Εσύ πόσο θα πλήρωνες για μια θέση στο δημόσιο?

Εδώ και 6 μήνες πληρώνω κάποιες δόσεις στην εφορία, τις οποίες κανόνισα ώστε να είναι κάτω απο 1000 ευρώ για να μην τρεχω στην τράπεζα να εκδίδω επιταγές και να πλήρώνω με μετρητά, το συζήτησα με τον υπάλληλο που μου κανε το διακανονισμό, σήμερα και μετά απο 6 μήνες που πληρώνω κανονικά με μετρητά, μου είπαν πως έπρεπε να εκδώσω επιταγές γιατί είμαι επαγγελματίας και μόνο έως 500 ευρώ δέχονται μετρητά απο επαγγελματίες, μα λέω και τόσους μήνες γιατί δε μου είπε κανείς τιποτα? τους εξηγώ ότι το κανα σε συνενόηση με τον υπάλληλο αυτό και πως η δόση έβγαινε λίγο πάνω απο τα 1000 ευρώ αλλά κανόνισα να είναι κάτω απο 1000 για να αποφύγω την τράπεζα, μου απαντούν πως δεν ήξερε προφανώς ο υπάλληλος ότι είμαι επαγγελματίας, με ύφος όμως ξυνό και εξουσιαστικό, αναρωτιούνται άραγε ποτέ αυτοί οι αλλαζόνες πως σε ένα μεγάλο ποσοστό, εμείς τους συντηρούμε, εμείς πληρώνουμε τους μισθούς τους? ...όχι φυσικά, μ αυτά και μ αυτά έχουμε φτάσει το κράτος σ' αυτά τα χάλια, το όνειρο του 90% των νέων είναι μια θέση εξασφαλισμένης εργασίας στο δημόσιο, όνειρο που το συντηρούν όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, ως πότε? έτσι όμορφα άρχισε το Σαββατοκύριακο με μια επίσκεψη στην εφορία, με τα ξυνισμένα μούτρα 2 λειτουργών του κράτους που περιμένεις να σε εξυπηρετήσουν με ευγένεια και χαμόγελο, τι να πω....

ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Oι μέρες φεστιβάλ συνεχίζονται, μετά απο μια πάυση την Τετάρτη για ξεκούραση, επιστρέψαμε την Πέμπτη το βράδυ για μια ταινία στον Αλέξανδρο που φέτος προστέθηκε κι αυτός στις αίθουσες, τεντωθήκαμε για να διαβάζουμε τους υπότιτλους της ταινίας μιας και οι θέσεις δεν είναι και τόσο αμφιθεατρικές με αποτέλεσμα να φεύγεις στο τέλος της ταινίας με αυχενικό! με ενοχλησε και το γεγονός ότι μύριζε τσιγαρίλα, αλλά και κάποιοι απ το κοινό που καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας, κάγχαζαν με τα φιλιά μεταξύ του πρωταγωνιστή και του εραστή του, ένας μάλιστα μίλαγε δυνατά στο κινητό σαν να ήταν σπίτι του και έβλεπε μόνος του ταινία...κι αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι ότι υποτίθεται ότι στο φεστιβάλ είναι υποψιασμένοι οι θεατές και θα περίμενε κανείς ότι είναι πολύ περισσότερο εξικοιωμένοι και <ανοιχτοί> με αυτά τα θέματα, αλλά θα μου πεις, οι ίδιοι είναι κι αυτοί που σπρώχνουν τόσο πολύ και που ενώ τους βλέπεις πολύ πιο πίσω απο σένα πως όταν ανοίγει η αίθουσα ξαφνικά σε προσπερνάνε και μπαίνουν πρώτοι? μυστήριο είδαμε πολύ καλές ταινίες μέχρι στιγμής, ξεχωρίζω Το κουτί της πανδώρας μια τουρκική ταινία με θέμα τη νόσο του αλτσχάιμερ που προσβάλει ένα μέλος μιας οικογένειας που ο καθένας ζει τη ζωή του απομακρυσμένος απο τους υπόλοιπους και που τελικά καταφέρνει να τους ενώσει, μια Αλβανική ταινία εποχής πρώτου παγκοσμίου πολέμου, με πολλά κωμικά στοιχεία και γεμάτη αλήθειες για το πως ήταν η ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων εκείνη την εποχή, μια περιοχή που αλλάζει ακόμα και στις μέρες μας σύνορα (βλέπε Γιουγκοσλαβία) αλλά και πολλές άλλες, έχουμε και συνέχεια το Σαββατοκύριακο που έρχεται, οπότε θα σου ξανάρθω με νεότερα

6+1 ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ....

Οι εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά είναι τόσο δύσκολο να τις ανακαλύψεις και κάθε φορά που το κάνεις σου φαίνεται τόσο περίεργο, αλλά μην παρεξηγηθώ, δεν τα βάζω όλα σε ένα τσουβάλι.
1. Η απαξίωση του πολίτη απο τους λειτουργούς του κράτους οι δημόσιοι υπάλληλοι, μπορούν να κάνουν ότι θέλουν, να σου δώσουν σημασία ή όχι, να σε εξυπηρετήσουν αν θέλουν και να μεγαλώνουν απο μόνοι τους το τεράστιο ήδη τέρας της γραφειοκρατίας, βάζοντάς σε να κάνεις βάδην απο γραφείο σε γραφείο μέχρι να γίνει η δουλειά σου, δε βαρυέσαι γυμνάζεσαι κιόλας!
2. Το λάδωμα, με τη σφραγίδα του κράτους, είναι κοινό μυστικό ότι συμβαίνει ίσως το χεις αντιμετωπίσει και συ, άλλωστε εσυ έδωσες τα 10 ευρώ στο κτέο για να περάσεις το αυτοκίνητό σου πιο γρήγορα, τα 200 για να πάρεις το δίπλωμα οδήγησης στον εξεταστή τα 1000 στο γιατρό για την επέμβαση, και τα 500 στην εφορία για να μη σου γίνει έλεγχος, απλά γρήγορα εύκολα.
3. Το ότι όλοι μα όλοι απο 18 έως 45 ετών θέλουν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, οι μεγαλύτεροι θάθελαν αλλά δεν τους παίρνει λόγω ηλικίας, κανένα όνειρο καμμιά φιλοδοξία. Ξεκινάει απο τους γονείς και μεταδίδεται στα παιδιά και πάει πάππου προς πάππου κάτι σα κληρονομικό χάρισμα. Το ότι κάτι εταιρίες σαν την Ολυμπιακή που είναι και επίκαιρη κλείνει γιατί έχει 7.500 υπαλλήλους ενώ άλλες μεγαλύτερες της έχουν 3-4000 αυτό δεν απασχολεί κανέναν? μάλλον όχι γιατί τι να μας νιάζει το κράτος, μας νιάζει το δικό μας βόλεμα μόνο!
4. Το ότι για να πάει κανείς στο γωνιακό περίπτερο για τσιγάρα πρέπει να πάρει το αυτοκίνητό του μαζί, γιαυτό βλέπεις πόλεις σαν την Δράμα, το Κιλκίς την Αλεξανδρούπολη να έχουν μποτιλιάρισμα, τι να πούν και στη Θεσσαλονίκη και αθήνα? Ούτε το γεγονός της ακριβής βενζίνης μας πτόησε, ο Ελληνας το αυτοκίνητό του θα το πάρει, με δόσεις ναι, και αφού το πήρε θα το κυκλοφορήσει να μη σκουριάσει, στις 8 το πρωί που ο περισσότερος κόσμος πηγαίνει στη δουλειά του, τότε θα πάει ο συνταξιούχος στην τράπεζα, στο χωριό, στο φαρμακείο με το αυτοκίνητο. Είναι μια σχέση στοργής που δεν αλλάζει.
5. Το ότι αυτός που είναι στο παραπάνω αυτοκίνητο με τους συνεπιβάτες του θα καπνίσει και θα πετάξει τη γόπα του έξω, μαζί με το τασάκι που θα το αδειάσει στο επόμενο φανάρι, το περιτύλιγμα απο τη σοκοφρέτα, το μπουκάλι με το νερό που τελείωσε, το λαδωμένο χαρτί του πιτόγυρου.
Αυτό συμβαίνει και στο δρόμο που πετάει το διαφημιστικό φυλάδιο που του δίνει κάποιος στο χέρι επειδικτικά, μόλις το πάρει στο χέρι του.
6. Οι στροφές νόμιμες ή μη χωρίς φλάς, οι αντικανονικές προσπεράσεις, οι μεγάλες ταχύτητες μέσα στην πόλη και η παντελής έλλειψη κινδύνου και στοιχειώδους ευγένειας απο αυτούς που οδηγούν, δεν υπολογίζουν ούτε αυτοκίνητα ούτε πεζούς, ούτε καν το δικό τους αυτοκίνητο ή τη ζωή τους.
7. Το λάδωμα, με τη σφραγίδα του κράτους, είναι κοινό μυστικό ότι συμβαίνει ίσως το χεις αντιμετωπίσει και συ, άλλωστε εσυ έδωσες τα 10 ευρώ στο κτέο για να περάσεις το αυτοκίνητό σου πιο γρήγορα, τα 200 για να πάρεις το δίπλωμα οδήγησης στον εξεταστή τα 1000 στο γιατρό για την επέμβαση, και τα 500 στην εφορία για να μη σου γίνει έλεγχος, απλά γρήγορα εύκολα.
Θα ξαναχτυπήσω σύντομα

ΔΕΥΤΕΡ..ΕΥΟΝΤΑ

Διαβάζω στην εφημερίδα ότι πέντε εκατομμύρια φορολογούμενοι πληρώνουμε 50 δις ευρώ ετησίως ως φόρους απο τα οποία ξοδεύονται το 50% για τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, το 40% για επιχορηγήσεις των φαλιρισμένων αφαλιστικών ταμείων και το υπόλοιπο 10% για τόκους του δημοσίου χρέους και πως να ξεκινήσει καλά η εβδομάδα μου με τέτοια δυσοίωνα μηνύματα και φαντάσου πως 2% του οικονομικού προυπολογισμού της χώρας πηγαίνει μόνο στην παιδεία, 0,23% στο περιβάλλον 0,50% στην υγεία και 0,18% στην έρευνα και τεχνολογία μόνο!!! Δεν μπορώ να μην επικροτήσω τους κάδους ανακύκλωσης χαρτιού αλουμινίου, πλαστικού και γυαλιού που έχει τοποθετήσει ο Δήμος σε διάφορα σημεία της πόλης, βέβαια χρειάζεται να πάρω το αυτοκίνητο για να μεταφέρω πλέον τα ανακυκλώσιμα σκουπιδια μου γιατί η πρόσβαση σ αυτούς τους κάδους είναι αρκετά μακρυνή, το γεγονός όμως πως τους βλέπω γεμάτους συνήθως, με χαροποιεί, όλο και περισσότεροι συμπολίτες μου ανακυκλώνουν πλέον. Πάλι θα πρέπει να μπω στη διαδικασία του χειμερινού ντυσίματος, πάει το t-sirt και η βερμούδα και έξω απ την πόρτα, τώρα ψάχνω μανιωδώς για πουλοβεράκια και κάλτσες χοντρές και η αύξηση του πετρελαίου με κάνει να αντιστέκομαι ακόμα στο καλοριφέρ, ευτυχώς που το κρεβάτι μου είναι ζεστό...καλημέρα

Μήνυμα

Από

Ημ/νία

Ώρα

ΕΙΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ?

Είναι η πιο βαρετή εβδομάδα, δε φταίει αυτή, εγώ φταίω που είπα να μείνω λίγο μέσα να με δει το σπίτι, λες και το σπίτι έχει όρεξη να δει τα μούτρα μου, μάλον εγώ νιώθω την ανάγκη της απομόνωσης, μασουλάω παξιμάδια κρητικά, τρώω ρυζόγαλο και βράζω σαλάτες, αντε να δούμε πότε θα δεήσω να πάω γυμναστήριο, περιμένω το σαββατοκύριακο για να κάνω κάτι διαφορετικό, δεν ξέρω τι, σαν τον Θ που περιμένει να βγει έξω λες και θα του συμβεί το μεγάλο γεγονός να γνωρίσει κάποιον μόλις βγει και να κάνει σχέση μαζί του! Λές και γίνονται αυτά στη Θεσσαλονίκη, σε μένα δεν έχει συμβεί ποτέ γιατί σ αυτόν...αλλά πάλι ποτέ δεν ξέρεις, ή η ελπίδα που θα πεθαίνει πάντα τελευταία..εκεί έξω με περιμένουν ταξίδια, κορίτσια, μεθύσια, εγώ τι κάνω εδώ μέσα?...είσαι σίγουρη?

ΜΕ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΛΗΞΗΣ?

Xαζεύω στο gaydargirls φωτογραφίες κοριτσιών, κάθε μέρα σαν ιεροτελεστία, διαβάζω για τα φαγητά που τους αρέσουν, τα φετίχ τους, τα ερωτικά τους παιχνίδα, τα χόμπυ τους, κλέβω λίγη απ τη ζωή τους χωρίς να το ξέρουν, φυσικά στις σελίδες της Αγγλίας γιατί στις Ελληνικές σελίδες μόνο 1 κοπέλα έχει φωτογραφία, όλες έχουν μοστράρει το ζωικό βασίλειο, φωτογραφίες διασήμων γυναικών, ναι της Αντζελίνας είναι η πιο διαδεδομένη, καράβια, βαρκούλες και οτιδήποτε άσχετο, λες και υπάρχει περίπτωση να μπεί στο gaydar η μαμά τους, κάποια φίλη τους str8 ή γενικώς να μάθει ο κόσμος ότι είναι λεσβίες, επαρχιώτισμός σε όλο του το μεγαλείο κι έπειτα περιμένουμε να μας πάρουν σοβαρά, αφού οι ίδιες δεν παίρνουμε σοβαρά το πράγμα, είμαστε για μερικά χρόνια λεσβίες μετά τα 35 ξαναγινόμαστε str8 και ψάχνουμε για άντρα...έρχεται σαββατοκύριακο κι εγώ είμαι με την ίδια καθημερινή διάθεση, το βράδυ όμως θα βάλω τα καλά μου και τα δυνατά μου και θα σε περιμένω....κι αν δεν έρθεις θα το μετανιώσεις

LONDON MAΡΤΙΟΣ 2005

Το Λονδίνο, ήταν βροχερό αυτή τη φορά, το κρύο τσουχτερό, περπατώντας στα πεζοδρόμια με τα καινούργια μου ανοιξιάτικα άσπρα παπούτσια όμως, πρόσεξα πως ούτε που λερώθηκαν, άσε δε το αντιολισθητικό υλικό που υπάρχει στα πεζοδρόμια, εδώ τρώς τα μούτρα σου με την πρώτη ψιχάλα, κι ούτε λόγος για αποζημίωση...θυμήθικα μια περίπτωση που μια φίλη μόλις είχε πρωτοέρθει Ελλάδα, περπατώντας στο δρόμο γλύστρισε σε κάτι νερά που μαζί με λάδια απο ένα βενζινάδικο ήταν ένα κι ένα για να σπάσει το κεφάλι της, ευτυχώς τη γλύτωσε, στην Ελλάδα πρέπει να χεις τύχη πάνω απ' όλα...Βόλτες, καφέδες, μουσεία, γκαλερί, βόλτες, φαγητά, pub, super market, βόλτες....Δωρεάν έντυπα στα σχετικά μαγαζιά άλλα για άντρες άλλα για γυναίκες, τα ξεφυλίζω, μέσα διαφημίσεις αποκλειστικά για το gay-lesbian κοινό, αγγελίες για δουλειές που απευθύνονται σε μας, αγγελίες απο δικηγορικά γραφεία που αναλαμβάνουν υποθέσεις που έχουν να κάνουν με θέματα κληρονομιάς, αγγελία με ολοσέλιδη καταχώρηση απο τη Δημοτική αστυνομία για προσφορά εργασίας....ζούμε στον ίδο αιώνα αλήθεια? Ανοίγω τηλεόραση στην prime time ζώνη, σήριαλ με ιστορίες διαφόρων ανθρώπων της διπλανής πόρτας, δείχνει ένα ζευγάρι δύο ανδρών, λες να πάρουν πρόστιμο απο το Ραδιοτηλεοπτικό? μπαααα είμαι σε άλλη χώρα...Στα μουσεία η είσοδος είναι δωρεάν, επισκέπτομαι το Βρετανικό και την MODERN ΤΑΤΕ έχει αφιέρωμα στους μεγαλύτερους ζωγράφους των 100 τελευταίων χρόνων, Πικάσο, Νταλί, Φράνσις Μπέικον, Τζιακομέτι, Χένρι Μούρ, Ματίς, Μονέ, Σεζάν, Χερέρα, Τζιόρτζιο ντε Κίρικο, Γιάννης Κουνέλης...Πηγαίνω σε gay μαγαζιά, στο first out που έχει κάτι χορταστικές φριτάτες και είναι γεμάτο με γυναίκες στην πλειοψηφία του, σε ένα άλλο που είναι πιο κουλτουριάρικο το the edge, αλλά και σε κλασικές pub για μπύρα. Αναπόφευκτα βόλτες για ψώνια αν και το budget είναι αρκετά χαμηλό...Θα ξανάρθω, σύντομα αυτή τη φορά υπόσχομαι...

ΘΕΛΩ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΕΚΔΡΟΜΗ

Με λουλούδια κομένα απο τις άκρες του δρόμου, παπαρούνες, κάτι μικρά μωβ και κίτρινα, πρασινάδες, εκδρομή στα βάθη της Μακεδονίας, στο δρόμο μετά απο την περίφημη Εγνατία Οδό που είναι ακόμα ατελής, μόνο οι σταθμοί των διοδίων είναι έτοιμοι και περιμένουν το δρόμο να τελιώσει, ευτυχώς δε λειτουργούν ακόμη γιατί ξέρουν ότι θα τους πάρουν με τις ντομάτες...Στο δρόμο για την Καστοριά παρέες κάτω απο δένδρα, σε μικρά εξοχικα σπιτάκια με τις σούβλες και τα δημοτικά στο φούλ, ο καιρός δεν ήταν ο ιδανικός αλλά ο κόσμος γιόρταζε, ευτυχώς με το που φτάσαμε ο ήλιος βγήκε αν και με 11 βαθμούς κελσίου. Η λίμνη ήρεμη και ζωντανή με τους πελεκάνους και τους κύκνους να σε πλησιάζουν για να τους ταίσεις και να φωτογραφηθείς μαζί τους, έξυπνα πουλιά! Κόσμος πολύς που περίμενε να φάει στις παραλίμνιες ταβέρνες, ξένοι τουρίστες με τροχόσπιτα και μηχανές, υπέροχη αρχιτεκτονική στα εναπομείναντα παλιά σπίτια, βόλτα με τα πόδια κατά μήκος της λίμνης και μετά πέρα απο την πόλη προς το μοναστήρι, μια υπέροχη διαδρομή ανάμεσα σε δένδρα που ακουμπούσαν τη λίμνη....θυμήθηκα κάποιες γλυκιές πρωτομαγιές(!) των παιδικών μου χρόνων, κάτω απ' το δένδρο με τη Νίνα, τη Βούλα , την Κική, η Νίνα μετά έφυγε στη Γερμανία κλάματα και πολλά γράμματα θα μασταν δέκα, έντεκα εκεί γύρω...Επιστροφή απ' τον παλιό δρόμο, στο Λέχοβο και την Κλεισούρα που μύριζαν καμένο ξύλο, στο δρόμο τεράστιοι πύργοι της ΔΕΗ, εργοστάσια, και μετά στη Βέροια για ρεβανί. Το βράδυ τα τελευταία επεισόδια του l word νο 2 που είχα παραλάβει την Παρασκευή, το πρωί ξύπνησα με κείνο το i love you της shane στο μυαλό μου....

IMAGINE YOU AND ME...

Ι do...Είναι δυνατόν με ένα ποτήρι κρασί να χεις πονοκέφαλο δυο μέρες? Ξυπνάω όπως όπως πάλι, κάθε μέρα κοιμάμαι γύρω στις 3, στη διαδρομή για το γραφείο συναντώ το ανθοπωλείο της γωνίας με την πανέμορφη ανθοπώλισα με τα πράσινα μάτια που ώρες ώρες μου περνάει απ' το μυαλό πως είναι λεσβία.. που με κοιτάει καθώς τακτοποιεί τα λουλούδια της στα βάζα και νομίζω ότι κάτι θέλει να μου πει...ανοιγοκλείνω τα μάτια ούτε η φαντασία μου κάνει τόσο σουρεαλιστικά σενάρια, ξαναβλέπω το τοπίο, καμμία σχέση, το χασάπικο στη στροφή με τους 2 γέρους που πίνουν τον καφέ τους, το ψιλικατζίδικο στη γωνία με τον κύριο που φοράει περούκα, η αφράτη ξανθιά μεσόκοπη φουρνάρισσα....Το imagine me and you ή καλύτερα οι δυό μας όπως είναι ο ελληνικός τίτλος είναι μια καλογυρισμένη ταινία με φόντο το Λονδίνο με μπόλικο αγγλικό χιούμορ και ωραίες πρωταγωνίστριες, επί δύο ώρες νόμιζα ότι είχα μια καραμέλα στο στόμα και αν δεν ήταν οι δύο ενοχλητικές φίλες απο δίπλα που μιλούσαν συνέχεια, θα είχα βυθιστεί για τα καλά, η προβολή ήταν σχεδόν πριβέ 7 άτομα όλα κι όλα στην αίθουσα απο φίλες που το πήραν χαμπάρι, αλλά ξέχασα αυτού του είδους οι ταινίες υποτίθεται ότι πρέπει να έχουν τραγικό τέλος για να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα και η ταινία είχε μια χαρά happy end που το χάρηκα με το παραπάνω και έτσι βγήκα να το γιορτάσω στο bigaroon που αν εξαιρέσουμε τη χάλια μουσική που έπαιζε χτες, είναι πια το μόνο μαγαζί που παίζει στην κατηγορία καφε-μπάρ με πολύ κόσμο κάθε μέρα. Το Ιστορικό Γιουκάλι έκλεισε για να γίνει επέκταση της παρακείμενης ταβέρνας και δεν μπορώ να μη νοσταλγώ τα καλοκαιρινά βράδυα που καθόμασταν μέχρι αργά στα τραπεζάκια της πλατείας...Την άλλη βδομάδα το 8ο Πανόραμα Ομοφυλοφυλικών Ταινιών
στο Ολύμπιον όπως κάθε χρόνο, με ταινίες όπως Το καλοκαίρι του έρωτά μου, Κακή εκπαίδευση και συζητήσεις για θέματα που μας αφορούν ελπίζω φέτος να έχει μεγαλύτερη συμετοχή, αλλά αυτό εξαρτάται απο εμάς...θα σε δω εκεί...

ΣΤΑΧΤΗ ΚΑΙ ΜΠΟΥΡΜΠΕΡΗ

Την κάψανε τη Χαλκδική, πρόλαβαν και την κάψανε, ένα μεγάλο μέρος του πρώτου ποδιού απο Κρυοπηγή έως Ν. Σκιώνη και Κασσανδρινό, εικόνες που σε πιάνουν τα κλαματα στην τηλεόραση, για να γίνουν οικοδομικά συγκροτήματα? τι άλλο? θα μιλήσω μόνο για την ομορφιά του τοπίου και δε θα σταθώ στην τεράστια οικολογική καταστροφή, αν διέφερε σε κάτι η χαλκιδική, αυτό ήταν η ιδιαιτερότητα του τοπίου της με τα πεύκα να φτάνουν ως τις ακτές της. Αλλά έτσι είμαστε το ανθρώπινο είδος, καταστρέφουμε απο όπου περνάμε, θυμάμαι την τελευταία φορά που πήγα στις καβουρότρυπες άλλη μια ξεχωριστή παραλία της χαλκιδικής, μέσα στο δασάκι γύρω στα 100 μέτρα που διασχίζεις πριν βγείς στην παραλία παντού διάσπαρτα τα απομεινάρια του ανθρώπινου είδους, σακούλες ξεχειλισμένες με σκουπίδια, μπουκάλια και κουτάκια αλουμινίου, και να σκεφτείς ότι πάνω στο δρόμο υπάρχουν τουλάχιστον 5 κάδοι σκουπιδιών, στα 100 μέτρα! Το ίδιο θλιβερό θέαμα αντικρύζει κανείς και σε κάθε παραλία με αποτσίγαρα διάσπαρτα στην άμμο, μπουκάλια και πλαστικά αλλά και μέσα στη θάλασσα σακούλες που επιπλέουν, ένας απο τους κινδύνους εξαφάνισης της θαλάσιας χελώνας και των δελφινιών που τις περνούν για τροφή....άκουγα σε κάποιο δελτίο ειδήσεων πως αντί να προσπαθόυν να σβήσουν τη φωτιά απο το δάσος, προσπαθούσαν να σώσουν τις ξαπλώστρες και τις ομπρέλες, οι ομπρέλες θα μας προστατεύσουν απο τη μεταβολή της θερμοκρασίας σε θερμότερη, θα μας δώσουν οξυγόνο και όσο για τη δροσιά εφόσον έχουμε τα κλιματιστικά δεν έχουμε ανάγκη τίποτα.....

SEX AND THE...trash

Στην πόλη έχει αρχίσει να δροσίζει τα βράδυα, μέχρι και η Χ χτες βράδυ έβαλε το ζακετάκι της, βλέποντας sex and the city, οι εικόνες που βλέπουμε θα μπορούσαν με λίγη καλή θέληση να συμβούν κι εδώ, οι διαφορές θα ήταν μικρές, πιστεύω πως δεν έχει διαφορά να ζεις, στην Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, ή τη Νέα Υόρκη, τη διαφορά την κάνει το χρήμα, για σκέψου με άφθονο χρήμα πως θα ήταν η ζωή σου εδώ, στην Αθήνα, ή στη Ν. Υόρκη, μόνο τα χρώματα της κάθε πόλης αλλάζουν, εφόσον θα μπορούσες να είσαι όλη μέρα στα μαγαζιά για shopping, για καφέδες, για φαγητό, σε πάρτυ, ή σε δεξιώσεις, σκέφτομαι πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν τίποτε άλλο στη ζωή τους εκτός απο αυτό, παρηγοριέμαι λέγοντας πως δε θα μπορούσα το πιθανοτερο να ζω έτσι, κάποια στιγμή θα βαρυόμουν....ίσως και όχι, δεν το χω δοκιμάσει ποτέ για να ξέρω σίγουρα. Διασχίζω τη λεωφόρο που βγαίνει στη χαλκιδική , στο πλάι του δρόμου εργάτες κόβουν τα χόρτα και μαζεύουν τα σκουπίδια, γυρνώντας απ τον προορισμό μου βλέπω στον ίδιο δρόμο που μισή ώρα πριν καθαρίστηκε, πεταμένα πλαστικά μπουκάλια, επαναλαμβάνομαι το ξέρω, αλλά κάθε φορά αγανακτώ μ' αυτό το θέαμα, θα θελα να γίνει μια εκστρατεία απο την τροχαία ενδεχομένως ή την τοπική αυτοδιοίκηση στα φανάρια για να μην πετάνε οι οδηγοί και επιβαίνοντες σκουπίδια απ το αυτοκίνητο κι αν δεν πιάσει αυτό, τότε πρόστιμο τώρα με τον νέο ΚΟΚ 100 ευρώ θα πληρώνει αυτός που δε φοράει ζώνη? 200 να πληρώνει αυτός που πετάει σκουπίδια, να δούμε αν θα το ξανακάνει....

YΠΑΡΧΕΙ ΧΑΠΙ ΣΕ LIFE STYLE???

Να πάρω αν είναι γιατί είμαι φτωχός και μίζερος, to είδα σε τοίχο και το κλεψα…
Η πόλη ζει σε ρυθμούς έκθεσης, εγώ πάλι καθόλου, ούτε που θα περνα πρέφα πως είναι η περίοδος της έκθεσης αν δεν τύχαινε να κυκλοφορήσω έξω απ τα στενά όρια της γειτονιάς που περνάω τις μέρες μου χωρίς να χρειάζεται να κατεβαίνω κέντρο πολλές φορές καθόλου μέσα στη βδομάδα. Οι αφίσες προετοιμάζουν για τα φθινοπωρινά προγράμματα των μπουζουκομάγαζων μαζί με τις αφίσες απείρου κάλλους των Δημοτικών εκλογών, να πάω Βανδή? ή Αράπογλου?, Μαζωνάκη ή Παπαγεωργόπουλο? Πατουλίδου ή Ψωμιάδη? Δυστηχώς και ο δήμαρχος θα ξαναβγεί και ο νομάρχης , η Αράπογλου θα θυσιαστεί στο βωμό του Πασόκ το ίδιο και η ολυμπιονίκης. ..Αρχισαν και τα πρωινομεσημερινά της tv όσο να ναι αν δε δεις Λαμπίρη και Δρούζα δεν καταλαβαίνεις ότι μπήκε το φθινόπωρο και άρχισε η καινούργια σεζόν, ελπίζουμε σε καλύτερες πιο κίτρινες μέρες και νύχτες τηλεόρασης, προς το παρόν σ αφήνω και πάω να ζητήσω απ το φαρμακείο το χάπι μου.

ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ?

Oνειρεύομαι Λονδίνο, βρίσκομαι ανάμεσα σε τούβλινα σπίτια σε βιομηχανικές περιοχές και περπατάω, ή είμαι πάνω στο τρένο, ίσως επειδή ακούω oasis, και να σκεφτείς πως δεν έχω καν ζήσει εκεί...ο καιρός βοηθάει σ' αυτό μια και είναι μουντός και αρκούντως φθινοπωρινός, νωρίς νωρίς φέτος, ή μας επιφυλάσει ζέστες αργότερα? ναι είμαι απ' αυτούς που ζούν για το καλοκαίρι, αντιθέτως όλα γύρω λένε το αντίθετο...πάει και η έκθεση μας τελείωσε το επόμενο μεγάλο γεγονός θα είναι το φεστιβάλ κιν/φου αλλά έχουμε καιρό ως τότε, άλωστε τώρα που το ούζου μέλαθρο κατεβαίνει στην αθήνα, δεν θα έχουν πια λόγο οι αθηναίοι να έρχονται στην πόλη....μα δεν είναι ερωτική πόλη η θεσσαλονίκη? μόνο? η λίμπιντος μας έχει χτυπήσει κόκκινο, ειδικά όταν βρίσκομαι στην παραλία, έχει ηλιοβασίλεμα και στο βάθος φαίνεται ο λευκός πύργος...Το μεγαλύτερο πρόβλημα της πόλης το κυκλοφοριακό ακόμα δε λέει να διευθετηθεί, προφανώς ο δήμαρχος περιμένει τα αποτελέσματα των εκλογών πρώτα και μετά θα περάσει το μέτρο των μονών ζυγών στο μεταξύ το κέντρο κατακλύζεται απο αυτοκίνητα κάθε λογής, στις 10 το πρωί όλοι αυτοί πάνε στη δουλειά τους? απίστευτο, έχουν αλλάξει τα ωράρια και δεν το χω πάρει πρέφα, αν παρατηρήσεις τους οδηγούς είναι μεσόκοπες κυρίες που κατεβαίνουν στο κέντρο για shopping therapy με την cayenne, φοιτητές για καφέ, και ηλικιωμένοι για τη σύνταξή τους ή την καθιερωμένη ενημέρωση στο βιβλιάριο κάθε δευτέρα....Στο μεταξύ οι κουμπαριές δίνουν και παίρνουν στον πολιτικό στίβο και κάποιος θα πρέπει να τους πετάξει απ' το πλοίο πριν βυθιστούμε όλοι μαζί αργά η γρήγορα....κι αλλο?

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΣΤΙΣ 8 ΣΤΗΝ TV ΣΑΣ

>Πάει τέλειωσε και το φεστιβάλ κινηματογράφου που έκανε τη θεσσαλονίκη για 10 μέρες πρωτεύουσα, μητρόπολη, ευρώπη. Οι Αθηναίοι επισκέπτες έφτιαξαν τις βαλίτσες τους για το γυρισμό, το ΗΛΕΚΤΡΑ ΠΑΛΛΑΣ άδειασε, η πλατεία Αριστοτέλους ερήμωσε, σε λίγες μέρες τα γνωστά κιτς αγγελάκια θα κάνουν την εμφάνισή τους στη θέση του μεταλικού γλυπτού του φεστιβάλ, ήδη το καραβάκι ετοιμάστηκε απο το Σαββατοκύριακο, έρχονται χριστούγεννα κάπως πρέπει να το καταλάβουμε κι εμείς οι απλοί δημότες...Στην τηλεόραση που επιστρέψαμε μετά το διάλειμμα του φεστιβάλ, μας περίμεναν τα ίδια πράγματα και χειρότερα μη σου πω, ένας βοσκός σκότωσε 5 κυνηγούς, εν ψυχρώ επειδή του πάτησαν το χωράφι του, την ιδιοκτησία του! Σαν πολύ Αμερικάνικο μου κάνει αυτό, μου θυμίζει τις πινακίδες έξω απο τις πόλεις του φαρ ουέστ ΞΕΝΕ ΑΝ ΔΕΝ ΣΥΜΜΟΡΦΩΘΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΠΙΣΣΑ ΚΑΙ ΠΟΥΠΟΥΛΑ, ή το άλλο με τον ρέιντζερ που κραδαίνει την καραμπίνα του σε όποιον πατά στο κτήμα του και έχει και το δικαίωμα να τον σκοτώσει σύμφωνα με το νόμο, μάλλον ο κτηνοτρόφος έβλεπε πολλές ταινίες...αλλά και πάλι πόσο δηλαδή να πατηθεί το τριφύλι σου απο 5 κυνηγούς, συνήθως το αντίθετο προκαλεί καυγάδες το να περάσει ένα κοπάδι απο τριφύλι, αλλά αναρωτιέμαι τόσοι σκοτωμοί για το τριφύλι? μήπως δεν ήταν τριφύλι τελικά και ήταν τετράφυλλο? γιατί η περιοχή έχει εκτάσεις απο αυτό, είναι ειδικοί στην καλλιέργεια του και μάλιστα η δίωξη ναρκωτικών της περιοχής είναι απο τις πιο δυνατές. Αγριες ιστορίες στα δελτία ειδήσεων κάθε βράδυ που πριν να αποκαλυφθούν οι δολοφόνοι έδειχναν τα πρόσωπά τους όταν ήταν απλοί ύποπτοι και όταν επιβεβαιώθηκε η ενοχή τους έπεσε ο μπερντές πάνω στα πρόσωπα! Ιστορίες καθημερινής τρέλας στην τηλεόραση του 2006 που συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα και το ραδιοτηλεοπτικό σιωπά, μιλάει μόνο όταν πέφτουν φιλιά μεταξύ ανδρών και γυναικών....

i have a dream...

Ονειρεύομαι μια πόλη που θα μπορώ να κυκλοφορώ με το ποδήλατό μου χωρίς να φοβάμαι για την ζωή μου, που να μπορώ να φάω το μεσημεριανό μου σάντουιτς στο διπλανό πάρκο διαβάζοντας λίγες σελίδες απο το βιβλίο που διαβάζω αυτή την εποχή, που να μου χαμογελάνε και να μου ζητάνε συγνώμη αν με σπρώξουν, πατήσουν, σκουντήξουν, ποδοπατήσουν πάνω στο λεοφωρείο το οποίο χρησιμοποιώ για να πάω στο κέντρο αποφεύγοντας να πάρω το αυτοκίνητό μου και να γίνω υστερικιά μαζί με άλλους εποχούμενους που θα βρίζει ο ένας τον άλλον διεκδικόντας μια ανύπαρκτη θέση παρκαρίσματος που όταν τελικά ιδρωμένη τη βρω, χώνεται ένας πιο έξυπνος, πιο μάγκας και πιο οδηγάρας απο εμένα, ονειρεύομαι μια πόλη που οι συμπολίτες μου δεν πετάνε τα αποφάγια, πακέτα, αποτσίγαρα, χαρτιά, πάνες (συνέβη) απο το παράθυρο του αυτοκινήτου τους ή στο δρόμο καθώς περπατάνε, που το κράτος δε θα με κλέβει επειδή έχει να ταίσει 2 εκατομμύρια δημοσίους υπαλλήλους και πρέπει να τους ταίσω εγώ και να με εξυπηρετούν στέλνοντάς με απο γραφείο σε γραφείο για 2-3 σφραγίδες που μου τις βάζουν αφού μου φάνε τη μισή μου μέρα μουτρωμένοι και κακορίζικοι υπάλληλοι με το τσιγάρο στο ένα χέρι και το τηλέφωνο στο άλλο (έχουν πάθει αρτηριοσκλήρωση μου δικαιολογήθηκε ο μοναδικός ευγενέστατος υπάλληλος που έχω γνωρίσει στην εφορία καλαμαριάς), που με ένα κρύο, μια απεργία εργατών του λιμανιού, επειδή έρχονται γιορτές, επειδή χιόνισε, αύξάνονται οι τιμές στα αγαθά και τις υπηρεσίες και πληρώνω στο σούπερ μάρκετ και τη λαική ένα μισθό (εκεί φεύγει το χρήμα). Που ακούω φοιτητές να μιλάνε τόσο ξύλινα όσο και οι πολιτικοί είναι έτοιμοι κατευθείαν για τα έδρανα της βουλής όταν εναντιώνονται στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, που υπάρχει κόσμος που ψηφίζει ακόμα ψωμιάδη και παπαγεωργόπουλο και ντρέπομαι για την πλευρά αυτή της πόλης που ζω, ονειρεύομαι να φύγω απο εδώ κάποτε, να πάω να ζήσω σε άλλη πόλη, σε άλλη χώρα, προς το παρόν προσπαθώ να μην αγανακτώ κάθε φορά και να ψάχνω να βρω την καλη πλευρά των πραγμάτων....

ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΑΥΜΑΣΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΟΥ ΜΕ ΒΑΖΕΙ ΣΕ ΣΚΕΨΕΙΣ

Στο ημερολόγιο ενός σκανδάλου με τις ΤΖΟΥΝΤΙ ΝΤΕΝΣ και ΚΕΙΤ ΜΠΛΑΝΣΕΤ θαύμασα για άλλη μια φορά το τεράστιο ταλέντο της ΚΕΙΤ ΜΠΛΑΝΣΕΤ με άφησε άφωνη η υποκριτική της, αλλά διέφυγε της προσοχής των όσκαρ ή μάλον έχει ακόμα χρόνια για επόμενα όσκαρ, περίεργη σχέση αρρωστημένη που με βύθισε σε μια καταθλιπτική κατάσταση.
Στην παλιά πόλη της ΞΑΝΘΗΣ και στην ομώνυμη ταβέρνα, θαύμασα τα σουτζουκάκια με το ελαφρύ κύμινο και την πικάντικη γεύση που μου θύμισαν τα ταξίδια στην πόλη αν και το κρασί τους ήταν καλό το αποτέλεσμα θα ήταν να ξεχαστώ εκεί για μέρες...ποιος είπε ότι στη θεσσαλονίκη έχουμε καλό φαγητό? για πήγαινε μια βόλτα στην ξάνθη...
Το editorial του Φώτη Γεωργελέ στην ATHENS VOICE θαυμάζω κάθε βδομάδα που την διαβάζω με αποτέλεσμα να μελαγχολώ για την διαπίστωση ότι υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που σκέφτονται το ίδιο με μένα και αγανακτούν με την κατάσταση που ζούμε σε όλα τα πράγματα που αφορούν την ζωή μας ως πολίτες...
Τα ντοκυμαντέρ του SKY για τις ζωές των άλλων όντων είναι αυτά που θαυμάζω και με χαλαρώνουν, με ηρεμούν μέχρι να ανοίξει η πόρτα και να βγω πάλι έξω όπου σε 30'' γίνονται τα νεύρα κρόσια...Ξέρεις τι μεγάλο ταξίδι κάνει ο σολωμός για να γεννήσει τα αυγά του?
Για άλλη μια φορά θαύμασα το διαδύκτιο και τις γνωριμίες που κάνεις μέσα απ' αυτό, την προηγούμενη βδομάδα γνώρισα μια Σκοπιανή που έρχεται κάθε τόσο στη Θεσσαλονίκη για ψώνια στο ΙΚΕΑ και καφέ στο bigaroon!!! Ποιος θυμάται το Μακεδονικό??? μόνο κάτι γραφικοί τύποι που επιμένουν υποκριτικά για άγρα ψήφων και μόνο στα παράθυρα των καναλιών...
Τόσα χρόνια ακούω για σχέσεις που θα κρατήσουν για πάντα, με μεγάλα λόγια με ενθουσιασμό, όλες αυτές οι σχέσεις που ήξερα τελείωσαν, θαυμάζω τις γυναίκες που δε λένε πολλά, που ακόμα αναρωτιούνται αν είναι καλά στη σχέση τους, που δεν κάνουν υστερίες, που γελάνε πολύ και αγαπιούνται σε βάθος...κάτι μου θυμίζει αυτό!
Ενα τενεκεδένιο κουτάκι πλένεται και πετιέται στους κάδους ανακύκλωσης, αν είναι βρώμικο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί, ένα χαρτί ανακυκλώνεται και ξαναχρησιμοποιείται ένα πλαστικό το ίδιο, κάνε τώρα κάτι κι εσύ για το περιβάλον στο οποίο ζεις και αναπνέεις, ξεχώρισε τα σκουπίδια σου σε ξεχωριστές σακούλες και πέτα τα στους κάδους ανακύκλωσης, δεν είναι κόπος, συνήθεια είναι...500 χρόνια κάνει το πλαστικό για να λιώσει και οκ δε θα σαι εδω ως τότε για να το δείς, αλλά θα είναι οι επόμενοι....σε φιλώ

LEVEL 9

LEVEL στον 9ο όροφο του ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΠΑΛΛΑΣ, είχα να πάω περισσότερο απο ένα χρόνο και αφού είχα ακούσει διάφορα για το αγαπημένο κορλεόνε, είπα να το επισκευθώ μετά την ανακαίνισή του, πηγαίναμε κάθε βδομάδα για τα καθαρά του ποτά, την ηρεμία που σου πρόσφερε στους δερμάτινους τσέστερφιλντ καναπέδες του και τη θέα απο ψηλά του λιμανιού και της παραλίας της πόλης...Μεγάλωσε γιατί ενώθηκε με την πορφύρα το εστιατόριο που βρισκόταν στον ίδιο όροφο και τώρα πλέον έχει θέα γύρω γύρω ως το πανόραμα και τα κάστρα, ένα μεγάλο κυκλικό μπάρ δεσπόζει στο μέσον, οι τοίχοι και τα δάπεδο είναι ντυμένα με μαλακό πανί με σχέδια ζέβρας, η μουσική κινείται σε επίπεδα ξενοδοχείου up lifting όμως, κυρίως 90'ς, μέσα στο μπάρ ένας ιάπωνας σεφ φτιάχνει σούσι επιτόπου, οι μαργαρίτες του ήταν εξαιρετικές αν και τσιγγούνικες, σαφώς του GALAXY στο HILTON ήταν μεγαλύτερες και πιο νόστιμες, και σε σύγκριση με εκείνο, το level είναι πιο στημένο προφανώς και λόγω κόσμου, η γραβάτα και το ξανθό μαλί με το γκλιτεράτο μακιγιάζ έκαναν θραύση, επίσης και τα φορέματα κοκτέιλ και βραδυνά μη σου πω, αν και μερικά δεν ήταν άσχημα, η θεσσαλονίκη ανακαλύπτει τα μπάρ των ξενοδοχείων το 2007, level απο τη μία, daios απο την άλλη, αλλά τουλάχιστον στο δεύτερο μας έφεραν και ξηρούς καρπούς, προφιτερόλ και σνακ, έτσι μου ρχεται να διαμαρτυρηθώ στην συνάδελφο (αρθρογράφο, όχι μεγαλοξενοδόχο) Τίνα του γνωστού ομίλου....Απο την άλλη στο village στο cosmos δεν μπορείς πλέον τα Παρασκευοσαββατοκύριακα να βρείς θέση, όλος ο λαός της πόλης περνά πια απο εκεί, και δεν μπορώ να μη νοσταλγώ τις νύχτες που ήμασταν μόνοι μας στην αίθουσα...Oι REAMON στην ΥΔΡΟΓΕΙΟ την Παρασκεύη 16 Μαρτίου εξαργυρώνουν την μεγάλη επιτυχία τους tonight και κάτι άκουσα για pink martini αλλά δεν έιδα πουθενά αφίσα ακόμη, πάντως στην Αθήνα θα είναι σίγουρα, άντε γιατί απο τους GOTAN PROJECT δεν μείναμε και τόσο ευχαριστημένοι....καλή βδομάδα

GEORGE MICHAEL ημουν κι εγω εκει...

>Mετράω μέρες αντίστροφα για τις πολυδιαφημισμένες διακοπές, κατ ευφημισμόν διακοπές, μια βδομάδα δεν είναι διακοπές είναι ρεπό, αλλά ας μην παραπονιέμαι και γκρινιάζω κι ας ευχαριστώ που μπορώ έστω κι αυτή τη βδομπάδα και χωρίς διακοποδάνειο να πάω κάπου, ευτυχώς θα ναι μαζί μου φίλος με χοντρές καταθέσεις κι αν προκύψει ανάγκη, θα ζητιανέψω λίγα ψίχουλα....Ψίχουλα περίμενες απο τον GEORGE MICHAEL αλλά αυτός σου δωσε ένα καρβέλι να!...η δεύτερη μεγάλη συναυλία που πήγα στην Ελλάδα και άξιζε τον κόπο και την ορθοστασία και τα χρήματα γιατί όχι, ο GEORGE τραγούδησε με την φωνάρα του πιο ώριμη απο ποτέ, είπε όλα τα γνωστά του τραγούδια μας έκανε να λικνιστούμε στο ρυθμό του και να τσιρίζουμε ενθουσιασμένοι όταν ερχόταν μπροστά μας, στα 2 μέτρα παρά κάτι παρακαλώ, ευχαρίστησε στα ελληνικά για τα 25 χρόνια καριέρας, αφιέρωσε το jesus to a child στο σύντροφό του που πέθανε πριν απο χρόνια και ένα ακόμη τραγούδι στο αγόρι του, μας σύστησε στην οικογένεια του που ήταν στην κερκίδα και μας έκανε μέλη της χορωδίας του να τραγουδάμε όλοι μαζί...να να να να γιε γιε γιεεεε τώρα το ότι ήμασταν πραγματικά πολύ στριμωγμένα εκεί που ήμασταν, το ότι μας πατούσε ο κάθε ένας που πέρναγε απο μπροστά μας σπρώχνωντας και σκουντώντας για να ρθει και να κατσικωθεί ακριβώς μπροστά μας και να μας πάρει τη θέση, για το ότι στο πρώτο μισάωρο είχαν τελιώσει τα νερά και οι μπύρες απο τα κυλικεία και πριν απ αυτό υπήρχαν ουρές 500 ατόμων, ήταν αμελητέα μπροστά σε μια τέτοια συναυλία με τέλειο ήχο, ωραία γραφικά, τέλειες ενορχηστρώσεις και τη γνωστή χωρωδία τύπου γκόσπελ, επιτέλους μας αποζημίωσε για το ότι 25 χρόνια δεν είχε ξανάρθει στην Ελλάδα, χαίρομαι που ήμουν κι εγώ εκεί...30 Ιουλίου και στο μουσείο Τεχνολογίας στη Θεσσαλονίκη στο ΝΟΕSIS είχε πάρτυ με θέμα την πανσέληνο, πλήθος κόσμου με άσπρα ρούχα, (εμείς φοράγαμε ότι να ναι) κι εδώ οι ίδιες ουρές στα μπάρ αλλά με πολύ καλή electro μουσική, κάθησα ίσα ίσα για να απολαύσω τη θέα προς τα κάτω και το δροσερό αεράκι που φύσαγε εκεί γιατί αυτό ήταν που μας έλειψε όλες αυτές τις μέρες, πάντα τέτοια....σε φιλώ και σου εύχομαι καλές βουτιές!

ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Δεν ξέρω πόσα άτομα μαζεύτηκαν χτες στην σιωπηλή συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Λευκό πύργο, θα ταν κάπου 2000 με 3000 νομίζω, όλοι στα μαύρα, γυναίκες και άντρες, μητέρες με τα παιδιά τους, ηλικιωμένοι, φοιτητές, πήγαμε να εκφράσουμε τη θλίψη και τον πόνο μας γιαυτούς και για αυτά που χάθηκαν, χωρίς κομματικές φανφάρες, χωρίς καπέλωμα απο αυτούς που προσεταιρίζονται τέτοιους είδους εκδηλώσεις, αν υπήρχε και εκτενή ενημέρωση απο τα ΜΜΕ θα ήταν πιο μαζική η συγκέντρωση, δεν μπορεί μόνο 3000 άτομα να ευαισθητοποιήθηκαν, απλώς δεν ενημερώθηκαν, ονειρεύομαι ενεργούς πολίτες που θα διαμαρτύρονται για τις τιμές των προιόντων, για τα σκουπίδια, για τη μόλυνση, για το περιβάλον, για την έλλειψη πράσινου, για τις τσιμεντουπόλεις που μας πνίγουν σε κάθε μέρος της χώρας και για όλα όσα τους αφορούν και έχουν να κάνουν με την ποιότητα της ζωής τους, θα αξιωθώ να το δώ κάποτε???

ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΠΑΜΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ...

Στον απόηχο του φεστιβάλ ντοκυμαντέρ και στην τελευταία του μέρα στη Θεσσαλονίκη έτυχε να πάω και να δω το ντοκυμαντέρ Ι DO Ισπανικής προέλευσης με θέμα τους γάμους ομόφυλων ζευγαριών, επίκαιρο το θέμα,
Το ντοκυμαντέρ έδειχνε ένα μικρό χωριό 50 κατοίκων στην επαρχία Γουαδαλαχάρα που ο δήμαρχος του αποφάσισε να τελεί γάμους ομοφυλόφιλων όντας κι ο ίδιος ομοφυλόφιλος με δράση στις ομοφυλοφιλικές οργανώσεις στη Μαδρίτη, αποφάσισε κάποια στιγμή να γυρίσει στο χωριό του γιατί του άρεσε να ζει στη φύση και βρήκε αυτόν τον τρόπο για να προσελκύσει τουρισμό και να κάνει το χωριό του γνωστό σε όλη την Ισπανία και τώρα με το ντοκυμαντέρ βέβαια να ξεπεράσει και τα σύνορα της χώρας του. Στην αρχή οι κάτοικοι του χωριού παραξενεύτηκαν αλλά στην πορεία άρχισαν να το συνηθίζουν, το ντοκυμαντέρ έδειξε διάφορους γάμους ανδρών και κανέναν γυναικών επειδή δεν επετρεψαν στον σκηνοθέτη οι γυναίκες που παντρέυτηκαν να τις κινηματογραφήσει, στο τέλος όταν έσβησαν τα φώτα μαζί με το σκηνοθέτη ήταν και ο πρωταγωνιστής ο δήμαρχος του χωριού που μίλησε και είπε πως σε μια κοινωνία σαν της Ισπανίας βαθυά καθολική και συντηρητική ήταν ένα τεράστιο βήμα αυτό που έκανε στο χωριό του και είπε πως κανένας αγώνας δεν κερδίζεται χωρίς τίμημα είπε ότι κλείστηκε φυλακή παλαιότερα αλλά απο τη στιγμή που αποφάσισε να το κάνει αυτό και εφόσον παραδέχτηκε ανοιχτα ότι είναι ομοφυλόφιλος όλα είναι καλύτερα. ευχήθηκε να γίνουν και στην Ελλάδα τα πράγματα έτσι και είπε πως όταν ξεκίνησαν τα gay pride στην Ισπανία είχαν 100 ατομα, τώρα έχουν 2 εκατομμύρια!!! Δεν μας άφησε αδιάφορους ο δήμαρχος κι αυτά που είπε, και σε όλη τη διάρκεια της προβολής σκεφτόμουν πόσο πίσω είμαστε ακόμα, αλλά απο την άλλη τίποτα δεν κερδίζετε αναίμακτα.....καιρός για δράση