είναι η θεσούλα μας, το μέσον μας, ο γνωστός μας που θα μας κάνει την εξυπηρέτηση, είτε είναι η τζιπάρα μας το εξοχικό και οι 32 κάρτες που χρωστάμε στις τράπεζες που μας έδωσαν την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να γίνουμε σαν αυτούς που <θαυμάζουμε> καθημερινά στην τηλεόραση, λες και οι τράπεζες απο μόνες τους μας παρέσυραν λες και δεν είμασταν έτοιμοι να παρασυρθούμε...
Αγόρασα τις προάλλες ένα φορτηγάκι μεταχειρισμένο 15ετίας και έχω μπλέξει σε μια απίστευτα μπερδεμένη κατάσταση ο ένας με ρωτάει αν δικαιούμε να αγοράσω ένα αυτοκίνητο επαγγελματικό, τύπου κλούβα, γιατί πάρα πολλοί γιατροί και δικηγόροι αγοράζουν καγιέν και χάμερ και τα δηλώνουν επαγγελματικά(!) Λες και δεν μπορούν να ελέγξουν ότι αγόρασα ένα αυτοκίνητο 15ετίας για να κάνω τη δουλειά μου, ή λες και δεν μπορούν να ελέγξουν <αν θέλουν> αυτούς τους γιατρούς και δικηγόρους που δηλώνουν επαγγελματικό το τζιπ των εκατό χιλιάδων και βάλε, ο άλλος με ρωτάει αν έχω όντως μαγαζί και πρέπει να το αποδείξω ξανά, ενώ το έχω δέκα χρόνια τουλάχιστον, ο τρίτος μου λέει ότι για να πετάξω έναν παλιό υπολογιστή που δε δουλεύει μετά απο 15 χρόνια χρήσης ή για να πετάξω πράγματα που βράχηκαν απο μια πλυμμύρα που έβαλε νερά στο μαγαζί μου και όχι μόνο, πρέπει να το κάνω αφού κόψω δελτίο αποστολής ότι τα πέταξα και πληρώσω το φπα γιαυτά που πέταξα (!)
Κι όλα αυτά εν μέσω οικονομικής κρίσης που δεν ξέρεις αν αύριο θα έχεις το μαγαζί σου ή θα αναγκαστείς να το κλείσεις γιατί σου πεσε το λαχείο της ακάλυπτης επιταγής, ή του απατεώνα που δε θέλει ή και του κακομοίρη που δεν μπορεί να σε πληρώσει.
Κι όταν τελειώνει ο μήνας έχεις ή δεν έχεις λεφτά, να πρέπει να πληρώσεις την δόση σου στην εφορία γιατί θέλεις να είσαι συνεπής με τις υποχρεώσεις σου, (γιατί φυσικά δε βγάζεις τόσα που να μπορείς να πληρώσεις εφάπαξ) να αγωνιάς αν θα σου φτάσουν τα λεφτά για να βγάλεις τη βδομάδα, το μήνα, το χρόνο...
Ετσι λοιπόν με 600 ευρώ υπόλοιπο στους τραπεζικούς μου λογαριασμούς, τη δόση της εφορίας πληρωμένη ωστόσο, με την υπόθεσή μου να εκρεμμεί, με το αυτοκίνητο να κάθεται για πάνω απο ένα μήνα ακινητοποιημένο, και με την αίσθηση του αθώου που καταδικάστηκε γιατί βρέθηκε στον τόπο του εγκλήματος τυχαία και γιατί κάποιος πρέπει πάντα να πληρώνει τη νύφη κι αυτός ο κάποιος είναι ο πιο αδύναμος κρίκος.....
Το πιο σύντομο ανέκδοτο που κυκλοφορεί είναι <ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα>

MAMA ROMA...

Αν δεν έχεις πάει στη Ρώμη, είναι σα να μην έχεις πάει πουθενά, και ίσως επειδή είναι ένας σχετικά κοντινός προορισμός όλο το ανέβαλα, -έλα μωρέ στη Ρώμη πάω όποτε θέλω, δίπλα είναι, έλεγα- και περνούσε ο καιρός κι εγώ απο Ρώμη μόνο τη Ρόμα πίτσα έβλεπα κι αυτήν απο σχετικά μακρυά μιας και δεν είμαι λάτρης της ελληνικής εκδοχής της πίτσας που σερβίρεται κατά 95% στην επικράτεια.
Μέχρι που μια εκ των δύο αεροπορικών εταιριών της χώρας έβγαλε προσφορές με 5 ευρώ το εισητήριο που μαζί με τους φόρους έβγαινε λιγότερο απο 100 ευρώ και λέω -Να η ευκαιρία- Ετσι λοιπόν πήρα τη βαλιτσούλα μου, πλύθηκα, σενιαρίστηκα, -στη Ρώμη πήγαινα και ήθελα να έχω μια εσάνς Ιταλικής κομψότητας- και αφού πέρασα απο 2 ελέγχους και 2 duty free λόγω που η μικρή ταπεινή μου πόλη δε συνδέεται απευθείας με καμμιά Ευρωπαική πρωτεύουσα, πάτησα επιτέλους το ποδαράκι μου σε Ιταλικό έδαφος και ειδικότερα στα βρώμικα πλακάκια του Φιουμιντσίνο που δεν ξέρω τι σημαίνει ακριβώς αλλά εμένα μου κάνει σα καπνισμένο απ την πρώτη στιγμή που το άκουσα, ίσως απ το φούμο..Αφού παραλάβαμε τα πράγματα μας κάποια στιγμή με σχετική αγωνία, καθώς είναι τοις πάσοις γνωστό πως χάνονται σχεδόν πάντοτε οι αποσκευές στο εν λόγω μπάχαλο αεροδρόμιο της Ιταλίας, πήραμε ένα επίσης βρώμικο τρένο που μας οδήγησε στο Τέρμινι όπου και θα πέρναμε μετρό ή ταξί για το ξενοδοχείο μας, κάναμε το λάθος όμως και πήραμε ταξί, που μετά απ τη βρωμιά του τρένου, ήταν η αποθέωση της καθαριότητας την οποία αφού μας έκανε μια αγωνιστική κούρσα σε κάθε στενό της αιώνιας πόλης χρυσοπληρώσαμε δίνοντας όσα περίπου κόστισε το μισό αεροπορικό εισιτήριο και αποφασίζοντας αυτόματα οτι δε θα ξαναχρησιμοποιήσουμε ταξί για τις μέρες της διαμονής μας εκεί, αν θέλουμε να γυρίσουμε πίσω κι όχι να βγάλουμε καπέλο στο μετρό, φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας. (Εδώ η συμπαθής τάξη των ταξιτζήδων θα πει ότι έχουμε το φθηνότερο ταξί στην Ευρώπη και είναι δικαιολογημένη η αύξηση που ζητάνε, αλλά διαπιστώσαμε μετά απο 2 μέρες που ξαναχρειάστηκε να πάρουμε ταξί ότι απλώς πέσαμε σε απατεώνα την πρώτη φορά πράγμα εντελώς συνηθισμένο και στην Ιταλία και στην Ελλάδα εξ ου και το ούνα φάτσα ούνα ράτσα και γιαυτό ας μην παίρνουν θάρρος οι έλληνες ταξιτζήδες...).
Το ξενοδοχείο ήταν μια χαρά και αφού τακτοποιηθίκαμε βγήκαμε για μια βόλτα αναγνώρισης στη γύρω περιοχή, κάναμε γύρω στους 15 γύρους τα γύρω τετράγωνα μέχρι να καταλήξουμε σε ένα εστιατόριο που ήτανε τελικά δίπλα στο ξενοδοχείο για κρασί και πίτσα, το εστιατόριο δεν ξέρω αν ήταν διάσημο, λειτουργούσε απ το 1930 ήταν γεμάτο ντόπιους μέχρι αργά και η πίτσα που φάγαμε ήταν απίστευτη, λεπτή ζύμη, λίγα υλικά, ελαφριά και ευκολόπεπτη το ίδο διαπιστώσαμε και όπου αλλού φάγαμε πίτσα γιατί βέβαια αυτό τρώγαμε τις μέρες που μέιναμε εκεί μαζι με πάστα φυσικά, το κάπνισμα απαγορευόταν στο συγκεκριμένο μαγαζί, αλλά και σε όλα τα άλλα όπως διαπιστώσαμε απ την επόμενη μέρα, παντού όμως, έτσι κάτσαμε έξω όση ώρα μείναμε εκεί μέχρι να μας διώξει ο αέρας και το κρύο που κάποια στιγμή μαζί με την ταλαιπωρία μας έκανε να φυγουμε άρον άρον για ύπνο, άλλωστε μας περίμενε μια δύσκολη μέρα..Το πρωί αφού σερβιρίστηκα ένα γερό πρωινό ξεκίνησα για το Βατικανό που ήταν πολύ κοντά μας, μια στάση απ το μετρό και ευτυχώς δεν είχε τις ουρές που έχει συνήθως για να το επισκευτείς και μπήκαμε απευθείας, αφού σταθήκαμε να χαζέψουμε την ελβετική φρουρά που δεν ξέρω ποιος τους περνάει απο κάστινγκ αλλά όλοι ήταν με εμφάνιση μοντέλου τουλάχιστον, καθώς και οι υπόλοιποι που δούλευαν εκεί, όσο για ντύσιμο, ένα έχω να πω:-έχεις την αίσθηση ότι είσαι μέσα στις σελίδες ανδρικού περιοδικού μόδας και όπως θα λεγε και μια παλιά γνωστή <κολάζουν και λεσβία>-!
Στο Βατικανό φάγαμε και όλη τη μέρα μιας και είναι άπειρα αυτά που θέλεις να δεις και το ένα καλύτερο απ το άλλο, ανέβηκα κάπου 3,499 σκαλοπάτια για να φτάσω αναψοκοκκινισμένη και στα πρόθυρα λιποθυμίας στον τρούλο του Αγίου Πετρου, κατέβηκα άλλα τόσα, μπήκα στο μουσείο, είδα τα απίστευτα αγάλματα του Μικελάντζελο και τους πίνακες της τεράστιας συλλογής του μουσείου, έπαθα αγκύλωση εχοντας το κεφάλι στο ταβάνι της καπέλα σιστίνα και χορτασμένη απο τέχνη για την υπόλοιπη μέρα και ίσως για το υπόλοιπο 210, κίνησα για μια καρμπονάρα αλά ρόμα και βόλτες στις πλατείες της γύρω περιοχής. Οι υπόλοιπες ημέρες κύλησαν κατ αυτόν τον τρόπο με μουσεία, πλατείες, εκκλησίες, καθότι πίνακες διάσημων ζωγράφων υπάρχουν σε κάθε εκκλησία σχεδόν, μαγαζιά, παγωτά, πίτσες, πάστα, κρασιά, καπουτσίνους(!) ένα βράδυ παρακολούθησα μια λειτουργία με χορωδία, εκκλησιαστικό όργανο και 40-50 πάστορες κάθε φυλής που ήταν σαν παράσταση, έμεινα έκθαμβη απ τη φοντάνα ντι τρέβι, θαύμασα την πιάτσα ντελ πόπολο, περπάτησα στην πιάτσα ναβόνε, φωτογράφησα και φωτογραφήθηκα στο κολλοσέο και το πάνθεον, θαύμασα πίνακες του Καραβάτζιο και αγάλματα του Μπερνίνι, και ζήλεψα τους Ρωμαίους που έχουν την τύχη να ζούν σε μια πόλη μουσείο σκεπτόμενη πως αν ζεις σε ένα τέτοιο περιβάλον δεν μπορεί να περνάς αδιάφορος μπροστά σε όλα αυτά κάπου θα σε αγγίξει η τέχνη, με κάποιον τρόπο...και για πότε πέρασανε οι 4 μέρες χαμπάρι δεν πήρα όταν ξαναβρέθηκα στα τσεκίν του Φιουμιντσίνο-φούμο για να επιβιβαστώ να ξαναπεράσω 2 αεροδρόμια και 2 duty free να αφήσω το σπουμάντε που αγόρασα στο ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ επειδή έκριναν ότι κακώς δε μου το σφράγισαν απ την Ιταλία και το ήπιαν το ίδιο βράδυ μια άπλυτη σεκιουριτού και η παρέα της και να ξαναβρεθώ στο διαφορετικό κρύο της πόλης μας που μου φάνηκε πιο γκρίζα απο ποτέ πιο άσχημη και πιο μίζερη και να προσπαθώ να ξαναμπώ στη ρουτίνα της καθημερινότητας με τους καρναβαλιστές που ετοιμάζονται για την παρέλαση της αποκριάς, με την κρίση να απλώνει τα γαμψά της νύχια πάνω απ την Ελλάδα, με το να ακούω σα λόγια παρηγοριάς πως και άλλες χώρες είναι στην ίδια χάλια οικονομική κατάσταση βλέπε Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, και δεν ξέρω για την Πορτογαλλία αλλά πραγματικά ποιον πάνε να κοροιδέψουν? έχουμε καμμία σχέση με την Ιταλία μια χώρα με βιομηχανία, βαριά βιομηχανία, design, μόδα? εμείς που δεν παράγουμε τίποτα? κάνοντας τέτοιες σκέψεις λοιπόν, όπως και το πως θα ήταν αν ανοιγα μια καντίνα και πουλούσα σουβλάκια έξω απο το κολοσσέο, μπήκα στα sites αεροπορικών εταιριών για το επόμενο ταξίδι που δεν ξέρω που θα είναι, αλλά ξέρω πως θα είναι σύντομα πολύ σύντομα....

Ανάλαφρες σκέψεις για την χρεωκοπία που άργησε, αλλά θα ρθει....

έψαχνα μάταια για το άσπρο στη στέγη του απέναντι σπιτιού, αλλά το είχε ήδη λιώσει, έχει να χιονίσει παραπάνω απο τέσσερα χρόνια...Οι Κυριακάτικες εφημερίδες μετά απο πολύ καιρό, ζέστη και φρέσκος καφές, η χρεωκοπία που έρχεται απ τη μια και η αδυναμία να βρεις πάρκινγκ στον τεράστιο χώρο του εμπορικού κέντρου, το ίδιο και στο διπλανό και φαντάζομαι και στα υπόλοιπα της πόλης.
Και βουλιάζουμε και δεν αλλάζουμε γράφει ένα πανώ στα μπλόκα των αγροτών, με κακεντρέχεια σκέφτομαι ότι άν περικοπούν οι μισθοί, μόνο τότε θα συνετιστούν οι υπερκαταναλωτές συμπατριώτες μου, αν και ακόμη και τότε θα είναι αμφίβολο, όλο και κάποιο οικοπεδάκι, διαμερισματάκι, χωραφάκι θα εκποιήσουν για να μην φρενάρουν την απατηλή λάμψη της ματαιοδοξία τους.
Εχουν να σκουριάσουν καγιέν και τσερόκι απ τα πικρά δάκρυα των ιδιοκτητών τους που τα αγόρασαν και πλέον δεν θα μπορούν να τα πληρώσουν, θα κλάψουν οι λουί βιτόν και οι ερμές, οι γκούτσι και οι μπέρμπερις που αποκτήθηκαν με λίστα αναμονής ενός χρόνου και βάλε, Θα ανταλάσετε ένα καρβέλι ψωμί με ένα γκούτσι φόρεμα, δύο ντομάτες αντί μιας μπέρμπερι καμπαρντίνας, σχεδόν καινούργια, πάρε κόσμε. Φυσικά αυτοί που κατορθώνουν και επιβιώνουν των κρίσεων και σ αυτή εδώ θα είναι αυτοί που ήδη έβγαλαν τα κεφάλαιά τους εκτός χώρας, ή οι γνωστοί και απο τις ταινίες με θέμα την κατοχή μαυραγορίτες που τρίβουν απο τώρα τα χέρια τους κοιτάζοντας τις γεμάτες αποθήκες τους, ένα μπουκάλι λάδι αντί 10 χρυσών λιρών, ένα σακουλάκι φασόλια με το δαχτυλίδι της γιαγιάς που γράφει το όνομά σου...

Πες το σύνθημα...

Καιρό έχω να γράψω, απο τότε που με ένα λεπτό μπουφανάκι ήσουνα μια χαρά στην πόλη ενώ τώρα, θέλεις γούνα κασκώλ και παρ' όλα αυτά το κρύο και η υγρασία σου τρυπάει το κόκκαλο, τα φωτάκια απ τα διπλανά μπαλκόνια φεγγοβολάνε. πότε ήρθαν τα χριστούγεννα, πότε κοντεύει να τελειώσει η χρονιά ούτε που το κατάλαβα, λέω να κάνω μια απογραφή της χρονιάς, λοιπόν έχουμε και λέμε:

1. ένα ταξίδι στη Βαρκελώνη στην αρχή της χρονιάς
2. πολύ δουλειά, λεφτά ακόμα....
3. η γέννηση της ανεψιάς μου
4. ο χωρισμός μου και μετά η επανασύνδεση
5. διακοπές στη Λέσβο 10 μέρες και 3 weekend στη διάρκεια του χρόνου.
6. πολλά γέλια, (κι αρκετό κλάμα)
8. Αλλαγή κυβέρνησης (περισσότερο σφίξιμο)
10. μια επέμβαση

Την καινούργια χρονιά αποφάσισα τα εξής:

1.Nα κυκλοφορώ κατά 70-80% μέσα στην πόλη με το ποδήλατο.
2.Να κόψω το κάπνισμα (κάτι σας θυμίζω ε?)
3.Να κάνω περισσότερη γυμναστική.
4.Να τρώω λιγότερα γλυκά.
5.Να κάνω ακόμα περισσότερες εκδρομές-βόλτες.
6.Να ακούω πιο πολύ μουσική.
7.Να διαβάζω περισσότερο, (έχω ένα χρόνο να πιάσω βιβλίο)
8.Να κάνω αποταμίευση
9.Να κάνω ένα νέο επαγγελματικό ξεκίνημα σε συνδυασμό με το παλιό ή και όχι.
10.Να ταξιδέψω περισσότερο (σε άγνωστο προορισμό κατά προτίμηση)

Μετά απ' ολα τα παραπάνω ένα έχω να πω:
Πες το σύνθημα.....3 μέρες για τα χριστούγεννα!

Αεριστήκατε?

Αεριστήκατε με ρώτησε η νοσηλεύτρια κάπου στις 5,30 το πρωί που ήρθε για το πρωινό εγερτήριο που περιλάμβανε έλεγχο πίεσης, θερμόμετρο, έλεγχο του ορού και της σακούλας που ήταν αναπόσπαστα αξεσουάρ τις τελευταίες δυο ημέρες μετά την εισαγωγή μου στην κλινική πολυτελείας για την επέμβαση ρουτίνας που μπήκα να κάνω με αισιοδοξία, μη ξέροντας τι με περιμένει.....Παρασκευή πρωί με όλο μου το θάρρος διάβηκα την πόρτα της κλινικής έκανα τις προβλεπόμενες αιματολογικές ακτινολογικές και ουρολογικές εξετάσεις και ήρθε η ώρα του κλύσματος που ούτε καν μου είχε περάσει απ το μυαλό, όπως επίσης και ο καθετήρας, πανιασμένη μετά απο όλα αυτά ανέβηκα στο φορείο για το χειρουργείο κι εκεί με περίμενε το χειρότερο, η αναισθησία θα ήταν τοπική! Εντρομη λιποθύμησα στα χέρια της νοσοκόμας που με κρατούσε όσο ο γιατρός μου τρύπαγε την σπονδυλική στήλη κι όταν μετά απο δευτερόλεπτα με συνέφεραν νόμιζα ότι όλα είχαν τελιώσει...αλλά φευ! η συνέχεια υπήρξε ακόμα πιο τρομακτική, τέσσερις - πέντε με πράσινες και μπλέ ρόμπες μιλούσαν και γελούσαν σα να μη συμβαίνει τίποτα, ο αναισθησιολόγος μου είπε ότι πλέον μούδιασα εντελώς κι ότι με είχαν ήδη κόψει! και στην αντανάκλαση των φώτων έβλεπα ένα τετράγωνο πράγμα που ήταν μέρος του σώματος μου κάτι σκούρο κόκκινο που μάλλον ήταν το συκώτι(!), γύρισα πλευρό γιατί ταυτόχρονα μου ρχόταν να τα βγάλω και προσπαθούσα να σκεφτώ μέσα στον πανικό μου οτιδήποτε άλλο.
κάποια στιγμή οι φωνές έπαψαν, η διαδικασία τελείωσε με ενημέρωσε ο γιατρός, όλα πήγαν καλά, με σκέπασαν και με μετέφεραν στην αίθουσα ανάνηψης, όπου έπρεπε να μείνω επί μια ώρα μόνη με τις σκέψεις μου και τα δόντια μου που χτύπαγαν, όταν πια με μετέφεραν στο δωμάτιο ήταν τρομακτικό ότι έβλεπα τα πόδια μου που δεν αισθανόμουν ότι ήταν δικά μου να τα μετακινούν για να με μεταφέρουν στο κρεβάτι. φοβήθηκα μήπως μου τα σπάσουν... Ακολούθησαν 3 ώρες που συνέχισα να μην τα αισθάνομαι με τα δόντια μου να χτυπούν και να τουρτουρίζω απ το κρύο, όταν πια πέρασε κι αυτό, ένας πόνος 100 φορές δυνατότερος απο αυτόν της περιόδου με χτύπησε που για να περάσει χρειάστηκαν 2 ενέσεις περιποιημένες που μου χουν αφήσει 2 εξίσου τεράστιες μελανιές και ένα πιάσιμο στην πλάτη. παρέμεινα κλινήρης όλη την υπόλοιπη μέρα καθώς και την επόμενη με μια χοντροκώλα έγκυο που περίμενε να γεννήσει κι έτρωγε συνεχώς σοκοφρέτες...εγώ δεν μπορούσα ούτε νερό να πιω. Την άλλη μέρα με μετέφεραν σε αλλο δωμάτιο πιο αεράτο απ το πρώτο με θέα όλη την πόλη με ακόμη μια έγκυο που γκρίνιαζε και ροχάλιζε σα τρένο νύχτα και μέρα! Η δεύτερη μέρα είχε τσάι στο μενού σκέτο μη φανταστείς, το οποίο όμως χάρηκα τόσο πολύ. Εκείνη την μέρα ήταν που με ρωτούσαν όλες οι νοσοκόμες όσες έμπαιναν στο δωμάτιο αεριστήκατε? ότι θα με ρωτούσαν τόσες πολλές φορές με τέτοιο ενδιαφέρον αν έκλασα ήταν κάτι που ποτέ δε μου ειχε περάσει απ το μυαλό ώς τότε...! Αφου τους διαβεβαίωσα ότι ναι αερίστηκα 3 φορές, τότε πια μου βγάλαν ορό και καθετήρα και το τσάι είχε και 2 φρυγανιές! που ήταν ότι νοστιμότερο έχω φάει εδώ και καιρό και το μεσημέρι κρεατόσουπα και γιαούρτι.Την άλλη μέρα μη μπορώντας να αντέξω άλλο το ροχαλητό της διπλανής δήλωσα ότι θα έφευγα μόνη μου έτσι και δε με βγάζανε αυτοί, αλλά ευτυχώς αν και αργά το μεσημέρι πήρα εξιτήριο και έφυγα τρέχοντας που λέει ο λόγος, γιατί όχι να τρέξω δεν μπορώ αλλά με το ζόρι περπατάω, έτσι τελείωσε η τετραήμερη εμπειρία μου.
Συμπεράσματα:
1. Αν δεν έχεις χρήματα, είσαι εντελώς ανήμπορος, επειδή κάποτε νοσηλέυτηκα σε κρατικο νοσοκομείο σε θάλαμο 8 ατόμων οι διαφορές μ αυτό που ήμουν τώρα ήταν μέρα με νύχτα. Απο την καθαριότητα, κάτι δεδομένο για ένα νοσοκομείο, μέχρι την ευγένεια του προσωπικού, όλου ανεξαιρέτως, απο το ενδιαφέρον όλων των νοσηλευτριών, την άμεση βοήθεια όταν και εφόσον τη χρειαστείς.
2. Τελικά η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό, ξαφνιάζεσαι όταν πράγματα τα οποία θεωρείς δεδομένα δεν είναι.
3. το όλο κουστούμι μου βγήκε 2000 ευρώ που πληρωσα απ τη τσέπη μου, τα υπόλοιπα 1000 περίπου πλήρωσε το ταμείο μου, ένα ταμείο το οποίο κάθε δίμηνο μου παίρνει 500+ ευρώ που πάνε τα λεφτά μας? δε θα πρεπε να τα πληρωνε όλα το ταμείο? που είναι η δωρεάν υγεία?
4. Όσα λεφτα και να με πλήρωναν δε θα μπορούσα να κάνω τη δουλειά της νοσοκόμας ή ακόμη και του γιατρού, μ αρέσει που μικρή έλεγα πως ήθελα να γίνω γιατρός, αυτό μέχρι το πρώτο σφράγισμα, που σχεδόν λιποθύμησα και αναθεώρησα.
5. Πλάκα πλάκα, τους βγάζω το καπέλο, εκεί που εμείς έχουμε να κάνουμε με προιόντα, αυτοί έχουν να κάνουν με ζωές, σκέφτομαι τη χαρά τους για μια επιτυχή επέμβαση και την απογοήτευσή τους αν κάτι πάει στραβά, δεν συγκρίνεται ούτε στο ελάχιστο.
6. Ενα μεγάλο ευχαριστώ στο νοσηλευτικό προσωπικό του Γέννεσις, δεν ξέρω αν τους παρακολουθούν με κάμερα συνεχώς και είναι τόσο άψογοι, αλλά εκεί καταλαβαίνεις τη διαφορά με τα κρατικά ιδρύματα. Καμμία σχέση!

Καλοκαιρινές μέρες και νύχτες vol 1

Η Ξυπόλυτη ντίβα, η μαύρη γαζέλα, σε κλοιό καύσωνα η χώρα, η λαμπερή Μαρία Σταματέρη, αυξήθηκε η τιμή της αμόλυβδης, έκτακτα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης, η πύρηνη λαίλαπα, ο ρεπόρτερ Ιορδάνης, ο γνωστός άνκορμαν, ακολουθεί το δελτίο καιρού...
Τους σαρανταδύο έδειξε κάποια στιγμή μετά το μεσημέρι το θερμόμετρο του αυτοκινήτου, που είχε ανάψει τόσες ώρες στον ήλιο στο σκονισμένο πάρκιν του παραλιακού μπάρ που βρισκόταν μεταξύ δυο νομών.
Ο κόσμος που ερχόταν κατά δεκάδες δε χωρούσε πλέον ούτε στο όρθιο αφού οι ξαπλώστρες είχαν καταληφθεί απο νωρίς το πρωί. Το τάργκετ γκρούπ κυμαίνονταν μεταξύ 17 και 27 και έπιανε σε ποσοστό το 85% τουλάχιστον, απ αυτούς οι περισσότεροι ήταν αγόρια γυμνασμένα, αδύνατα τα περισσότερα, άλλα πιο φουσκωτά, υπήρχαν και κάποια πιο χοντρά, άλλα πιο λαικά που φορούσαν μπλούζες ομάδων της πόλης, τα κορίτσια ήταν αδιάφορα ένα πράμα, καυτό σορτσάκι ή μαγιό σε κάθε απίθανο χρώμα και σχέδιο, αδύνατες, παχουλές, χοντρές, άλλες με ψωμάκια, κυταρίτιδα,αλλά όλες με το μανικιούρ -πεντικιούρ και τα γνωστά γυαλιά υπερπαραγωγή, μερικές είχαν και φουλ μακιγιάζ κάτω απ τον καυτό ήλιο.
Νομίζω ότι χρειάζονται τουλάχιστον μια ώρα μέχρι να ετοιμαστούν για την παραλία.
Τα κορίτσια λέει ο φίλος μου, έχουν γίνει ένα πράγμα όλες, δεν τις ξεχωρίζεις, έχουν τσουλοποιηθεί του το λέει η μάνα του, και μαζί μ αυτό έχουν σηκώσει ψηλά τον αμανέ, τα αγόρια δεν τις κοιτάζουν πια, είναι ομοιόμορφες δεν ξεχωρίζουν στο πλήθος.... δε μιλάω.
Του εξηγώ την κατάσταση μου, εμείς οι δυό δίνουμε συμβουλές γιαυτά τα θέματα σε όλους, τι έχεις πάθει μου λέει δε σ αναγνωρίζω, σε περίμενα πιο αυτόνομη, εσένα μου λέει αναβόσβυνε στο μέτωπό σου η πινακίδα <χέστηκα>, λέω ξεμείναμε απο ρεύμα, κάτσε να βάλω το φορτιστή....
Πρέπει να μη χάνεις την αυτοπεποίθησή σου, υπάρχει εκεί έξω το επόμενο μοντέλο σε πιο βελτιωμένη έκδοση, χμμμ!
Βουτάμε και φεύγουμε μετά απο κανα δίωρο γιατί μας προκύπτει έτερος φίλος, αλλά και να μη γινόταν αυτό δεν μπορείς να κάτσεις για πολύ κάτω απ τη fake σκιά της ομπρέλας, κάποια στιγμή κορώνεις και θες να κλειστείς σε ένα δροσερό σπίτι.
Στην επιστροφή μ αφήνει σε μια διαστάυρωση, μπαίνω σε ένα εξίσου καυτό αυτοκίνητο και ξεκινάω απ την άλλη πλευρά της πόλης για άλλη παραλία, στο δρόμο όμως καταλήγω σε σπίτι που με κερνάνε μπύρα, φαγητό και πάμε για απογευματινό μπάνιο όπου απλώς μπαίνω για να πω ότι μπήκα μιας και οι υπόλοιποι δεν ακολουθούν..
Μετά νυχτώνει γλυκά κάτω απ τη σκιά μιας τέντας οι μεγάλοι παίζουν χαρτιά και τσιμπολογούν ποπ κορν και γαριδάκια εμείς μιλάμε με μισόλογα και υπονοούμενα.....

Κι αν κολυμπούσαμε?

Το μεσημέρι η πόλη έβραζε, μαζί και το αυτοκίνητο, κάποιος είπε ότι θα ανέβει η θερμοκρασία σαράντα βαθμούς, δεν έπεσε έξω, το θερμόμετρο του αυτοκινήτου έδειξε μόλις τρεις βαθμούς πιο κάτω απ τους σαράντα, στο κέντρο θα τα είχε πιάσει σίγουρα, αλλά εγώ πήρα τον αυτοκινητόδρομο που οδηγεί έξω απ την πόλη. Το ραδιόφωνο έπαιζε ακόμα τον ίδιο σταθμό μισή ώρα μετά που βγήκαμε απ την πόλη, αλλά σε λίγο άρχισαν τα παράσιτα κι έπιασες ένα τυχαίο με λαικά, δεν ξέρω πόσο σ' αγαπώ τραγουδούσε κάποια μαζί με την Μοσχολιού και μετά ένα πολύ παλιό που έλεγε, την Κυριακή αυτή κάτι μου λείπει, και την Παρασκευή σκεφτόμουν απο μέσα μου και την Παρασκευή, και ανοιγόκλεισα τα μάτια μου που έτσουζαν δυο τρεις φορές ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον καθρέφτη....
Βρεθήκαμε σε ένα παραθαλάσσιο χωριό που ζούσε ακόμα στο τέλος της δεκαετίας του '70, η θάλασσα ήταν λάδι, μαγιό δεν είχαμε μαζί μας, επίτηδες δεν το πήρα, αν και μετάνιωσα γιαυτό βλέποντας την, η ατμόσφαιρα μύριζε κουνουπέλαιο, τα δυό μπαρ της παραλίας συναγωνίζονταν ποιο θα βάλει πιο δυνατά τη μουσική να σκεπάσει το άλλο, ακόμα και ο φρέντο είχε κάτι το παλιακό με μπόλικη πασπαλισμένη κανέλα απο πάνω, εξω απο ένα σπίτι στο πεζοδρόμιο καθόταν με τις καρεκλίτσες τους καμμιά δεκαριά γριές, κάτι χταπόδια λιαζόταν κρεμασμένα απο ένα σκοινί, δυο δεκατριάχρονα βρεχόταν με τα ρούχα κάτω απ το ντουζ της παραλίας, στο μυαλό μου σχηματιζόταν πλάνο πλάνο εικόνες απο μια ταινία που θα έκανα αν ήμουν σκηνοθέτης, αλλά δεν είμαι, χωρίς αυτό να είναι κάτι απαραίτητα κακό. Πόσο λαχτάρησα να κολυμπήσουμε σε κείνη τη θάλασσα, πως λαχταρούσα να μείνουμε εκεί, να πιούμε ούζα μέχρι αργά σε μια αυλή με φοίνικες και αναμένες δάδες, να προσποιούμαστε ότι δεν τρέχει τίποτα, ότι είμαστε-είμαι αλώβητη, με ανθρώπους που μας έχουν συνδυάσει μαζί, χωρίς να ξέρουν τίποτα, τι υπέροχη λέξη, συνδυασμός...ένα σούρουπο δίπλα σε μια θάλασσα λάδι που είμασταν έτοιμες να μπούμε και δεν μπήκαμε......

Η πόλη μου....

H πόλη μου έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας ελληνικής μικρής επαρχιακής πόλης, ο κάθε πολίτης μετακινείτε σε αποστάσεις μικρότερες των 500 μέτρων με το αυτοκίνητό του, με αποτέλεσμα οι θέσεις παρκαρίσματος να είναι είδος προς εξαφάνιση. Για να μη συζητήσουμε για το ότι όλοι μα όλοι θα έπρεπε και λόγω της μορφολογίας του εδάφους, να ακολουθήσουν το παράδειγμα άλλων επαρχιακών πόλεων όπως τα Τρίκαλα που μετακινούνται οι περισσότεροι με ποδήλατα.
Οταν βλέπουν κάποιο άγνωστο πρόσωπο, ή ίσως αμυδρά γνωστό το κοιτάζουν έντονα για ώρα πολύ μέχρι να χαθεί απ τον κοντινό τους ορίζοντα, με περίεργο βλέμμα, κάτι μεταξύ απορίας και καμακίου (όταν πρόκειται για άνδρες) αλλά με έναν περίεργο τρόπο, αυτό το βλέμμα δεν το συναντάς στη μεγαλούπολη, μόνο στην επαρχία και απο άνδρες άνω των 35, που δεν ξέρω γιατί νομίζουν ή θέλουν να νομίζουν ότι μπορούν να ρίξουν οτιδήποτε σε θηλυκό κυκλοφορεί πάνω απο 10 και έως 70.
Ο κόσμος βάζει τα καλά του όταν βγαίνει το βραδυ κάνοντας βόλτα στην παραλία που σφύζει απο ζωή ειδικά αυτή την εποχή.
Το ντύσιμο είναι μια ειδική ενότητα που περιλαμβάνει πολλά όπως, παγιέτα, στρας, φραμπαλάδες σε φορέματα, πεντικιούρ περιποιημένο και μανικιούρ επίσης, μακιγιάζ για μπουζούκια τουλάχιστον, μαλλί κομμωτηρίου κάγκελο απαραίτητα και χαιμαλιά χάντρες και οτιδήποτε σε απαστράπτον και μπούγιο υπάρχει στη μπιζουτιέρα μιας γυναίκας.
Στους άντρες βλέπεις παντόφλα, σανδάλι ή σαγιονάρα δερμάτινη, σιχαίνομαι αφόρητα να βλέπω άντρες με σαγιονάρα, νομίζω ότι το μόνο μέρος που μπορεί ένας άνδρας να φορέσει σαγιονάρα ή σανδάλι είναι η παραλία και μόνο!
Και υποτίθεται ότι αυτό είναι ντύσιμο ενός str8 άνδρα....Ακόμα και σε gay η σαγιονάρα είναι too much, πόσο μάλλον σε str8.
Τη συνήθεια της διασκέδασης μέσα στη μέση του δρόμου που κυκλοφορούν αυτοκίνητα να κάθονται όλοι με ένα ποτό στο χέρι ποτέ δεν την κατάλαβα απο τότε που την πρωτοείδα στον πρώτο διδάξασα του είδους το coral στην παραλία της Θεσσαλονίκης που ο κόσμος ακουμπαει-άκουσον, άκουσον- το ποτό του πάνω στους κάδους σκουπιδιών, ε αυτό συμβαίνει και στη μικρή πόλη μου, που ξεσηκώνει πρώτη απ όλους οτιδήποτε κυκλοφορεί στις μεγαλουπόλεις για να το υοθετήσει.
Η θάλασσα θα ήταν ένας καλός λόγος για να περιστρέφεται όλη η ζωή γύρω απ αυτήν, τι να την κάνεις τη θάλασσα άμα οι καρέκλες απ τα μαγαζιά της παραλιακής είναι στραμμένες προς την ανάποδη πλευρά? ή αν τα περισσότερα μαγαζιά βρίσκονται στον κεντρικό δρόμο της πόλης μέσα στα αυτοκίνητα και την κίνηση αντί να κοιτάζουν προς τη θάλασσα? Αυτό είναι ένα απο τα παράδοξα πολλών παραθαλάσσιων πόλεων και φυσικά δε θα μπορούσε να λείψει και η δική μου.
Κάποτε η πόλη μου είχε μια σειρά απο πανέμορφα νεοκλασσικά αρχοντικά σπίτια με εσωτερικές αυλές πνιγμένες στο πράσινο, πέρναγες και τα θαύμαζες, τώρα έχουν μέινει 1-2 κι αυτά ερειπωμένα έτοιμα προς κατεδάφιση, τη θέση τους έχουν πάρει ομοιόμορφες πολυκατοικίες για να στεγάσουν τις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες σε σπίτια μιας και η πόλη έχει γιγαντωθεί και ο πληθυσμός της έχει αυξηθεί κατά πολύ.
Κάποτε αυτή η πόλη δεν χρειαζόταν να μιμηθεί, τώρα το κάνει και επιτυγχάνει το αντίθετο αποτέλεσμα, ποιος φταίει? μάλλον το κακό ξεκινάει απ τις αρχές της, ο Δήμος έχει ελλιπή ανακύκλωση, κάδοι υπάρχουν ελάχιστοι μόνο στον κεντρικό δρόμο κι αυτοί αραιά και πού.
Ο καθαρισμός των δρόμων είναι σπάνιος, μόνο σε γιορτές και επετείους, επίσης παραχώρησε σε φιλοζωικό σωματείο μια έκταση για να μαζευτούν όλα τα αδέσποτα και στο τέλος την πήρε πίσω με αποτέλεσμα να κυκλοφορούν αγέλες σκυλιών, δε θα συζητήσουμε ότι θα πρεπε να υπάρχει free internet παντού στο κέντρο της, όπως και σε κάθε πόλη σε όλη την επικράτεια, Δεν ξέρω αν φταίει που η Δημοτική αρχή είναι δεξιάς απόκλισης, αλλά βλέπω τα χάλια της δεύτερης μου πόλης της Θεσσαλονίκης και οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες.
Θα θελα η πόλη μου να γίνει πρότυπο επαρχιακής πόλης, δεν είναι τόσο δύσκολο όσο ακούγεται.
Υ.Γ. Αφιερωμένο σε κάθε Ελληνική επαρχιακή πόλη.

Βίσση ή james?

Ηταν μια ζεστή μέρα, που την ακολούθησε μια πιο ζεστή νύχτα, τα κουνούπια ζουζούνιζαν πάνω απ τ' αυτί μου και έτρεξα να βάλω το μαραφέτι στη μπρίζα, παρ' όλα αυτά όμως το πρωί τα πόδια και τα χέρια μου ήταν διάστικτα απο κόκκινα μικρά σπυράκια, τσάμπα ο προχτεσινός καλλωπισμός σκέφτηκα, αν και εδώ που τα λέμε, δεν προλαβαίνεις να ξυρίσεις το πόδι, και βγαίνουν τα νύχια, δεν προλαβαίνεις να κάνεις πεντικιούρ και θές ξύρισμα, ένας ατέλειωτος αγώνας.
Ολες αυτές τις μέρες ακυρώθηκαν συναυλίες που είχα σκοπό να πάω (βλέπε Μonika), ακυρώθηκαν άλλες που ήθελα να πάω στην Αθήνα (βλέπε Killers, duffy), αλλά δεν πήγα εν τέλει και πολύ καλά έκανα, και προστέθηκε άλλη μια μέρα συναυλίας με τους james που τώρα πια θα κάνουν 3 συναυλίες στην πόλη, αριθμός ρεκόρ για συναυλία ξένης μουσικής, που επίτηδες δεν έβγαλα εισιτήριο γιατί κατάλαβα ότι θα μαζευτεί η σάρα η μάρα και το κακό συναπάντημα και η καθεμιά μπουζοκογκόμενα που άκουσε τυχαία ένα τραγούδι τους και είπε να πάει στο μεγάλο γεγονός του καλοκαιριού, έτσι για να πει πως ήταν κι αυτή εκεί.
Τη μια μέρα Βίσση, την άλλη james, μιας που τώρα τα μπουζούκια έφυγαν απ τη μόδα και γιαυτό όλοι οι μπουζουκοκαλλιτέχνες πήραν τα βουνά και τις θάλασσες και δίνουν κι αυτοί συναυλίες να μαζέψουν κανα φράγκο απ τους και καλά έντεχνους που το χαν μονοπώλιο τόσα χρόνια. Αλλωστε η διαφορά μεταξύ Χατζηγιάννη και Βίσσης είναι μηδαμινή, όπως και Παπακωνσταντίνου και Πλούταρχου, η καψούρα ρέει απ όλους, απλώς διαφέρει σε οκτάβες και στίχους, ο λαικός θα πει, σε χάνω και δεν ξέρω τι να κάνω, ο έντεχνος θα πει, δεν είσαι εδώ, τώρα η νύχτα μετράει την αντοχή μου.....προσωπικά προτιμώ το αυθεντικό που τα λέει κανονικά και δεν προσπαθεί να βρεί άγνωστες λέξεις για να πει το προφανές, σε χάνω και δεν ξέρω τι να κάνω, απλά και ξεκάθαρα....
...

Καβάλα παν στο Φεστιβάλ καβάλα και στους λόφοι (Αμμολόφοι)

H αγάπη είναι ένας ωκεανός, ο έρωτας είναι τα κύματα, και το σεξ είναι ο αφρός, μου λέει η ψυχολόγος φίλη και συμφωνώ, κάνω ασκήσεις για δικέφαλο και διαβάζω κάτι που έχει αναρτήσει στον πίνακα ανακοινώσεων ο γυμναστής, είναι μια απο τις τελευταίες επιστολές που είχε γράψει ο Γκαμπριέλ Γκαρθία Μαρκές όταν ήταν χτυπημένος απο την αρρώστια του στα τελευταία στάδια, με λίγες μονάχα μέρες ζωής.
Αυτούς που αγαπάς κράτησέ τους κοντά σου, λέει μεταξύ άλλων, γυμνάζω μαζί με το σώμα και το πνεύμα σκέφτομαι και πάω για ντους...
Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο βρέθηκα στην Καβάλα για ένα φεστιβάλ το Άνορακ, δεν ξέρω γιατί το ονόμασαν έτσι, βρήκαμε καλή την ιδέα να συνδυάσουμε μπάνιο στην Καβάλα και συναυλίες, τα ονόματα που πήραν μέρος ήταν οι FIVE STAR HOTEL, POP EYE, MATISSE, MIKRO, K.VITA. Φτάσαμε στην τεράστια παραλία των Αμμολόφων το μεσημέρι, κάναμε το μπάνιο μας, είδαμε παλιούς γνωστούς και μετά ετοιμαστήκαμε για το φεστιβάλ που θα γινόταν στο πιο προνομιούχο μέρος της Καβάλας, στο κάστρο.
Μετά απο το ανέβασμα εκατό χιλιάδων σκαλοπατιών και ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που συνεχίζω να καπνίζω, φτάσαμε και το φεστιβάλ είχε μόλις ξεκινήσει, πράγματι η τοποθεσία ήταν φοβερή, πανοραμική θέα με πιάτο ολόκληρη την πόλη, ο κόσμος ότι είχε αρχίσει να μαζεύεται και καθήσαμε στις κερκίδες απολαμβάνοντας το τελευταίο φως του ήλιου που έδυε. Οι FIVE STAR HOTEL που τους ήξερα μόνο σαν όνομα και δεν τους είχα ξαναδεί, ήταν απρόσμενα καλοί.
Όταν τελείωσαν τα μικρά ονόματα και άρχισαν να τραγουδάνε οι MATISSE κατεβήκαμε μπροστά στη σκηνή και τότε είχε αρχίσει η συναυλία, ο κόσμος είχε συγκεντρωθεί το σκοτάδι είχε πέσει για τα καλά και η βραδυά προμηνυόταν εξαιρετική.
Μόλις ανέβηκαν οι ΜΙΚΡΟ στη σκηνή, έγινε πανικός, όλοι όσοι ήμασταν μπροστά μπροστά αλλά και οι υπόλοιποι στις κερκίδες είχαμε σηκωθεί και τραγουδούσαμε, είπανε πολλά τραγούδια και χορέψαμε πιο πολύ το <αυτή η πόλη> στιγμές στιγμές έκλεινα τα μάτια μου και νόμιζα πως αν τα κρατούσα περισσότερο απο ένα δευτερόλεπτο κλειστά θα έπεφτα σε τράνς, (ναι μπορεί κανείς να πέσει σε τράνς ακόμα κι αν είναι πάνω απο 20) τόσο καλοί ήταν. Χορτασμένοι απο τραγούδι και χορό, περιμέναμε τον Κωνσταντίνο Βήτα να κλείσει το φεστιβάλ και το κλεισε με τραγούδια απο την εποχή των stereonova και δικά του με τελευταίο <το κύμα> που τραγούδησε μισό γιατί είχε πάει μιάμιση και οι άξεστοι γείτονες που δεν καταλάβαιναν χριστό απο ηλεκτρονική μουσική διαμαρτύρονταν!
Κατεβήκαμε την πλαγιά με τα πόδια μας να μη μας κρατάνε και κατευθυνθήκαμε στο ξενοδοχείο μας.
Την άλλη μέρα ξανά στην θρυλική παραία των Αμμολόφων για μπάνιο αν και φυσούσε, αλλά δε γινόταν να το χάσουμε, και παρατήρηση του κόσμου που ήταν στις ξαπλώστρες δίπλα μας, αναρωτήθικα μήπως πρέπει κάποιος να σκεφτεί να ανοίξει ένα gay beach bar να πηγαίνουμε και να συνδυάζουμε το τεκνόν μετά του ωφελήμου, και αποφάσισα να παίξω ένα τζόκερ, μπας και τ ανοίξω εγώ γιατί δε βλέπω να το κάνει κανένας άλλος!
Αλλά θα πρέπει να κερδίσω πολλά λεφτά για να το συντηρώ γιατί αμφιβάλω αν πατήσει κανένας άλλος gay ή λεσβία εκτός απ την παρέα μου, οπότε ίσως θα πρεπε τελικά να κάνω κανα μεγάλο σπίτι στη θάλασσα και όχι beach bar? γιατί το συνάφι μας είναι τόσο κολημένο που άπατο θα πάει το μαγαζί και κρίμα.... (το ανέκδοτο με το γρύλο που λέγαμε)
Και με τις αισιόδοξες αυτές σκέψεις πάω να κάνω ένα μποτέ που λέει και η φίλη μου η καλλιτέχνης η me γιατί θα πρέπει να είμαι η θεά της παραλίας...Σουτ να λείπουν τα γέλια!

τραγούδι again...

Μα εγώ μιλάω για δύναμη της αγάπης ισοδύναμη, και ζητάω προτεραιότητα, φύση θέση
ιδιότητα....

ΛΕΣΒΟΣ island....για το τριήμερο του Αγ. Πνέυματος

Λέσβος για το τριήμερο, με ένα αεροπλάνο δοκιμαστικό σωλήνα φτάνω Παρασκευή απόγευμα στη Μυτιλήνη, ο Θ που είναι φέτος εδώ με περιμένει στο αεροδρόμιο και πάμε κατευθείαν για φαγητό με τα πρώτα νέα, δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε μπάνιο, αλλά ακόμη κι αν προλαβαίναμε η θάλασσα είναι μπούζι, δεν τολμώ να μπω, εγώ που έχω κολυμπίσει σε λίμνες, ποτάμια, βάθρες και πιο παγωμένες θάλασσες απ αυτήν, το βράδυ Μόλυβο ίσως απ τα ομορφότερα μέρη στην Ελλάδα, για βόλτες πάνω κάτω με τα πόδια, χάζι στο δρόμο και ποτό στο μοναδικό σχετικό μπάρ του νησιού που παίζει videoclip, τα πρώτα ζευγάρια ξένων κοριτσιών είναι εδώ, προετοιμάζομαι για την Ερεσσό.
Την επόμενη το πρωί εκδρομή στο Σίγρι και το μουσείο φυσικής ιστορίας και απολιθωμένου δάσους που έχει εκεί, πραγματικά ενδιαφέροντα τα εκθέματα απο απολιθώματα και πετρώματα ιστορίας είκοσι εκατομμυρίων ετών...! Συνεχίζουμε για Ερεσσό, μια μεγάλη διαδρομή, αφού κάνεις τον κύκλο του κολπίσκου της Λέσβου για να φτάσεις εκεί. Μεγάλη παραλία με κρύο αεράκι που φυσάει και δε σ' αφήνει να απολάυσεις τη μπύρα σου μπροστά στο κύμα με θέα τις λουόμενες, τρώμε κάτι και κάνουμε βόλτα πέρα στο λιμανάκι, κάποια φωνάζει και δεν καταλαβαίνω ότι φωνάζει εμένα! πλησιάζουμε και όντως εμένα φωνάζει και είναι μια φίλη απο θεσσαλονίκη που έχει έρθει για το τριήμερο επίσης και ψαρεύει στο λιμανάκι, όλα τα περίμενα αλλά ότι θα βρω κι εδώ γνωστές με τίποτα, μαθαίνω ότι έχει ερθει με κοινή φίλη επίσης, πίνουμε καφέδες και ενώ έχουμε αποφασίσει να μείνουμε το βράδυ εκεί, φεύγουμε γιατί οι περισσότερες είναι ζευγάρια ή παρέες και εμείς είμαστε ξέμπαρκες κατά κάποιον τρόπο. Το βράδυ καταλήγουμε στο Μόλυβο για ποτά στο Μόλυς και μετά στο congas αφού έχουμε έρθει στο κέφι, η βραδυά είναι καταπληκτική, χορευτριες απο τοπική ομάδα χορού έχουν ανέβει στις μπάρες και χορεύουν, είναι λίγο trash το μαγαζί, παίζει επιτυχίες μεν, αλλά με καγκουρίδικο τρόπο, περνάμε πολύ ωραία όμως, έχω έρθει στο κέφι, κλείνουμε με ένα σφηνάκι σε ένα καινούργιο μπάρ στην Πέτρα που παίζει madonna και ενθουσιαζόμαστε φυσικά....
Την άλλη μέρα έχω αποφασίσει να μείνουμε στο χωριό για μπάνιο στην παραλία μπροστά στο σπίτι και αυτό κάνουμε, η θάλασσα είναι τέλεια, η μουσική πολύ καλή, το απολαμβάνουμε, τρώμε καταπληκτικά μαγειρευτά το μεσημέρι στην καλτ ταβέρνα με τις φωτογραφίες του Ανδρέα και όλης της ιστορίας του Πασόκ χαζεύοντας τα ζευγάρια των κοριτσιών που περνάνε απ το δρόμο. Το απόγευμα παγωτό σε ζαχαροπλαστείο με θέα το ηλιβασίλεμα και το βράδυ επανάληψη στο Μόλυς και Congas που σήμερα παίζει καλύτερη μουσική έχει λιγότερο κόσμο, το φεγγάρι λάμπει φωτίζοντας τη νύχτα και τη θάλασσα ως πέρα, αλλά είμαι κάπως μελαγχολική και δεν το απολαμβάνω όσο θα θελα.
Την τελευταία μέρα κάνουμε μια απόπειρα για μπάνιο στα παγωμένα σήμερα νερά, φυσικά δεν τολμώ να μπω, και φέυγουμε για Μυτιλήνη για να πάρω το αεροπλάνο για την επιστροφή.
Επίλογος:
H Λέσβος είναι ένα μεγάλο νησί που θέλει μέρες για να το γυρίσεις όλο, είναι πανέμορφη, καταπράσινη στο μεγαλύτερο μέρος της, έχει τεράστιες παραλίες πεντακάθαρα νερά, πολύ καλό φαγητό, ωραίες διαδρομές και αξίζει τον κόπο να την επισκευθείς.

Les and the city.....

Ονειρεύτηκα ότι ήρθες ενώ κοιμόμουν.....
Γιαυτό ξύπνησα πάλι απ τις εφτά???
Μα τι θα γίνει θα συνεχίσει να βάζει σκούπα στις επτά το πρωί η απο πάνω? και να πλένει το μπαλκόνι? Αυτός ο εργολάβος ιδέα δεν είχε απο μόνωση ή μάλον είχε, αλλά έκανε ότι δεν την ήξερε, ακόμη κι αν κάποιος κατουρήσει στον πρώτο ακούγεται στον τρίτο, για να μη μιλήσω για το να τραβήξει το καζανάκι που είναι σα να πιασε νεροποντή, την έλλειψη αποθηκευτικών χώρων, το στρίμωγμα μιας πυλωτής με το ζόρι, θα θελα να ξερα ποιος τους δίνει άδειες για να κατασκευάσουν τέτοια σπίτια, αλλά κι απ την άλλη ποιος αγοράζει τέτοια σπίτια?
Γιαυτό χάρηκα που μας έπιασε ή θα μας πιάσει η κρίση, γιατί δεν είχα σκοπό να αγοράσω ποτέ σπίτι, ή τουλάχιστον όχι εδώ, ίσως σε κάποιο νησί εάν και εφόσον προλάβω να συνταξιοδοτηθώ βέβαια. Τη μανία της αγοράς σπιτιού δεν την κατάλαβα ποτέ, αυτή τη μανία προσπαθούν οι τράπεζες να εκμεταλευτούν και μόλις κάποιος παντρεύεται, ή μάλλον πριν ακόμα παντρευτεί, έχει ήδη αγοράσει το σπίτι, θυμάμαι πριν καμμιά 30αριά χρόνια, έπρεπε κανείς να φτάσει πενήντα χρονών για να αγοράσει σπίτι, τώρα το παίρνει στα εικοσιπέντε το πολύ τριάντα. Και φυσικά αυτός που καίγεται να το αγοράσει, δεν κοιτάει αν είναι ευάερο, εύηλιο, ανατολικό, και τέτοιες λεπτομέρειες, σπίτι να ναι κι ότι να ναι. Γιαυτό ξεφυτρώνουν τα τέρατα όπου και να κοιτάξεις, γιατί υπάρχει ζήτηση. Eίναι κι αυτή μια Ελληνική πρωτοτυπία.
Και μερικά νέα της πόλης.
Αναβλήθηκε η συναυλία της Loreena Mckeniit.
Αυριο Παγκόσμια μέρα περιβάλλοντος και σήμερα η δεύτερη γυμνή ποδηλατοδρομία στην πόλη, ακόμα δεν αξιώθηκα να πάρω ποδήλατο, όχι ότι θα έπαιρνα μέρος γυμνή στην ποδηλατοδρομία, αλλά ένα σορτ θα το φορούσα, φέτος η παρουσία της αστυνομίας θα είναι διακριτική, βέβαια αν δουν κανέναν εντελώς γυμνό, δεν ορκίζομαι ότι θα παραμείνουν ψύχραιμοι, τα χρηστά ήθη των αρχών της πόλης προσβάλονται εύκολα εδώ.

Θα θελα ένα βράδυ εκεί που θα κοιμάμαι, να ρθεις μόνη σου μέσα στη νύχτα, να πέσεις στο κρεβάτι να μ αγκαλιάσεις και να με ξυπνήσεις με φιλιά.....πάλι ονειρεύομαι?

Μια τυχαία Παρασκευή βράδυ...

Πήγα μια βόλτα με τα πόδια εδώ κοντά, ήθελα να πάρω αέρα, περπατούσα και μύριζα τις μυρωδιές απο τα δένδρα που ήταν πολύ έντονες, κάπου κάπου και τις μυρωδιές απο τα φαγητά που μαγείρευαν απ τα γύρω σπίτια, προφανώς όλοι έκαναν πατάτες γιαχνί, αυτό μύριζε πιο έντονα, μια χοντρή γάτα με κοίταξε με περιέργεια, όλες οι γάτες είναι περίεργες, αλλά μερικές περισσότερο, μου νιαούρισε κιόλας, τη ρώτησα τι ήθελε, φαινόταν σπιτίσια που είχε βγεί να κάνει τη βόλτα της, μου απάντησε με ένα δεύτερο παρατεταμένο νιαούρισμα, την προσπέρασα και τράβηξα το δρόμο μου. Κάπου μακρυά ακουγόταν κάτι ξεχασμένα λαικά, σε ένα μπαλκόνι κάποιοι πίνανε μπύρες, μια κοπέλα κάπνιζε, άλλοι ακούγανε δυνατά hip hop.. Είναι Παρασκευή βράδυ, είχα κανονίσει να πάω σε ένα φεστιβάλ τελικά μου το ακύρωσαν, είχα κανονίσει να πάω για ποτό, τα ίδια, γύρισα σπίτι, ιδρωμένη απ το περπάτημα, κάθησα άπραγη στον καναπέ, δεν ήξερα τι να κάνω, είναι απο εκέινες τις φορές που δεν έχεις πραγματικά τίποτα να κάνεις, θα έκλαιγα αν δεν φοβόμουν ότι θα τρέξει η μάσκαρα, με το ζόρι κρατιόμουν, συνήθως δε βάζω, σήμερα μου ρθε να βάλω... την πήρα τηλέφωνο, ήθελα να της πω ότι κρατιόμουν με νύχια και με δόντια να μην καταρρεύσω, δεν της το είπα, ήθελα να της πω, ότι πονάω, ότι δεν έχει κανένα νόημα τίποτα, ότι δεν έχει νόημα να δουλεύω, να ξυπνάω, να κοιμάμαι χωρίς αυτήν, ότι δεν αξίζει να ζω... δεν είπα τίποτα, σκούπισα τα μάτια μου, κάπνισα ένα τσιγάρο να συνέρθω και πήγα να τη βρω, προσπαθώντας να σώσω όπως μπορούσα την στραπατσαρισμένη μου εικόνα σα να μη συμβαίνει τίποτα....και σιγά μη δεν το κατάλαβε...

Καστανή, κρυσταλική και ακατέργαστη....

< μα τελειώνει η αγάπη>? δεν ξέρω απαντώ , τι είναι για να τελιώσει ζάχαρη? αμα σου τελιώσει χτυπάς βρε αδερφέ στη γειτόνισσα και σου δανείζει λίγη να χεις να σου βρίσκεται πριν φτάσεις στα όρια υπογλυκαιμίας....
Η Β τα βρίσκει όλα μια χαρά κι όχι δεν είναι η πιο αισιόδοξη φίλη που έχω, το αντίθετο θα έλεγα, απορεί που μια ζωή είχε περίεργα γκομενικά που την απασχολούσαν και γω ήμουν η νηφάλια που με απασχολούσαν άλλα πράγματα, τώρα έχω εγώ που δεν είχα ποτέ και της φαίνεται αστείο, ευτυχώς δε λέει κι αυτή καμμιά παπαριά όπως η Μ που έλεγε με στοχαστικό ύφος ότι πρέπει να κάνω σεξ! Έλεος, το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι το σεξ, οποιοσδήποτε, οποιαδήποτε ώρα να θελήσει, σεξ μπορεί να κάνει, σιγά το πράγμα! Θα κάνω σεξ όταν θελήσω, τελεία και παύλα.
Αλλωστε το σεξ είναι βιολογική ανάγκη, όπως το φαγητό, το νερό, το κατούρημα, εκτός κι αν είσαι άρρωστη και δε σου ρχεται, όπως όταν είσαι άρρωστη και σου κόβεται και η όρεξη, το ίδιο είναι, με κάποιες παραλλαγές....
Μην ξανακούσω κανέναν να μου λέει τα εξής
Δεν θέλεις να βρεις το άλλο σου μισό?
Υπάρχει κάποια εκεί έξω που σε περιμένει!
Δε Θέλεις να μοιραστείς τη ζωή σου με κάποια?
Ξερνάω ΤΩΡΑ! Δεν υπάρχει ρε φίλε ούτε το άλλο σου μισό, ούτε καμμία να σε περιμένει, παραμύθια είναι όλα αυτά, κατάλαβέ το, σαν αυτό με τον Αγιο Βασίλη.
Ε δεν υπάρχει, ενηλικιώσου και κοίτα να φας, να πιείς και να αρπάξεις όσα και ότι μπορείς...

Ι want to know what love is,i want you to show me..i want to feel what love is...i know you can show me..........

Σε περίπτωση σεισμού....

Σάββατο πρωί μετά απο δυο φλυτζάνια καφέ και την απαραίτητη ενημέρωση στο ιντερνετ σχεδιάζω πως θα περάσω τη μέρα μου, ο Θ ανατρέπει όλα τα σχέδια γιατί έρχεται εκτάκτως το απόγευμα , οπότε θα πάω να τον παραλάβω απ το αεροδρόμιο, την ώρα που φτάνει βέβαια εγώ έχω κανονίσει να πάω για φαγητό με τους παιδικούς φίλους, στο μεταξύ κανονίζω για μεσημεριάτικο φαγητό έχει καταπληκτική μέρα, θα προτιμούσα να πάω θάλασσα, αλλά θα πάω για φαγητό στη θάλασσα κάτι είναι κι αυτό, μετά το φαγητό καφές στη δροσιά στου σπιτιού μου και σιέστα, παραλαμβάνω τον Θ και βγαίνουμαι αμέσως για βόλτα στο κέντρο, τρώμε ρυζόγαλα και κατυθυνόμαστε στο big, έχει κόσμο, καθόμαστε καμμιά ώρα και συνεχίζουμε στο allos εκεί είναι η Σ που μου λέει πόσο έχω ομορφύνει και αδυνατίσει, λέω στον Θ ότι θα τα φτιάξω μαζί της! σημ: η Σ είναι str8, γελάμε αλλά μου λέει ότι μπορεί και να γίνει δεν είναι τόσο απίθανο όσο ακούγεται....Ο Θ λέει ότι δε μοιάζω για χωρισμένη, και πως μοιάζουν οι χωρισμένες λέω? έπρεπε να μουν με τα μαλλιά λυμένα και βρώμικα, τα ρούχα κουρελιασμένα και το βλέμμα απλανές? Δεν είμαι η Αστέρω έλεος! Επίσης δεν έχω μακρυά μαλλιά και δε φοράω φουστάνια....
Το βράδυ ξενυχτάω στο τσάτ και την Κυριακή ξυπνάω στις 11 για πρώτη φορά μετά απο πολύ καιρό, πάω Κατερίνη για φαγητό και μπάνιο, φαγητό τρώω αλλά στη θάλασσα δε μπαίνω, φυσάει και κρυώνω, είναι βρώμικη και δε μου κάνει καθόλου αίσθηση, γυρνάμε στο σπίτι τρώμε πάστα φλώρα, επιστρέφω βράδυ στην πόλη που στο μεταξύ βρέχει και αστράφτει, μαθαίνω ότι έγινε σεισμός, εμείς δεν καταλάβαμε τίποτα καθόμασταν στην αυλή την ώρα που έγινε, προφανώς γιαυτό μας πέθανε η ζέστη το Σάββατο.
Ελπίζω να μη γίνει κάνας μεγαλύτερος σεισμός κι έχουμε κι άλλα... λες να με βρούν στα συντρίμια του σπιτιού, μετά απο 10 μέρες που θα ψάχνουν γιατί δεν έχω και σφυρίχτρα να δώσω στίγμα στους διασώστες?
Να θυμηθώ να πάρω σφυρίχτρα, ένα φακό, νερό και παξιμάδια να τα βάλω δίπλα στο κρεβάτι μου, σε περίπτωση σεισμού, δε θα πεθάνω απο πείνα και δίψα, όχι αγαπητοί μου!
Α και το κινητό δίπλα, άραγε πιάνει η vodafone στο σεισμό? να θυμηθώ να τσεκάρω...
Οπότε λέει, είμαι πλακωμένη απ τα συντρίμμια, έχουν τελιώσει τα νερά και τα παξιμάδια και η vodafone έχει σήμα καμπάνα και μιλάω όλη μέρα στο τηλέφωνο μέχρι να πεθάνω της πείνας.....
Υ.Γ. Αν είμασταν μαζί δε θα με πλακώναν τα μπετά σκέφτομαι, και μετά με πάιρνει ο ύπνος....

ΓΡΗΓΟΡΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ

Οι ορμόνες κάνουν πάρτυ και χορεύουν νύχτα, μέρα, εγώ εν αντιθέσει μη μπορώντας να κάνω τίποτα γιαυτό, χτυπιέμαι στο γυμναστήριο και ναρκισεύομαι στον καθρέφτη....μόνη μου.
Η αυτοπεποίθηση που σου δίνει η γυμναστική είναι φοβερή, αν δεν έχεις ισορροπία σαν άνθρωπος, μπορεί να την ψωνίσεις στο πιτς φυτίλι, ευτυχώς παρ' όλα μου τα κοιτάγματα, ξέρω ποια είμαι και πως είμαι, γνωρίζω το σώμα μου πόντο πόντο, τα δυνατά μου σημεία και τα αδύνατα, αν γνώριζα και το μυαλό μου τόσο, θα ήμουν ευτυχισμένη, αλλά αυτό είναι πολύπλοκο και υποχθόνιο ποτέ δεν ξέρεις τι σκέφτεται και πως αντιδρά.
Χτες βγήκα μια βόλτα στην παραλία για περπάτημα, θα θελα να είχα ένα ποδήλατο αλλά μιας και δεν έχω ακόμα, ας περπατάω...Λοιπόν στην παραλία γίνεται πανικός, κόσμος πολύς, άσχετος αλλά και πολύ σχετικός, κατ αρχήν με το που πήγα με κοιτούσε μια κοπέλα σαν να περίμενε κάποια σε blind date και κοίταζε αν ήμουν εγώ, τόσο έντονα, αφού την κοίταξα τρεις φορές κατευθείαν στα μάτια, κι αυτή ήταν καρφωμένη συνεχώς στα δικά μου -φυσικά τα χαμήλωσα αμέσως γιατί είμαι και χαμηλοβλεπούσα πανάθεμά με, ιδέα δεν έχω απο αυτά- έφυγα γρήγορα γρήγορα, για να της δώσω να καταλάβει ότι δεν ήμουν εγώ το ραντεβού της! Μετά και κατά τη διάρκεια της βόλτας είδα άπειρες κοπέλες μόνες τους ή με φίλες και δυο -τρια ζευγάρια (απο κοπέλες), θα αρχίσω να συχνάζω παραλία μου φαίνεται, και γυμνάζεσαι και κοιτάζεσαι, δυο σε ένα....
Σήμερα θα πάω σινεμά, σε μια Σουηδική ταινία που όλοι μιλάνε γιαυτήν και εμένα μου είχε ξεφύγει είναι το <άσε το κακό να μπει> η υπόθεση με λίγα λόγια είναι για δυο έφηβους που ερωτεύονται και όπου ο ένας είναι...βαμπίρ!!!! καλό? Είμαι περίεργη για το τι θα δω, γιατί αυτές οι ταινίες δε μου πολυκινούν το ενδαφέρον, αλλά αυτή είναι και κουλτουριάρικη, φεστιβαλική, οπότε κάτι θα έχει για να μιλάνε όλοι γιαυτήν.
Θέλω να σιδερώσω, θέλω να βρω το φθαρμένο περσυνό ή προπέρσυνο μαγιό μου που το χω χάσει, βρήκα ένα καινούργιο που είχα αγοράσει πέρυσι αλλά δε μ αρέσει, δεν το χα φορέσει ποτέ νομίζω, ίσως και να το χω πετάξει εδώ που τα λέμε....
Αυτά ήταν παρένθεση, στο μεταξύ βλέπω dr house όπως κάθε απόγευμα τέτοια ώρα, μ αρέσει ο dr house, που είναι κυνικός και στριμένος, θέλω να τα φτιάξει με την Κάμερον, αυτή είναι η γιατρός η νεαρή (μμμμμ, πολύ συμπαθητική και καλό παιδί) αλλά εδώ και ένα χρόνο που το παρακολουθώ έχουν ανταλάξει μόνο ένα φιλί, αυτή είναι πολύ ερωτευμένη μαζί του. Αυτός τη θέλει αλλά δεν το ξέρει ακόμα μάλον, θα το ανακαλύψει στον επόμενο κύκλο ίσως.....
Α να και μια διαφήμιση για τις ευρωεκλογές, μας λέει πόσα πολλά έκανε η κυβέρνηση στα χρόνια που κυβερνά, πόσους φόρους κατάργησε, πόσες επιδοτήσεις έδωσε, πόσο καταπολέμησε την ανεργία, μα καλά δεν ντρέπονται? φτου τους! και κλείνω μ αυτό.....
Υ.Γ.
Τελικά το <Ασε το κακό να μπει> είχε βγει...απ το σινεμά κι αναγκαστήκαμε να πάμε σε άλλη ταινία, μιας και είχαμε μπει σε τέτοιο mood, έτσι έιδαμε το sunshine cleaning με τους Amy Adams, Emily Blunt, Alan Arkin σε σκηνοθεσία Christine Jeffs, απο τους παραγωγούς του little miss sunshine, που είναι δυο αδερφές οι οποίες πάνω στην απόγνωσή τους ασχολούνται με το καθάρισμα σπιτιών που έχουν γίνει εγκλήματα, αυτοκτονίες! αν μη τι άλλο είναι πρωτότυπο το θέμα, ο αγώνας οι αγωνίες τους κλπ, οι ηθοποιοί όλοι τους είναι εξαιρετικοί, η δε Εμιλυ έπαιζε στο <καλοκαίρι του έρωτά μου> που το έχει βάλει και η τηλεόραση και είχα απο τότε διακρίνει το ταλέντο της.... και κλείνω λέγοντας Τάμζιν, Τάμζιν... έτσι τη λέγανε στο Καλοκαίρι του έρωτά μου

ΚΑΙ ΔΕΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ Μ ΑΡΕΣΟΥΝ

Σηκώθηκα πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι απ το φως που τρύπωνε στις κλεισμένες γρίλιες, αλλά νύσταζα ακόμα, είναι σπαστικό να νυστάζεις και να πρέπει να σηκωθείς, θέλω κι άλλο, λίγο ακόμα αφήστε με....
Σκεφτόμουν απο χτες μερικά πράγματα που μ αρέσουν και σας τα παραθέτω:
1. Μ' αρέσει το φως απ την ανατολή του ηλίου, το πρώτο φως, που δεν είναι ακριβώς φως, είναι κάτι ανάμεσα σε σκοτάδι και φως. Το βλεπα αυτό το φως και ήθελα να κάνω μια έτσι και να αγκαλιάσω όλο τον κόσμο, τα πρωινά που γύριζα απ τις εξόδους της νύχτας, μια ανατολή απ το παράθυρο ενός αεροπλάνου....
2. Οι νύχτες μου, συγκεκριμένα οι καλοκαιρινές νύχτες με το φεγγάρι να γίνεται τεράστιο στον ορίζοντα έτοιμο να το πιάσεις και να ταξιδεύω σε έρημους δρόμους που με πηγαίνουν στη θάλασσα, με ηρεμεί η ησυχία της νύχτας, στη γαλήνη του δωματίου μου με το ραδιόφωνο αγκαλιά, σε μια παραλία έρημη πάνω σε μια μικρή προβλήτα, βλέποντας τα αναμένα φωτα της πόλης απέναντι, σε ένα beach bar πίνοντας σφηνάκια και γελώντας καθισμένοι σε μια κούνια, στο ξύπνημα στη μέση της νύχτας για να κάνεις έρωτα, σε έναν ατελείωτο χορό μέχρι το πρωί..
3. Η θάλασσα, παντού και πάντα έτοιμη να σε αγκαλιάσει, δε θα μπορούσα να ζω σε πόλη δίχως θάλασσα να με ταξιδεύει.
4. Τα ταξίδια με αυτοκίνητο σε άγνωστους προορισμούς, κάθε μέρα και άλλη πόλη, αλλά και με αεροπλάνο για πιο μακρυά.
5. Το διάβασμα σχεδόν κάθε βράδυ.
6.Το σινεμά, ειδικά το ανεξάρτητο.
7.Η μουσική κάθε μουσική, απ το ψυθίρισμα της φωνής της στ' αυτί μου, μέχρι την εκτέλεση μιας συμφωνίας απο κλασική ορχήστρα, απο μια ροκ συναυλία, μέχρι τζάζ, απο ποπ, μέχρι dance, θα θελα να είμαι μουσικός...
8. Ενα ωραίο φαγητό, ένα παγωτό στο πεζούλι του πεζόδρομου, ένα παγωμένο κοκτέιλ στο μπάρ, ένα δροσερό αεράκι που φυσάει στο πρόσωπό, ένα υγρό σώμα που τυλίγεται νωχελικά σε μια πετσέτα, ένα τσιγάρο μετά....
9. Να απολαμβάνω τα απλά, να εκτιμώ το αληθινό, το όμορφο, το μικρό, αλλά και το μεγάλο, να υποκλίνομαι στη σοφία, στην εμπειρία, στη γνώση, στην καλοσύνη, στην ηθική, στην μεγαλοθυμία, να μπορώ να συγχωρώ, να μπορώ να θυμάμαι, να μπορώ να δίνω.
10. Να είμαι ευγνώμων.