Les and the City...

Το Σαββατοκύριακο της πλήξης

2012-01-18T10:56:00.000Z

To Σαββατοκύριακο της πλήξης θα μπορούσε να ήταν ο τίτλος όλου του Σαββατοκύριακου αρχής γενομένης απο το Σάββατο το πρωί που με θερμοκρασία γύρω στο μηδέν έκανα την καθιερωμένη μου βόλτα στη λαική, φορτώθηκα με κάθε λογής λαχανικά και φρούτα αγνόησα επιδεικτικά το σαγηνευτικό κάλεσμα μερικών φρεσκότατων λιθρινιών, γύρισα την πλάτη μου σε μερικές αγενέστατες κοτσομούρες που επειδή ήταν λίγες ξεπέρασαν τα 16 ευρώ το κιλό και προσπέρασα κάτι γαρίδες που μετά βίας δεν είχαν περάσει σε φάση αποσύνθεσης μόνο το γεγονός ότι θα μυρίζουν τα χέρια μου τη γνωστή ψαρίλα μετά το καθάρισμά τους με απέτρεψε.
Στο σπίτι μετά βίας μπορούσα να κρατήσω ανοιχτά τα μάτια μου γιαυτό έριξα έναν υπνάκο δύο ώρες και όλο το απόγευμα βολόδερνα πάνω στον καναπέ προσπαθώντας να βρω κάτι να κάνω που θα ήταν λυτρωτικό προπάντων και δημιουργικό ταυτόχρονα αν με καταλαβαίνεις....
Η Κυριακή ξημέρωσε κάπως έτσι ξύπνησα με την ίδια διάθεση, προσπάθησα να συντάξω μια μίνι έκθεση με θέμα τα χόμπι μου στα Γερμανικά, με το ζόρι κατόρθωσα να γράψω 3 προτάσεις αμφιβόλου σύνταξης, μάταια προσπάθησα να διαβάσω λίγο δεν καταλάβαινα τίποτα έριξα μια ματιά στις αγγελίες και βρέθηκα να διαβάζω ένα βιβλίο που αγόρασα πρόσφατα μπας και αλλάξει η διάθεση, εις μάτην βέβαια, φαντάστηκα συνταγές με τα υλικά που είχα στο ψυγείο, πιπεριές φλωρίνης γεμιστές με ρύζι ή πληγούρι ή και φέτα, ένα κομμάτι χοιρινού που θα μπορούσε να γίνει ωραιότατο ψητό κατσαρόλας, ίσως μια λαγάνα, ένα ψωμί ή και κέικ αλλά ήθελα να αποφύγω τα γλυκά, θα μπορούσα να είχα μουσκέψει φασόλια για να κάνω μια φασολάδα με πιπεριές φλωρίνης τέτοια πράγματα με απασχολούσαν, αλλά δεν έκανα τίποτα, έμεινα στις σκέψεις μου και όλα αυτά γιατί έχει κρύο, γιατί δεν μπορώ καθόλου το κρύο, ενώ αν είχε ζέστη θα είχα πάει να περπατήσω, θα έπαιρνα το ποδήλατο, θα πήγαινα μια εκδρομή, θα πήγαινα για μπάνιο...το προχώρησα και έχουμε καιρό γιαυτό πολύ καιρό μάλιστα, προς το παρόν επειδή το πόστ συνεχίστηκε και την Τετάρτη με καλύτερη διάθεση ευτυχώς, κοιτώ πως θα αμπαρώσω το σπίτι κλείνοντας ως κάτω τα παντσούρια να μην μπαίνει κρύο απο πουθενά, πως θα πληρώσω για άλλη μια φορά υπερβολικά πολλά κοινόχρηστα γύρω στα 200 ευρώ μέχρι που σκέφτομαι να κάνω άρνηση πληρωμής στο διαχειριστή που είμαι σίγουρη ότι με κλέβει ευθαρσώς, πως το χειμώνα ετούτο άμα τον νικήσουμε, για άλλα δέκα χρόνια καθαρίσαμε που λέει και το γνωστό άσμα, άιντε πάω να κάνω εκείνη τη φασολάδα που λέγαμε με συνοδία καυτερού και μπόλικου κόκκινου κρασιού....

klein, Mein....

2011-11-22T11:56:00.000Z

Ξεκίνησα μαθήματα Γερμανικών, μάλιστα Γερμανικών, άχτεν μπούχτεν και τέτοια, δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, πολύ το φοβάμαι, έχω ξεμάθει να διαβάζω, αλλά θα το πάρω χαλαρά, στο φινάλε δεν πρόκειται να δώσω εξετάσεις να συννενοούμαι απλώς θα προσπαθήσω να μάθω, κι ότι γίνει, είπε θα με βοηθήσει και η Χ με το διάβασμα, αλλά απο τώρα έχω την εικόνα μπροστά μου, να μου φωνάζει που δεν καταλαβαίνω...
Ε κι αν δω ότι δεν τα <παίρνω> με τίποτα, θα σταματήσω, ας κάνω μερικά μαθήματα να δω που κινούμαι και είδωμεν...
Τα μαθήματα είναι και ένας τρόπος να γεμίζω το χρόνο μου που παραείναι άδειος εδώ που τα λέμε, το θέμα όμως είναι ότι είναι άδειος τις ώρες που είμαι στο γραφείο, εκεί να δεις ξύσιμο κανονικότατα, αφού να φανταστείς ότι απο μια ώρα και μετά με πιάνει τέτοια νύστα που δε βλέπω μπροστά μου και μη σου πω ότι λαγοκοιμάμαι και λιγάκι χτες ας πούμε γύρω στη 1,30 έκλειναν τα μάτια μου, έκλεισα το pc και άραξα στον καναπέ όπου κοιμήθηκα με βαριά καρδιά είναι η αλήθεια αλλά παρόλα αυτά κοιμήθηκα για μισή ωρίτσα! όταν δε πάω σπίτι εκεί η εικόνα αλλάζει εντελώς απ το ξύσιμο στο τρέξιμο, εδώ που τα λέμε πως να συνηθήσω στη νέα πραγματικότητα, μια ζωή το αντίθετο συνέβαινε, τώρα τις καταλαβαίνω τις εργαζόμενες-νοικοκυρές-μητέρες στο σπίτι έχω ένα κάρο πράγματα να κάνω, να μαγειρέψω, να καθαρίσω, να πάω γυμναστήριο, σήμερα ας πούμε σηκώθηκα στις 8,30 όπως συνήθίζω και αφού ντύθηκα και ετοιμάστηκα έβαλα και μια σκούπα και ξεσκόνισα κιόλας, το απόγευμα θα ακολουθήσει γυμναστήριο και μαγείρεμα και αν προλάβω να σφουγγαρίσω έχει καλώς, αλλιώς αύριο, άσε που με περιμένουν γύρω στα 5 πλυντήρια για σιδέρωμα!
Το Παρασκευοσαββατοκύριακο έκανα τα εξής:
Παρασκευή βράδυ, ήρθαν στο σπίτι τα δύο Θ, εκεί να δεις επιτυχία η βραδιά, ο καθένας έλεγε τα δικά του, ο ένας Θ έλεγε τον πόνο του για την καινούργια του δουλειά που έχει μια αφεντικίνα σκύλα που δεν του απευθύνεται καν με το όνομά του, αλλά πάντα έχει προβλήματα με τις δουλειές του ο Θ, νομίζει ότι σε κάθε δουλειά που θα πάει θα υπάρχει ένα ιδανικό περιβάλον με φιλικό προσωπικό και θα κάνει παρέες απο κει μέσα και γιατί όχι και φίλους. ο άλλος μίλαγε για δύο πρώην που βρίσκεται μαζί τους, ελλείψη καινούργιων, όταν τον ρωτάγαμε κάτι ήταν αφηρημένος, την άλλη μέρα διαβάζοντας διάφορα στο ίντερνετ τυχαία διάβασα ότι άν συνεχίζεις να βρίσκεσαι με παλιούς έρωτες σημαίνει ότι έχεις μια μικρή κατάθλιψη! δεν αποκλείεται, το νησί που μένει δεν έχει πολλές ευκαιρίες για γνωριμίες ειδικά αν δεν είσαι και ο πιο εύκολος άνθρωπος για σχέση.
Σκεφτόμουν όση ώρα είμασταν μαζί πως η βραδιά ήταν αποτυχημένη πέρα για πέρα, δεν ξέρω αν είναι αποτέλεσμα της κρίσης αυτό, πάντως βρέθηκα σ' αυτή την πόλη πριν απο 21 χρόνια στην πορεία μου μέσα στα χρόνια γνώρισα πολλούς ανθρώπους , με κάποιους κόλησα κάποιοι πέρασαν και δεν ακούμπησαν, μ' αυτούς που κόλλησα χαθήκαμε απο τις συνθήκες, ο Δ έφυγε στην Αθήνα για δουλειά, χαθήκαμε έχω να τον δω κάπου 3 χρόνια χωρίς πλάκα, όχι ότι είναι μακριά η Αθήνα, αλλά τόσο έχω να κατέβω, λίγο τα έξοδα, λίγο ότι δεν έχω κάποιο λόγο σοβαρό για να κατέβω, λίγο ότι τις μέρες που μπορώ να λείψω, τις γιορτές δηλαδή και κάποιες μέρες το καλοκαίρι, συνήθως τις αφιερώνω στην οικογένεια με αποτέλεσμα αυτό να μη μου αφήνει πραγματικά χρόνο, οπότε όλο το αναβάλω. Βέβαια μιλάμε καθημερινά σχεδόν στο τηλέφωνο, αλλά δεν είναι το ίδιο.
Ο Θ έφυγε λόγω δουλειάς τα τελευταία 3 χρόνια σε νησί, αυτόν τον βλέπω τις γιορτές, το καλοκαίρι, και κάποια σαββατοκύριακα που έρχεται στην πόλη, ευτυχώς αλλά και πάλι δεν παύει να είναι μακριά.
Ο Α άνεργος εδώ και ένα χρόνο, μένει ακόμη εδώ, αλλά με το ένα πόδι, το άλλο είναι ήδη αλλού, ετοιμάζει τον εαυτό του και σε λίγο και τις βαλίτσες του για την Ευρώπη.
Η Μ έχει παιδί οπότε είναι πολύ λίγος ο χρόνος της.
Υπάρχει βέβαια μια λίστα με ονόματα όπου είναι εδώ και είναι σαν να μην είναι, έχουμε χαθεί, λίγο τα προβλήματα κυρίως τα οικονομικά, λίγο ότι τα ενδιαφέροντά μας έχουν επικεντρωθεί αλλού, τους βλέπω πια σπάνια κι αυτό κάποιες φορές θα προτιμούσα να μην είχε γίνει.
Με κάποιους ακόμα κι αν είχαμε πλήθος πραγμάτων να μας ενώνουν, δεν έχουμε πια να πούμε τίποτα κι είναι λυπηρό, αλλά έτσι είναι, η ζωή περνάει απο πάνω μας και μας αλλάζει συνήθως προς το καλύτερο.
Όσο πιο ευαίσθητη γίνομαι με τα χρόνια-που πάντα ήμουν πολύ- στον αντίποδα γίνομαι πολύ ρεαλίστρια και δεν ξέρω και πόσο συμβαδίζουν αυτά.
Το Σάββατο ήρθε στο σπίτι ο Φ και ψήσαμε ψάρια στα πλαίσια της υγειινής διατροφής που κάνουμε αλλά και της δίαιτας που αρχίσαμε απο την περασμένη Πέμπτη για να τη συνδυάσουμε και με το γυμναστήριο, για να δούμε θα τα καταφέρω? -κι εδώ κολλάει αυτό- γιατί όπως ήδη έχω πει πολλάκις δεν είναι το καλύτερό μου οι δίαιτες.
Μετά απο το φαγητό πήγαμε σε αγώνα χειροσφαίρισης όπου με πιάνει ένα άγχος να κερδίσει η ομάδα μου άλλο να σου λέω κι άλλο να με βλέπεις, που αν ήμουν απο αυτούς που τρώνε τα νύχια τους, θα είχα αφήσει μόνο το δάχτυλο..
Τρέξιμο μετά κέντρο για να πάρουμε κάτι πράγματα και στο σπίτι της Ν για τα γενέθλιά της που της τα γιόρτασαν οι δικοί της 2 μέρες πριν με τούρτα έκπληξη.
Την Κυριακή το τρέξιμο συνεχίστηκε με εκδρομή στην ιστορική κοινότητα Αμπελακίων λίγο μετά τα Τέμπη, είχα διαβάσει ένα αφιέρωμα καιρό πριν μπορεί και 2-3 χρόνια και όλο έλεγα να πάμε κι όλο δεν τύχαινε και να που πήγαμε με παρέα τη Μ που είναι σε βαθιά κατάθλιψη λόγω του χωρισμού της.
Ωραίο παραδοσιακό χωριό με περίεργη αρχιτεκτονική, Μακεδονίτικη? Ηπειρώτική? δεν ξέρω ίσως ενα μίγμα κι απ τις δυό, και τις κλασσικές ταβέρνες κάτω απ τον κεντρικό πλάτανο του χωριού, λίγοι οι εκδρομείς ενώ η μέρα ήταν ηλιόλουστη αν και το κρύο τσουχτερό, κάναμε μια βόλτα στα στενά του χωριού και φτάσαμε μέχρι τις παρυφές του δάσους, και μετά αράξαμε στον πλάτανο την ομώνυμη ταβέρνα όχι το δένδρο και χτυπήσαμε στα πλαίσια της δίαιτας που είχαμε αρχίσει την Πέμπτη αρνάκι γάλακτος σούβλας που δεν μου πολυάρεσε αν και για να λέμε του στραβού το δίκιο δε μύριζε καθόλου αρνίλα, το κομμάτι που μας έφεραν δε μου άρεσε γιατί είχε λίγα περισσότερα κόκκαλα, μπιφτέκι που με άριστα το 10 παίρνει 10 με τόνο! λουκάνικο πολύ ωραίο και ελαφρύ φαινόταν αλλά δεν ήταν τελικά, γαλοτύρι και πικάντικη και ντόπιο κρασί κόκκινο όλα αυτά 45 ευρώ, βάλε και τα διόδια και τη βενζίνη σύνολο ένα κατοστάρικο, για μια φορά στους 3 μήνες μια εκδρομή καλά είναι.
Αυτό που μου αρέσει στα ορεινά χωριά είναι ο αέρας που μυρίζει ξύλο που καίγεται, το κρύο που είναι αλλιώτικο, πιο κρύο ρε παιδί μου, όχι αυτό το αρρωστημένο της Θεσσαλονίκης το υγρό που σε τρυπάει ως το κόκκαλο, οι νωχελικοί ρυθμοί, οι εικόνες των σπιτιών με τους κήπους, σε μια αυλή είδα ένα υπέροχο δένδρο γκι που δυστυχώς δεν μπορώ να μεταφέρω τη φωτογραφία αυτή τη στιγμή απ' το τηλέφωνο στο pc αλλά θα το κάνω κάποια στιγμή.
Ισως μου αρέσουν τα χωριά γιατί μου θυμίζουν το δικό μου, που μπορεί να μην είναι ορεινό, ούτε ο αέρας να μυρίζει ξύλο που καίγεται, αλλά καίμε ακόμα ξυλόσομπα, μάλιστα ψήνουμε κιόλας εκεί μέσα φαγητά και τις προάλλες που πήγα για μια μέρα ψήσαμε κάστανα που ήταν τα πιο νόστιμα που έχω φάει και βάλαμε πάνω φλούδες μανταρίνι να καίγονται, ίσως να μου θυμίζει την παιδική μου ηλικία, δεν ξέρω, ο φρόιντ τι λέει γιαυτό?

Μόνοι, φτωχοί και με κατάθλιψη....

2011-11-01T13:40:00.000Z

Κι εκεί που είπαμε <σωθήκαμε> όχι με ελαφριά την καρδιά μας βεβαίως, να σου η πάσα απ τα αριστερά απο την κυβέρνηση που θυμήθηκε τώρα στο τέλος να μας ρωτήσει αν θέλουμε τα μέτρα που θα πάρουν ναι, τα νέα μέτρα, όχι αυτά που ήδη πήραν , τα καινούργια...
Δηλαδή μετά το μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο, το κούρεμα, ήρθε η επιφοίτηση για δημοψήφισμα, με λίγα λόγια πλήρωνε κορόιδο γιατί θα πληρώσεις κι άλλο και με τη θέλησή σου.
Τι νόμιζες ότι θα πλήρωνες την εισφορά αλληλεγγύης, το τέλος επιτηδεύματος, το χαράτσι των ακινήτων με τη ΔΕΗ και καθάρισες? όχι αγαπητή μου, θα έρθουν νέα μέτρα που κύριος οίδε τι θα ναι, στο τέλος θα μείνεις με ένα πενηντάρικο το μήνα να αναρωτιέσαι αν θα το κορνιζώσεις για να το βλέπεις και να χαίρεσαι και να αναπολείς την εποχή που πέταγες δίσκους με λουλούδια στο Ρέμο ή αν θα αγοράσεις μ' αυτό 5 κονσέρβες και 10 πακέτα μακαρόνια να βγάλεις το μήνα.
Ε λοιπόν τώρα σου δίνεται η δυνατότητα να ψηφίσεις για αυτό το πενηντάρικο, το θέλεις σε ευρώ ή σε δραχμές γιατί αν είναι σε ευρώ ξέρεις ότι αυτά τα πακέτα με τα μακαρόνια θα τα αγοράσεις, αν είναι όμως σε δραχμές φοβάμαι ότι ούτε τσίχλες πια θα μπορείς να αγοράσεις.
Αλλά τι λέω μ' αυτά και μ' αυτά αναρωτιέμαι αν θα υπάρχει και ευρώ μ' αυτούς που τους έλαχε να έχουν για εταίρους οι Δυτικοί, ότι θα γινόταν τέτοιος σαματάς για να μη χρεοκοπήσουμε, σύνοδοι κορυφής διεργασίες με τράπεζες κι εμείς θα βαρούσαμε φλογέρα για άλλη μια φορά.
Πλέον δεν ξέρω τι θα μας ξημερώσει, είμαι πεπεισμένη πως και με τον έναν τρόπο (ναι στο κούρεμα και στα νέα σκληρότερα μέτρα και την απώλεια ενός μεγάλου ποσοστού του εισοδήματός μας) και με τον άλλον (όχι στην ευρωπαική λύση, επιστροφή στη δραχμή, και σε ακόμη πιο οδυνηρά μέτρα και πάλι απώλεια ενός μεγάλου ποσοστού του εισοδήματός μας) είμαστε χαμένοι απο χέρι, αυτό κι αν είναι δίλημμα που καλούμαστε να απαντήσουμε, γέρνω ότι με την Ευρώπη είμαστε τουλάχιστον κάτω απο μια ομπρέλα στη βροχή και όταν αυτή σταματήσει θα είμαστε λιγότερο βρεγμένοι, μόνοι μας είμαστε εντελώς εκτεθειμένοι, όχι σε ξένη απειλή, δεν πιστεύω πως στις μέρες μας θα υπάρξει κάτι τέτοιο απο εχθρικούς γείτονες, αλλά μόνοι φτωχοί και σε κατάθλιψη.
Νομίζεις ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε? και που βασίζεσαι? στο φιλότιμό μας? αλλά μην ξεχνάς ότι τώρα είμαστε μαλθακοί, τρυφηλοί και καλομαθημένοι θα αντέξουμε?

Βόλτα στο δάσος

2011-10-18T10:52:00.000+01:00

Μια Κυριακή με καλό καιρό αποφάσισα να πάω μια εκδρομή στο δάσος που είναι δίπλα στο σπίτι μου και

αντίκρυσα αυτά....

X στο τετράγωνο

2011-10-11T13:54:00.000+01:00

Η Χ ήρθε στη ζωή μου το 2003 όχι απο την πόρτα, απ το παράθυρο, απο ένα παράθυρο του ίντερνετ, απο τότε άλλαξε ο κόσμος, έγινε πιο γλυκός, πιο χαρούμενος πιο χρωματιστός.
Είναι λιγομίλητη, σοβαρή, έχει αστεία φάτσα και μαλλιά...καρτούν την έλεγα πριν απο χρόνια...
Όταν είμαστε μόνες μας, μου κάνει διάφορα χαζά για να γελάω, γκριμάτσες, φωνούλες, κραυγούλες, με αγκαλιάζει και με φιλάει συνεχώς, μου φτιάχνει τα μαλλιά βάζοντας τα <μαγικό> σαλάκι...
απο τότε έκοψα το τζέλ, το μαγικό σαλάκι είναι ανώτερο όλων.
Για χάρη μου εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, ευτυχώς την αγάπησε, της αρέσει, δυστυχώς δούλεψε για λίγα χρόνια σ' αυτό που σπούδασε, η πόλη δεν έχει δουλειές, όνειρό της είναι να χτίσει ένα σπίτι, τουλάχιστον, θα το χτίσει κάποτε είμαι σίγουρη, ακόμα κι αν χρειαστεί να το χτίσει με τα ίδια της τα χέρια.
Της αρέσουν οι απλές φόρμες, απεχθάνεται τα κάγκελα, τα πολλά πολλά χρώματα, τις αρχαιοπρεπείς κολώνες, τα ρουστίκ, τα πολλά στολίδια.
Πιστεύει στο less is more και το εννοεί.
Ντύνεται απλά, σιχαίνεται τα πλουμιστά ρούχα, τα τσιφτετέλια, ξέρει απο μουσική.
Δεν πετάει ποτέ τίποτα, με το ζόρι όταν κάνω εκκαθάριση της ντουλάπας εγώ πετάω 2 σακούλες σκουπιδιών κι αυτή μια-δυό μπλούζα το πολύ.
Δεν ξοδεύει παρά ελάχιστα χρήματα, όχι μόνο τώρα που είναι άνεργη, αλλά και πριν απ' αυτό.
Eίναι ένα πολύ ώριμο παιδί με μια βαθιά μελαγχολία, δεν της χαρίστηκε ποτέ τίποτα, αντιθέτως, θα μπορούσε να είναι χαρούμενη συνεχώς κι ευτυχισμένη, ώρες ώρες οικτίρω τον εαυτό μου που δεν μπορώ να της χαρίσω όλο τον κόσμο για να είναι, της αξίζει άλλωστε...

Mια γεύση

2011-10-05T13:07:00.000+01:00

Weinfest dernauer 2011

2011-10-05T12:51:00.000+01:00

Και έφτασε η κορύφωση της γιορτής, το Σάββατο το βράδυ χιλιάδες επισκέπτες με ένα ποτήρι στο χέρι που πολύ γρήγορα άδειαζε και ξαναγέμιζε κι άλλες φορές πετιόταν ή αφηνόταν σε περβάζια παραθύρων, παγκάκια, πεζοδρόμια και όπου υπήρχε ελεύθερος χώρος, στην κεντρική πλατεία η ορχήστρα έπαιζε τα γνωστά πια γερμανικά τραγούδια, αυτά που όλοι πιάνονται με όλους και λικνίζονται απο τη μια και απο την άλλη πλευρά στο ρυθμό.
Ασθενοφόρα πήγαιναν και ερχόντουσαν με τις σειρήνες να ουρλιάζουν γιατί πολλοί απο τους πότες έπιναν μέχρι να πέσουν κάτω, αυτό συνεχίστηκε όλη τη νύχτα και άνθρωποι των πρώτων βοηθειών έτρεχαν εδώ κι εκεί. Εχεις δει κανένα ασθενοφόρο σε πανηγύρι στην Ελλάδα μου είπε ο Κ, ούτε μισό απάντησα.
Εμείς αράξαμε στην πλατεία και με τα πολλά παρασυρθήκαμε στο ρυθμό που άρχισε να γίνεται πιο γνώριμος, γριές άνω των 70 χόρευαν βάλς και στροβιλίζονταν με τους καβαλιέρους να τρεκλίζουν απ το κρασί, κάναμε μερικές χορευτικές φιγούρες και παρά το ότι το κέφι χτύπησε κόκκινο, φύγαμε και συνεχίσαμε το χορό στο σπίτι όπου ο Κ έβαλε τέρμα disco επιτυχίες παλαιότερες της γενιάς μου και αρχίσαμε να χορεύουμε σα κατσίκια στο σαλόνι απο τη μια άκρη ως την άλλη και να εναλλασόμαστε κάνοντας φούρλες.
Την άλλη μέρα ήταν η παρέλαση των αρμάτων που ήταν περισσότερα απο 60 όπως έλεγε το πρόγραμμα των εκδηλώσεων, έτσι πήγαμε σε σπίτι γνωστών με πολλούς Έλληνες που είχαν στρώσει τραπέζια πέρα ως πέρα έξω απο το σπίτι που ήταν πρώτο τραπέζι πίστα για την παρέλαση, τα εδέσματα ήταν <αυθεντικά> γερμανικά με την τυρόπιτα και τη σπανακόπιτα να κυριαρχούν, διάφορα κέικ που το ένα ήταν τόσο φανταχτερό που ήθελα να πάω να το δαγκώσω αλλά ένεκα η θέση μου, συγκρατήθηκα...κεραστήκαμε κρασιά και αρχίσαμε να βλέπουμε την παρέλαση που μόλις είχε αρχίσει και τι έκπληξη πρώτο άρμα ποιο ήταν? εδώ σε θέλω, όσο και να ψάξεις δε θα το βρεις, ο παρθενώνας παρακαλώ πολύ, με ευρώ να κρέμονται απο τις κολώνες του! ο Διόνυσος πάνω που έπινε τα κρασιά του και ένα πανώ που έγραφε πουλήστε τον για να ξεχρεώσετε... αμέ! οι υπόλοιποι πάνω στο άρμα πετούσαν στον κόσμο ψεύτικα τυπωμένα ευρώ που τα έπαιρναν οι Γερμανοί του τραπεζιού και τα έδιναν σ' εμάς που είμασταν οι Ελληνες και που σίγουρα τα είχαμε ανάγκη!
Η παρέλαση συνεχίστηκε με πλήθος αρμάτων απο τα πρώτα χρόνια της Γερμανικής ιστορίας μέχρι την εποχή μας, πολλές φιλαρμονικές, πολλά γκρούπ με θέματα απο το κρασί αλλά και άλλα, τη βασίλισσα του κρασιού τη φετινή και την περυσινή που μάλιστα καταγόταν κι απ το χωριό και ήταν μεγάλη τιμή και το γάιδαρο που ήταν το σήμα κατατεθέν του χωριού έτσι κι αλλιώς, μιας και κάποτε σε καιρό πολέμου, χάρη στα γαιδούρια το χωριό είχε πρόσβαση σε τροφή και είδη πρώτης ανάγκης.
Η παρέλαση κάποτε τελείωσε, εμείς περιπλανηθήκαμε στις καντίνες για να φάμε κάτι και στο τέλος καταλήξαμε στο κρασάδικο που είχαν μαζευτεί οι υπόλοιποι Ελληνες να δίνουμε εξηγήσεις για την κρίση.
Αισθάνθηκα το λιγότερο σαν τον ΓΑΠ που προσπαθεί να εξηγήσει στους εταίρους μας τα ανεξήγητα και δεν τον πιστεύει κανείς, αλλά δεν αρπάχτηκα για να μην καταχραστώ της φιλοξενίας στο τραπέζι τους.
Ειδικά εκείνον με την καούκα που ήταν κι ο πιο εριστικός μου ρθε να του την αρπάξω και να την πετάξω στο πάτωμα, αλλά έδωσα τόπο στην οργή, δε θέλω να μας δικαιολογήσουν επειδή είναι ελληνες, αλλά δε φταίμε όλοι, ούτε καθόμαστε όλοι και τρώμε τα λεφτά των επιδοτήσεων της ΕΕ ενώ αυτοί δουλεύουν, έλεος!
Την επόμενη μέρα περιπλανηθήκαμε στο εμπορικό κέντρο της Βόννης με ζέστη και ψιλοσυνεφιά αλλά τουλάχιστον φχαριστηθήκαμε μαγαζιά και το βράδυ αργά πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το αεροδρόμιο.
Η επαρχιακή Γερμανία ήταν πολύ όμορφη, καθαρή, μες το πράσινο και τη φύση, και με πολύ κέφι, νομίζω πως άνετα κάποιος Έλληνας μπουχτισμένος απο την πόλη και την ασχήμια, αλλά και όλα αυτά που συμβαίνουν εδώ, εγκαθίσταται εκεί, πολύ άνετα άυριο κιόλας μη σου πω!

Βόννη - Κολωνία στις πόλεις της μετανάστευσης

2011-10-04T11:28:00.000+01:00

Φτάσαμε βράδυ στη Βόννη για την πρώτη επίσκεψη, βάλαμε το αυτοκίνητο στο πάρκιν του πανεπιστημίου και περπατήσαμε την περιοχή μέχρι να φτάσουμε στην πλατεία δημαρχείου όπου μας τράβηξε η πέμπτη συμφωνία του Μπετόβεν που ακουγόταν απο τα μεγάφωνα, όταν πλησιάσαμε πλήθος κόσμου ήταν συγκεντρωμένο στην πλατεία και παρακολουθούσε ένα υπερθέαμα φώτων νερών και μουσικής, τα συντριβάνια χόρευαν στο ρυθμό της μουσικής, τον Μπετόβεν ακολούθησε ο Μότσαρτ και μετά ο Μπιζέ με την Κάρμεν του.
Φυσικά δεν έλειπαν οι γνωστές καντίνες με ουρές απο κόσμο που περίμενε να φάει τα γνωστά κάρυ βουρστ με τις πατάτες και να πιεί λίτρα απο μπύρες, δεν περιμέναμε να τελειώσει το θέαμα και περπατήσαμε στους πεζόδρομους για να χαζέψουμε τις βιτρίνες των μαγαζιών και να καταλήξουμε στο ποτάμι, να κοιτάζουμε τα ποταμόπλοια και τα φώτα απο την απέναντι όχθη πίνοντας μπύρες και βλέποντας στο διπλανό πάρκο άντρες κάθε ηλικίας να παίζουν ένα παιχνίδι με βώλους.
Η Βόννη είναι μια μεγάλη πόλη που όμως δε σε πνίγει χάρη στα πάρκα της και σου δίνει μια αίσθηση πνεύματος με το πανεπιστήμιο να δεσπόζει στο κέντρο της και τις αφίσες απο το φεστιβάλ Μπετόβεν να είναι σε κάθε στύλο μαζί με τα ομοιώματα του γνωστού συνθέτη που ήταν σε κάθε βιτρίνα ασχέτως εμπορεύματος.
Εδω τώρα θα σκεφτείς εσύ εικόνες απο αφίσες που καλύπτουν κάθε ελεύθερη επιφάνεια στύλου, κολώνας, βιτρίνας και κουτιών του οτε, όχι όμως κάθε άλλο, οι αφίσες ήταν ωραιότατα μπάνερ που ήταν όμορφα στρωμένα σε συγκεκριμένα σημεία και που είμαι 100% σίγουρη ότι με το πέρας των εκδηλώσεων του φεστιβάλ θα μαζευτούν όλες μία μία.
Στη Βόννη ξαναγυρίσαμε και μέρα για να κάνουμε την καθιερωμένη βόλτα στο εμπορικό της κέντρο που παρά την κακή οικονομική μας κατάσταση ήταν κάτι παραπάνω απο απαραίτη.
Την άλλη μέρα ξεκινήσαμε για την Κολωνία, εκεί κι αν είναι απαραίτητη η βόλτα στους πεζόδρομους του εμπορικού κέντρου, αλλά δυστυχώς το χρονικό περιθώριο ήταν πολύ μικρό έτσι πήγαμε στο Dom και μετά καθήσαμε μόνο σε ένα καφέ-εστιατόριο για μια μπύρα koln φυσικά τι άλλο, με θέα ζευγάρια αγοριών και κοριτσιών που πιανόταν χέρι χέρι και διάφορες fashion icon να μπαινοβγαίνουν στα μαγαζιά μιας και η περιοχή που καθήσαμε ήταν το απόλυτο gay σημείο της πόλης.
Η Κολωνία όπως έμαθα εκ των υστέρων θεωρείται η δεύτερη πόλη μετά το Σάν Φραντζίσκο σε gay πληθυσμό και εκδηλώσεις παρόμοιου τύπου, σα να λέμε συμπρωτεύουσα δηλαδή Θεσσαλονίκη...λολ
Έφαγα τον κόσμο να βρω τουριστικά ενθύμια αλλά δεν έβρισκα παρά μόνο σύμβολα της ποδοσφαιρικής ομάδας της πόλης, κι όπως είπα και προηγουμένως έχοντας τον Κ μαζί μας δεν μπορούσα να καθυστερώ υπερβολικά στα μαγαζιά οπότε γύρισα άπρακτη.
Στο γυρισμό για το χωριό, γυρίσαμε απο τον επαρχιακό δρόμο της Βόννης.
Στους επαρχιακούς δρόμους έχει όριο ταχύτητας τα 70 χιιόμετρα, που τηρείται φυσικά, αντιθέτως στις θρυλικές αούτο μπαν δεν έχει όριο κι ο καθένας μπορεί να τρέξει όσο γουστάρει.
Ο δρόμος περνούσε μέσα απο χωριά που είχαν στα πόδια τους το Ρήνο και οι μετακινήσεις γινόταν με καραβάκια στα απέναντι χωριά, πλήθος τουριστών μαζί και μείς φωτογραφιζόταν με θέα το ποτάμι ενώ πανέμορφα σπίτια έδιναν την αίσθηση του χρόνου που είχε σταματήσει κάπου στις αρχές του περασμένου αιώνα και κατοικούνταν απο ερωτευμένες πλούσιες νέες που έκαναν διακοπές για να ξεχάσουν τον έρωτά τους στην ρομαντική Ευρώπη...
Συνταξιούχοι τουρίστες κι εδώ γέμιζαν τα καφέ για το καθιερωμένο καφεδάκι με γλυκό ενώ εστιατόρια με παραδοσιακή γερμανική κουζίνα με γεύσεις όπως λουκάνικο με αίμα και λάχανο σε καλούσαν να καθίσεις στην όμορφη βεράντα τους.
Δεν καθήσαμε γιατί στο σπίτι η Μ είχε μαγειρέψει ένα ωραιότατο ελληνικό παραδοσιακό κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο και μας περίμενε να το τσακίσουμε, όπως και κάναμε άμα τη επιστροφή μας.
Στο μεταξύ στο χωριό οι ετοιμασίες για τη μεγάλη τετραήμερη γιορτή του κρασιού κορυφώνονταν, όλα ήταν έτοιμα για το βράδυ, οι καντίνες είχαν στηθεί κατά μήκος του κεντρικού δρόμου, οι αυλές είχαν σκουπιστεί και ετοιμαστεί να υποδεχτούν τον κόσμο και τα φωτορυθμικά με τα ηχοσυστήματα είχαν συναρμολογηθεί για να πλαισιώσουν τις αυτοσχέδιες disco.
To βράδυ παρά την κούραση απ το ολοήμερο περπάτημα και τη βαρεμάρα που μας έπιασε, δεν μπορούσαμε να μην πάμε στο στέκι δίπλα στην εκκλησία που υπήρχε ορχήστρα που έπαιζε παραδοσιακά αλλά και κλασσικά ροκ τραγούδια με τους γερμανούς κάθε ηλικίας να πίνουν λίτρα κρασιού και να χορεύουν πιασμένοι απο τη μέση σε κλασσικούς γερμανικούς ρυθμούς.
Αλλά για τις επόμενες μέρες των γιορτών θα συνεχίσω σε άλλο πόστ....

Dernau-Luxemburg

2011-10-01T10:17:00.002+01:00

Που να στα λέω, μέσα σε όλες αυτές τις μέρες που χάθηκα απο δω και τι δεν έκανα με αποκορύφωμα ένα ταξίδι στην επαρχιακή Γερμανία που γύρισα γεμάτη εικόνες και χρώματα.
Τρίτη απόγευμα βρέθηκα σε μικρό χωριό της Κολωνίας όπου στρογγυλοκάθησα, για την ακρίβεια δεν έβαλα κώλο κάτω, για μια βδομάδα.
Το χωριό απ' αυτά που σίγουρα έχεις δει σε κάρτ ποστάλ ή ντοκυμαντέρ, λίγα σπίτια το πολύ πενήντα, στο γνωστό Γερμανικό ρυθμό με επικλινείς στέγες, λουλούδια στα παράθυρα, πεντακάθαρα δρομάκια, και γηραλέους τουρίστες με μπαστούνια περιπατητών να το διασχίζουν ερχόμενοι απο το παρακείμενο δάσος, ποδηλάτες με φούλ εξοπλισμό και τουρίστες σαν και μένα να κοιτούν απορημένοι τις καινούργιες καθαρές εικόνες.
Βλέποντας κάθε χωριό και κάθε πόλη κάπως έτσι, δεν μπορείς να μην σκεφτείς πως είναι τόσο νοικοκυρεμένα και αυτο φαίνεται κι απο αυτό το πολύ απλό παράδειγμα, κάνε τώρα τη σύγκριση με μια δική μας εικόνα και θα καταλάβεις, σκέψου ένα αντίστοιχο δικό μας χωριό οπουδήποτε στην επαρχία, ή ένα δικό μας δάσος και μην βάλεις την εξαίρεση.
Με το δάσος δίπλα και τα αμπέλια να ζώνουν το χωριό σου ρχεται να περπατήσεις ακόμη κι αν δεν είναι το καλύτερό σου, έτσι πήραμε τους δρόμους τους λόγγους και τα υψηπεδή αμπέλια και περπατήσαμε μέχρι να μας πονέσουν τα πόδια.
Το βράδυ μας βρήκε να πίνουμε σαγκρίες να καπνίζουμε μανιωδώς, ακόμα κι εγώ, φαίνεται πως τόσος καθαρός αέρας μου ρθε πολύς, και να τρώμε απο φρούτα μέχρι τυρογαριδάκια συνεχώς.
Την άλλη μέρα είπαμε να εκδράμουμε σε πόλη και τι πιο απλό να περνούσαμε τα σύνορα για Βέλγιο, Λουξεμβούργο ή Ολλανδία?
Ομόφωνα συμφωνήσαμε για Λουξεμβούργο γιατί είπαμε ότι σιγά μην πάμε ποτέ στο Λουξεμβούργο, ενώ Βρυξέλες όλο και θα τύχει, οπότε καβαλήσαμε το κάμπριο γκόλφ και οδήγησα στους Γερμανικούς δρόμους με προορισμό το Λουξεμβούργο που απείχε κάπου 2 ώρες απο εκεί που βρισκόμασταν.
Αφού μας μπέρδεψαν κάτι έργα εμάς αλλά και το gps και με καθυστέρηση μιας ώρας φτάσαμε σε ένα απο τα πλουσιότερα κρατίδια της Ευρώπης, εννοείτε ότι τα σύνορα ήταν σαν διόδια και δε μας έλεγξε κανείς και μπήκαμε στην πόλη του Λουξεμβούργου, αφού διανύσαμε την επαρχία με τα περιποιημένα χωράφια και τις καλοζωισμένες αγελάδες, μπαίνοντας στο Λουξεμβούργο αυτό που αντικρύζεις είναι ψηλά κτίρια σαν ουρανοξύστες που στεγάζουν τις πολυεθνικές, εργαζόμενους που έκαναν το lunch break τους ή περπατούσαν στους δρόμους με υπέρκομψα κοστούμια ψηλοί και ευθυτενείς όλοι τους σχεδόν και με έναν αέρα που απείχε έτη φωτός απο τους χωριάτες Γερμανούς.
Παρκάραμε στο σταθμό, και διασχίσαμε την πόλη σε πολύ λιγότερο απο δύο ώρες αφού το εμπορικό κέντρο της και η παλιά πόλη ήταν δίπλα δίπλα με τις αποστάσεις να είναι πολύ πολύ μικρές.
Στο κέντρο επικρατούσε μια ησυχία και μια ανωτερότητα, τύπου άμα βήξω θα με κοιτάξουν παραξενεμένοι, στα μαγαζιά μας μιλούσαν στα Γαλλικά, αλλά συνενοούνταν και στα Γερμανικά και Αγγλικά, ο κόσμος που κυκλοφορούσε ήταν φοιτητές, μαθητές, και ηλικιωμένοι που όλοι μα όλοι έπιναν τον καφέ με συνοδεία κάτι λαχταριστα γλυκά, που εννοείτε ότι δοκίμασα σε ένα πολύ Γαλλικό καφέ, εντάξι, αν δεν έχεις φάει γλυκό στο Λουξεμβούργο δεν ξέρεις τι είναι κρεμ πατισερί, αυτό έχω να πω.
Ξέρω και στη Γαλλία κάπως έτσι θα είναι, αλλά έχω πολλά χρόνια να πάω στο Παρίσι και δε θυμάμαι, μη με ρωτάς.
Περιτό να πω ότι κάποια στιγμή που κατουρήθηκα και θέλησα να πάω τουαλέτα πλήρωσα ένα ολόκληρο ευρώ στα Μακ ντόναλτς και όλες μα όλες οι τουαλέτες των μαγαζιών στο κέντρο ήταν επί πληρωμή για τους μη πελάτες.
Βγάλαμε φωτογραφίες παντού, φάγαμε κάτι πρόχειρο και αφού χαζέψαμε σε διάφορα μαγαζιά πήραμε το δρόμο της επιστροφής κάπως θλιμένοι που δε ζούμε εκεί να παίρνουμε δέκα χιλιάδες ευρώ μισθό το μήνα και να βρισκόμαστε κάθε βδομάδα σε άλλο κράτος για εκδρομή.
Την άλλη μέρα το πρόγραμμα είχε ποδηλατάδα στο χωριό σε μια απόσταση 6 χιλιομέτρων που την κάναμε με τα ρούχα να με στενεύουν κάπως, το παντελόνι δηλαδή και τη σέλα απο το ποδήλατο του Κ να μου μπαίνει στον κώλο και κάθε λίγα μέτρα να θέλω να σταματάω όχι τόσο για τις άπειρες φωτογραφίες που ήθελα να βγάζω, όσο για το ότι πιανόμουν κι ήθελα να μετακινούμε συνεχώς.
Η διαδρομή απο τον ποδηλατόδρομο περιελάμβανε ποταμάκι μικρό, ρυάκι το λες που όμως είχε ψαρούκλες στα πεντακάθαρα νερά του, τις είδα πίστεψέ με! κοντοκουρεμένα χορτάρια δίπλα απο τον ποδηλατόδρομο, τεράστια δένδρα με σκιά που σκοτείνιαζε το φως του ήλιου, ναι είχε ήλιο σχεδόν όλες τις μέρες που είμασταν εκεί και μάλιστα 2 μέρες σχεδόν καύσωνα για τα δεδομένα της Γερμανίας, αμπέλια περιποιημένα άλλα με τα τσαμπιά να κρέμονται και άλλα που τα είχαν κόψει, μοναστήρι που ήταν σα κάστρο σπίτια κατά μήκος του ποδηλατόδρομου περιποιημένα με τις αυλές τους και με τα λουλούδια τους, σχολείο που ήταν στη μισή διαδρομή και όλα τα παιδιά απο το μικρότερο ως το μεγαλύτερο πηγαινοερχόταν με ποδήλατο ή με τα πόδια το ίδιο και οι καθηγητές - δάσκαλοι, κάμπερς που αράζαν στις ξαπλώστρες έξω απο τα τροχοκινούμενά τους, παρέα που έκανε πικ νικ και εννοείτε ότι δεν υπήρχε ούτε μισό σκουπίδι πουθενά.
Πήγαμε σε δυο διπλανά χωριά, κάναμε βόλτες, φάγαμε κάτι μοσχομυριστές βάφλες και επιστρέψαμε στο σπίτι όπου μας περίμεναν για βραδυνή βόλτα στη Βόννη, αλλά λέω να συνεχίσω σε άλλο πόστ για τη Βόννη.....

Ολοι φεύγουν....

2011-09-05T12:18:00.000+01:00

Γιατί κάθε φορά που πάω να ξεκινήσω ένα κείμενο και είναι Δευτέρα, θέλω να το γράψω? να ξεκινήσω με τη φράση <είναι Δευτέρα> απαραίτητα, λες και κάποιον νοιάζει που είναι Δευτέρα, λες και δε θα μπορούσε να ναι Σάββατο ας πούμε ή Παρασκευή, αλλά σιγά μην καθόσουνα να γράψεις Σαββατιάτικα ή και Παρασκευιάτικα θα μου πεις, εδώ που τα λέμε ούτε καν καθημερινή έκατσες.
Δευτέρα ναι, πες το μερικές φορές ακόμα να το χωνέψεις, πριν λίγο καιρό σήμαινε ότι θα σε περίμενε δουλειά, τώρα δεν έχει διαφορά απο άλλες μέρες της βδομάδας, μέχρι που σκέφτηκα να λείπω τις Δευτέρες και να ρχομαι απο Τρίτη στη δουλειά, όπως έκανα και την προηγούμενη βδομάδα που ενώ σερνόμουν απο καναπέ σε καρέκλα και τούμπαλιν, σηκώθηκα απ τη νάρκωση την Κυριακή το μεσημέρι και με γρήγορες κινήσεις πήρα μια πετσέτα και βρέθηκα να οδηγώ με προορισμό παραθαλάσιο χωριό της Καβάλας, στο πατρικό του Κ.
Για πότε η νάρκωση έδωσε τη θέση της στην εγρήγορση ούτε που το κατάλαβα, έτσι βρέθηκα σε λιγότερο απο 1,5 ώρα σε beach bar με χρυσαφένια άμμο, κρυστάλλινα νερά και δυνατές μουσικές να απολαμβάνω το μπάνιο μου παρόλο τον αέρα και το ελαφρύ κύμα, να πω ναι στην πρόσκληση του φίλου να μείνουμε εκεί για βράδυ παρά το γεγονός ότι δεν είχα μαζί μου βρακί, κρέμα προσώπου, καθαρή μπλούζα και βερμούδα, πράγμα ανήκουστο για μένα.
Να συνεχίζω και μετά το απόγευμα σε barbeque party με παρέα που ξεπερνούσε τα 15 άτομα να χορεύω νησιώτικα και να ξημερώνομαι κάνοντας τη διαδρομή δωμάτιο-μπάνιο κάθε είκοσι λεπτά μιας και η αγαπημένη μου ήπιε όλο το αλκοόλ που υπήρχε εκεί με τα γνωστά αποτελέσματα που όλοι μας κάποια στιγμή ζήσαμε και καθόλου δεν αγαπήσαμε, όταν περάσαμε ένα βράδυ αγκαλιά με τη λεκάνη της τουαλέτας...
Εννοείτε ότι την άλλη μέρα παρόλο που ήταν Δευτέρα καθόλου δε με ένοιαξε και απόλαυσα ένα ακόμη μπάνιο σε ακόμη καλύτερο beach bar ώσπου να μας πάρει το σούρουπο και να βρεθούμε αφού είχε σκοτεινιάσει στην πόλη μας.
Την Τρίτη το πρωί συνέχισα τη βδομάδα ξεχνώντας πως υπήρχε η Δευτέρα, αφού για μένα δεν υπήρχε, το μόνο που μου τη θύμιζε ήταν η συρικνωμένη βδομάδα που τέλειωσε πολύ πιο γρήγορα.
Τραπέζια με νουντλς και μαργαρίτες στο μεσοβδόμαδο, μια αμήχανη Παρασκευή με τον Κ να φεύγει το Σάββατο το πρωί για τη Γερμανία και να μη θέλει να εμφανιστούμε στο αεροδρόμιο ούτε κι εγώ θα θελα στη θέση του εδώ που τα λέμε, μια ακόμη βουτιά το Σάββατο στη Χαλκιδική, κι άλλα τραπέζια και χτες αποχαιρετήσαμε τη Ρ. που θα φευγε κι αυτή σήμερα το πρωί για μεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο.
Όλοι φεύγουν....
Και φτάσαμε στη σημερινή μέρα λιγότεροι και η πόλη φαίνεται πιο άδεια και εξακολουθεί να είναι Δευτέρα....

Amy.. live fast die young

2011-07-25T10:59:00.005+01:00

Μπορεί να μην πήγαμε στη θάλασσα τα απογεύματα της βδομάδας του καύσωνα, αλλά το Παρασκευοσαββατοκύριακο αποφάσισα να αναπληρώσω με καθημερινή παρουσία στην παραλία του Μίλτου, Παρασκευή απόγευμα με τον ήλιο να δύει, στη σκιά του βράχου με καρπούζι και φωτογραφίες μπρος-πίσω.
Σάββατο με συνεφιά που αποδείχτηκε ευεργετική αφού παρέτεινε τη διαμονή μας στην παραλία.
Eπιστροφή το βράδυ με τα απρόσμενα νέα του θανάτου της Αmy

απ' το ίντερνετ που μας άφησαν άφωνους.
Εναν θάνατο που ήξερες πως θα'ρθει σύντομα, αλλά όχι και τόσο...(όλοι οι θάνατοι εν δυνάμη έρχονται σύντομα, αν το καλοσκεφτείς).
Σοκαρίστηκα! Τα τελευταία χρόνια δεν αγοράζω cd, αλλά μόλις άκουσα το back to black έσπευσα να το αγοράσω, και φυσικά το έλιωσα στο αυτοκίνητο.
Αυτή η φωνή , με τον τόσο πόνο, αυτή η μουσική...
Η φωνή της απ' τις φωνές που βγαίνουν μία κάθε 10-20 χρόνια, δεν ξέρω δεν είμαι ειδική για να αξιολογήσω, αλλά ακούω τα αφτιά μου και την ψυχή μου και συνήθως δεν πέφτω έξω.
Οταν άκουσα για τη συναυλία στην Αθήνα δήλωσα πως είναι η μόνη συναυλία που θα ήθελα να πάω φέτος.
Μετά το φιάσκο στο Βελιγράδι και την ακύρωση της συναυλίας στην Ελλάδα σκεφτόμουν πως ακόμα κι έτσι θα θελα να τη δω, όχι για να δω ένα θρύλο να πέφτει, κάθε άλλο, θα θελα να τη δω γιατί αυτή ήταν η Amy.
Δεν πρόλαβε να πει <Γειά σου Αθήνα>, ή μάλον το είπε στο Βελιγράδι, δεν πειράζει, εγώ ήμουν εκεί νοερά και το άκουσα.
Ποιος ξέρει αν θα ταν η ίδια χωρίς τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, αν θα είχε τέτοιο τσάκισμα η φωνή της, αν το ταλέντο της δεν ήταν τόσο μεγάλο, αν ήταν τόσο αποστειρωμένη και γιαυτό συνηθισμένη, αμφιβάλω.
Κρίμα...
Την Κυριακή η ατμόσφαιρα ήταν βαριά αλλά με μεγαλύτερη παρέα παίζαμε βόλευ και κάναμε βουτιές απ το μεσημέρι και μετά με σάντουιτς, κρύο τσάι, φρούτα και χαζές αντιπαραθέσεις για βαρετά εργασιακά ζητήματα κάτω απ τον ήλιο....
Με τη θάλασσα προσπαθείς να ξεφύγεις, και νομίζω είναι ο καλύτερος τρόπος, κάποιοι όμως επιμένουν.
Το βράδυ η κούραση ήταν τέτοια που υπερνίκησε την επιθυμία μου για παγωτό, κατέληξα με τα βαμπίρ μου παρέα στο νεφελώδες απ την υγρασία και τη ζέστη δωμάτιο.
Αλλη μια βδομάδα καύσωνα ξεκινά και εύχομαι να καταφέρω να φύγω εκτός των τειχών έστω και για λίγο, το καλοκαίρι είναι ανυπόφορο ώρες ώρες στη μεγάλη πόλη.

Μπορώ λοιπόν να φύγω διακοπές?

2011-07-22T11:15:00.000+01:00

Και? τώρα σωθήκαμε?
Λύθηκαν ως δια μαγείας μέσα σε μια νύχτα όλα μας τα προβλήματα?
Αύριο που θα ανοίξω το μαγαζί θα είναι τίγκα στους πελάτες, κι εσύ που είσαι άνεργος 3 χρόνια θα βρείς δουλειά, και μαζί μ' αυτό σου έχω κι άλλα χαρούμενα, οι ταξιτζήδες θα σταματήσουν την απεργία τους και θα κάνουν τσάμπα κούρσες στους τουρίστες που ταλαιπώρησαν όλες αυτές τις μέρες απ το αεροδρόμια στο σύνταγμα κι απ τον πειραιά στην ομόνοια, ο εφοριακός θα σου στείλει επιστολή με κάρτα καλοκαιρινή που θα σου εύχεται απλώς καλές διακοπές τίποτα άλλο, Ο υπάλληλος στο μεταφορών θα κλείσει το facebook και θα σκοτωθεί να σε εξυπηρετήσει, προσφέροντας σου μάλιστα φραπέ και κουλούρι για όσο θα περιμένεις να εξυπηρετηθείς!
Η νοσοκόμα θα σε πάρει απ το χέρι απ την είσοδο ακόμα του νοσοκομείου που εφημερεύει και χωρίς ουρές και ταλαιπωρία θα σου κάνει όλες τις εξετάσεις των οποίων τα αποτελέσματα ω του θαύματος θα βγούν μετά απο μισή ώρα!
Ο γιατρός θα σε ενημερώσει γλυκά και συμπονετικά πριν σε εγχειρήσει μια μέρα μετά και αν τυχόν και τολμήσεις να αναφερθείς σε πρακτικές παλαιότερες και ψελλίσεις <θα δεχτείτε ένα δωράκι> θα σου πει ότι αυτή η λέξη δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο των γιατρών και αν ξανααναφερθεί θα πρέπει δυστυχώς να σε καταγγείλει που τόλμησες και το ανέφερες.
Οι χιλιάδες υπάλληλοι χωρίς αντικείμενο εργασίας θα βρούν κάποιο αντικείμενο εν ανάγκη θα μπούν σε άλλες υπηρεσίες ως βοηθητικοί ή ακόμα καλύτερα σε ομάδες βοήθειας για ανθρώπους που έχουν ανάγκη, οι υπηρεσίες χωρίς πια αντικείμενο θα κλείσουν, ο ΟΣΕ θα σταματήσει να παράγει έλλειμα και θα γίνει σύγχρονος, τα λεωφορεία θα μειώσουν το κόστος του εισιτηρίου στα 30 λεπτά και το μετρό της θεσσαλονίκης θα τελειώσει σε 3 μήνες.
Το κυκλοφοριακό αυτομάτως θα λυθεί αφού όλοι θα προτιμούν να ταξιδεύουν με τα μέσα μαζικής μεταφοράς που είναι και πιο φθηνά.
Αυτόματα οι δαπάνες του δημόσιου τομέα θα μειωθούν στο ελάχιστο και με τόση παραγωγικότητα ξαφνικά θα αρχίσουμε να έχουμε πλεόνασμα. Οι βουλευτές και υπουργοί όλων των κομμάτων αφού παραιτηθούν απο τις αμοιβές τους για τα επόμενα 5 χρόνια, θα παραιτηθούν απο τα δωρεάν αυτοκίνητά τους δωρίζοντάς τα σε υπηρεσίες που τα έχουν περισσότερη ανάγκη, και θα απολαμβάνουν και πάλι το σεβασμό και την στήριξή μας.
Η παιδεία θα κατευθύνει τους νέους σε σπουδές περιεχομένου με σίγουρη και γρήγορη αποκατάσταση σε τομείς όπως ο τουρισμός η έρευνα και η τεχνολογία, οι επιχειρήσεις θα διψούν για νέους με τέτοια προσόντα και θα τους αμοίβουν ανάλογα.
Αυτόματα θα καθαρίσουν όλοι οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια θα καθαριστούν απ' όλα τα σκατά, θα φυτευτούν λουλούδια όλα τα παρτέρια, ακόμη και τα εγκαταλλειμένα, και θα φτιαχτούν όλα τα σπασμένα πλακάκια, ξαφνικά όλοι οι οδηγοί θα οδηγούν σα Σουηδοί, βγάζοντας φλάς, τσεκάροντας δύο και τρεις φορές το δρόμο, περιμένοντας υπομονετικά τον μπροστινό τους να προσπεράσει πρώτος και όχι να αναβοσβήνουν τα φώτα και να κορνάρουν.
Μπορώ λοιπόν να φύγω διακοπές?

Κάντο με τον Ελληνικό τρόπο

2011-06-28T09:46:00.000+01:00

Δύο φορές κάλεσα την αστυνομία και ουδέποτε εμφανίστηκε και άλλη μία το υγειονομικό (πριν ένα μήνα) που επίσης δεν εμφανίστηκε, για το κράτος υπάρχω μόνο για να πληρώνω, αυτό δεν είναι πουθενά όταν το χρειάζομαι, δεν είμαι απλώς αγανακτισμένη, αλλά απελπισμένη...
Tη μια ήμασταν στην παραλία και καθόμασταν σε ένα πεζούλι και μέσα στους εκατοντάδες πεζούς, ποδηλάτες, μαμάδες με παιδάκια ήταν 2 μαλακιστήρια με παπάκια και έκαναν κόντρες με μπαντιλίκια κλπ του στύλ με ένα χέρι στο τιμόνι, τσιγάρο στο άλλο ή κινητό και παραλίγο να τους φύγουν τα μηχανάκια και να πέσουν είτε πάνω μας είτε σε κάποιον άλλον χώρια ο θόρυβος απ τις κομένες εξατμίσεις, όλα αυτά πάνω στον πεζόδρομο, ε πήρα το 100 με ρωτήσαν 2 φορές αν ήταν πάνω στον πεζόδρομο τους διαβεβαίωσα πως ναι ήταν και δεν ήρθε κανένας μα κανένας ΠΟΤΕ! εγώ έφυγα μετά απο 3 ώρες απο εκείνο το σημείο, και να σκεφτείς ότι είμασταν καράκεντρο δεν υπήρχε κάποιος με μηχανάκι για να ρθει ας πούμε?
τη δεύτερη φορά ήταν χτες που εδώ και 6 χρόνια που μένω στο σπίτι διάφοροι τις ελέυθερες ώρες τους κάνουν εργασίες προφανώς παράνομα στα σπίτια τους χωρίς άδεια εννοώ, τις απογευματινές ώρες γίνεται αυτό συνήθως, κάποιος μάλιστα έχει χτίσει 2 ορόφους απέναντι μου με προσωπική δουλειά και τώρα πάει για τον τρίτο με αποτέλεσμα να μην υσηχάζεις μετά τις πέντε. Εξι χρόνια τώρα! Δεν είναι λίγο!
Ε χτες κάποιος στην αρχή του δρόμου μας είχε κομπρεσέρ και έχτιζε ένα τοιχάκι κάτι τέτοιο απ τις 6,30 άρχισε και ο πονοκέφαλος που είχα απ το μεσημέρι επιδεινώθηκε, κάποια στιγμή κόντεψε να μου τρυπήσει τον εγκεφαλο ο παπάρας, βγήκα στο μπαλκόνι στις 9 παρά τέταρτο και φώναξα, δε με άκουσε, με έγραψε, δεν ξέρω, ξαναβγήκα μετά απο ένα τέταρτο τα ίδια, στις 9 πήρα την αστυνομία, η οποία μου είπε ότι δεν είναι διατάραξη κοινής ησυχίας απλά θα στείλουν περιπολικό για να να ελέγξουν την άδεια αν έχει, φυσικά δεν ήρθαν ποτέ, αυτός συνέχισε την εργασία του ως τις 10 που σκοτείνιασε καλά καλά και σταμάτησε! Μιλάμε για τρελή ηχορύπανση.
Το υγειονομικό μετά απο ένα μήνα που το κάλεσα δεν έχει έρθει, πήγα εκεί με ένα έγγραφο απο όλη την πολυκατοικία που είναι η δουλειά μου, επειδή κανείς δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί, και επειδή δεν μπορείς να κάνεις καταγγελία απο το τηλέφωνο! -Ναι ναι το 2011 ούτε απ το τηλέφωνο σε εξυπηρετούν οι υπηρεσίες του κράτους, ούτε απ το ίντερνετ αυτοί ζούν ακόμα στην εποχή της σφραγίδας και του χαρτόσημου- γιατί στο δίπλα υπόγειο υπάρχει γραία με 10 σκυλιά, τα οποία κατουράνε και χέζουν μπροστά και πίσω στην πολυκατοικία υπάρχουν υπολείματα τροφών παντού με αποτέλεσμα να τρυγυρνάνε και ποντίκια, και δεν μπορείς να αναπνεύσεις απ τη βρώμα, η οποία μέσω της πρασιάς που ενώνει το διαμέρισμά της με το διαμέρισμά μου, μπαίνει και μέσα μαζί με τα κάτουρα! ε 6 χρόνια μετά κανένας δεν ενοχλείτε, η βρώμα μπαίνει στα σπίτια τους, ειδικά σε αυτά που βρίσκονται στους πρώτους ορόφους, αλλά και στα ψηλότερα διαμερίσματα όπως μου λέει συνεχώς μια ηλικιωμένη που ενοχλείτε όσο και εγώ, ωστόσο τα κάτουρα στο γραφείο μου, και πήγα εγώ, ένα μήνα μετά όχι μόνο δεν ήρθαν αλλά τους παίρνω τηλέφωνο και μιλάει συνεχώς κι όταν το σηκώνουν αυτοί που ασχολούνται υποτίθεται με την υπόθεσή μου απουσιάζουν, άρα το κράτος 3 φορές που το χρειάστηκα είναι απών, και στο μεταξύ εγώ πληρώνω φόρους και ταλαιπωρούμε, θα μου πεις όπως και η χ γιατί ασχολείσαι? δεν μπορώ ρε σύ, επειδή δεν ασχολείτε κανείς φτάσαμε σ αυτό χάλι ως χώρα, εγώ θα ασχολούμε κι ας γίνω γραφική όσο για αυτούς που δεν ενοχλούνται απ το θόρυβο ξέρω γιατί το κάνουν για την περίπτωση που χρειαστεί να κάνουν κι αυτοί εργασίες στα δικά τους σπίτια, μιας και οι πολυκατοικίες τριγύρω είναι τριώροφα ιδιόκτητα συνήθως, έτσι σκέφτονται κουτοπόνηρα.Κι έπειτα λέμε ότι για όλα φταίνε οι πολιτικοί, έχουμε αυτούς που μας αξίζουν τελεία και παύλα!

Της λεσβίας

2011-06-19T13:52:00.002+01:00

Για άλλο ξεκίνησα να γράφω και άλλο μου ρχεται τελικά....
Βγήκα χτες το βράδυ σε ένα απο τα γνωστά δικά μας μαγαζιά της πόλης που έχει εμφανιστεί το τελευταίο 9 μηνο περίπου, έβγαλε τα τραπεζάκια του έξω κι αυτό το έκανε πιο ελκυστικό για μένα, οπότε είπα να πάμε εκεί συγκεκριμένα.
Τι το θελα....
Παρακολούθησα επί τρίωρο και πλέον την παρέλαση των τεράτων!
Εδώ να το διευκρινήσω, δεν έχω καμμία τάση για ρατσιστικά σχόλια κυριακάτικα, ούτε και για καλιαρντέματα.
Να πω πρώτα ότι είμαι της πεποίθησης που πιστεύει πως δεν υπάρχουν άσχημοι άνθρωποι, κι αν υπάρχουν είναι αυτοί που δεν έχουν ίσως τόσο συμμετρικά χαρακτηριστικά, αλλά είναι ελάχιστοι, επίσης πως όλοι μα όλοι ανεξαιρέτως έχουμε τα σημεία που δεν είναι αντικειμενικά όμορφα πάνω μας, τις περισσότερες φορές το ξέρουμε και φροντίζουμε να τα <καλύπτουμε> με έξυπνα κόλπα.
Και θα μιλήσω πρώτα πρώτα για τον εαυτό μου, δεν θεωρώ ότι είμαι καμμιά θεά με σούπερ ουάου εμφάνιση, ΕΔΩ παρακαλώ να αρχίσουν οι αντιρρήσεις τύπου...Μα τι λες αγάπη μου είσαι Θεά με το Θ κεφαλαίο, μαζί με όποια άλλη λέξη που τελείωνει σε ...αρα, -εγώ θα κοκκινήσω σεμνά και θα παρακάμψω όλο αυτό το παραλλήρημα και το χειροκρότημα με συγκατάβαση- αλλά ας συνεχίσω με το φλέγον θέμα μου, λοιπόν θεωρώ ότι έχω μια καλή εμφάνιση κυρίως λόγω ύψους που προσδίδει όσο να ναι και κάπως φυσιολογικών κιλών, εννοείται ότι τα διαθέτω τα παχάκια μου κυρίως στην περιοχή της κοιλιάς Αλλά! και εδώ είναι η απάντησή μου στο θέμα που μας καίει φροντίζω ώστε να μην αναδυκνύω το επίμαχο προβληματικό σημείο φορώντας κάποια πιο φαρδιά και αέρινα t-sirt και πουκάμισα!
Επίσης νομίζω το χω αναφέρει και στο παρελθόν ότι οι μάρκες δεν δίνουν απαραίτητα στυλ.
Το στύλ είναι κάτι που αποκτιέται σιγά σιγά και απο πολύ μικρή ηλικία συνήθως, αλλά ακόμη κι αν δεν το χεις ρε παιδί μου μπορείς να το δουλέψεις το θέμα, να το καλιεργήσεις παρακολουθώντας τα ντυσίματα έξω, τα ντυσίματα στην τηλεόραση, κάποια περιοδικά αν είσαι ντιπ άσχετη, και φυσικά να προσπαθήσεις όλα αυτά που ξέρεις ή έμαθες να τα προσαρμόσεις στην προσωπικότητά σου και να αποκτήσεις το δικό σου στυλ.
Αν είσαι ας πούμε butch και όλο αυτό κάνει μπάμ δεν πα να έχεις μαλί ως τη μέση, δε σε κάνει str8looking όσο και να χτυπιέσαι για το αντίθετο, δεν είναι καλύτερα να έχεις ένα μαλί που ταιριάζει με το στύλ σου?
Κοιτώντας με σε φωτογραφίες παλαιότερες των είκοσι χρόνων, βλέπω μια άσχημη κοπέλα να έχει ένα σγουρό φωτοστέφανο στο κεφάλι της, όταν αποφάσισα και κόντυνα τα μαλλιά μου κάνοντας μια απόπειρα-ρίσκο να καλυτερέψω την εμφάνισή μου, είδα ότι ήμουν ένας άλλος άνθρωπος, πρώτα πρώτα μου πήγαινε πολύ, άνοιξε το πρόσωπό μου, φώτισαν τα μάτια μου, άκουγα κολακευτικά σχόλια απο παντού, αν με ρωτήσεις αν προτιμώ τον παλιό εαυτό μου, παρόλο που ήμουν σίγουρα ομορφότερη λόγω νεότητας, θα σου απαντούσα κατηγορηματικά ότι απο τότε ομόρφηνα θεαματικά, και θαθελα να τις κάψω τις ένοχες φωτογραφίες.
Τα ράσα λοιπόν δεν κάνουν τον παπά αγαπητή μου, όταν τα αρχ... μας κουνιούνται δεν πα να χεις φορέσει γόβα δωδεκάποντη και τρέσα στο μαλλί...
Και ας επανέλθω στα ρούχα, ναι ξέρω εσύ είσαι νταλίκα και δε σε νοιάζει πως θα ντυθείς, εσύ θες να φορέσεις το πέδιλο του γερμανού τουρίστα και τη βερμούδα του ναυτοπρόσκοπου, μόνο η κάλτσα έλειπε για να συμπληρωθεί το παζλ, με γειά σου με χαρά σου, αλλά όλο αυτό δεν είναι too much? σκέψου κάθε φορά που σε βλέπουμε να παθαίνουμε πολιτισμικό σοκ, λυπήσου μας!
πολλές απο σας φίλες μου έχετε κάποια αρκετά παραπανίσια κιλά, δεν είναι ώρα τώρα να σε μυήσω στη διατροφή και το γυμναστήριο, και στην κάθε είδους γυμναστική που μπορεί να κάνει καθεμιά μας για να διατηρήσει ένα καλλίγραμμο σώμα, αλλά τα χεις αυτά τα έρμα τα κιλά, τα οποία δεν προλαβαίνεις να τα χάσεις μέσα σε 2 μήνες θες κανα χρόνο, οπότε χαλάρωσε και κάνε υπομονή, φόρα ένα καλοκαιρινό ρούχο που και θα σε δροσίσει και θα σε δείξει και πιο χαρούμενη, μη νομίζεις ότι κρύβονται με το μαύρο πουκάμισο που φόρεσες μές τη ντάλα και τους 25 βαθμούς, κοντέψαμε να σκάσουμε απ τη ζέστη εμείς που σε βλέπαμε!
Αυτά τα στερεότυπα ντυσίματα της λεσβίας, τύπου άσπρο πουκάμισο φορώ και μαύρο θα το βάψω, έλεος!
Τολμήστε φίλες μου και παίξτε με το ντύσιμο και την εμφάνισή σας, τίποτε δεν είναι λάθος αρκεί να το παρουσιάσεις σωστά.
Επίσης πολλές φορές πέρα απο τα διάφορα τρικ που μπορεί να χρησιμοποιήσεις για να καλυτερέψεις την εμφάνισή σου, πρώτο και βασικότερο είναι το πως βλέπεις εσύ τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Αν εσύ σε βλέπεις γυναικάρα ποια είμαι εγώ που θα διαφωνήσω?

Απλά βήματα για να αντιμετωπίσεις την κρίση, ακόμα κι αν είσαι gay

2011-06-09T10:09:00.000+01:00

Θυμάμαι άλλες χρονιές συγκεκριμένα άλλα καλοκαίρια είμασταν κάθε βράδυ σχεδόν σε καφέ-μπάρ και δίναμε ένα μηνιάτικο σε κοκτέιλς και μπύρες, ενώ φέτος νέα δεδομένα.
Κατεβαίνεις λευκό πύργο, κρίση ξεκρίση με τα πόδια, με ποδήλατο, με λεωφορείο, λεφτά πολλά δεν τρώς αλλά έτσι κι αλλιώς πολλά δεν παίζουν, το πολύ πολύ να φας κανα διπλό λουκάνικο απ την καντίνα στην παραλία, άντε και μια μπύρα απ το περίπτερο (είναι φθηνότερη απ την καντίνα).
Εχει χάζι γιατί περνάει ένας πολύχρωμος κόσμος όλων των ηλικιών.
Κάνεις και τη γυμναστική σου με το ποδήλατο πέρα δώθε, αράζεις στο πολύπαθο γκαζόν που κάποιοι με σκυλιά συνεχίζουν να αγνοούν αυτά που αφήνουν πίσω τους, κοινωνικό σχολιασμό συνεχίζεις και κάνεις κι απ το γκαζόν, δε χρειάζεται να είσαι στην καρέκλα και το πιο βασικό δε χρειάζεται να είσαι καλοντυμένος και παρφουμαρισμένος, πας χύμα.
Κάθε βράδυ κι άλλο πάρτι...
Οπότε η κρίση παλεύεται για σένα που δε βάζεις κώλο κάτω το καλοκαίρι, τα τσιγάρα που θα καπνίσεις στο σπίτι θα καπνίσεις κι εκεί, και έξοδα μηδέν ή σχεδόν μηδέν.
Το ίδιο ισχύει και για τη θάλασσα.
Πήγαμε στη θάλασσα την Κυριακή, έξοδα 10 ευρώ βενζίνη, φρούτα απ το σπίτι, καφέ ήπιαμε σπίτι, φαγητό μετά φάγαμε σπίτι, σύνολο 10 ευρώ κι ας λέει ο Τ ότι θέλει 30 ευρώ για να κάνει ένα μπάνιο, ναι αλλά σε beach bar με 2 καφέδες που θα πιει αυτός, έναν ακόμη που θα κεράσει στο τεκνό, συν τις βενζίνες, γιατί είμαστε και gay και σαν τέτοιοι θέλουμε και την άνεσή μας...
όχι αγάπη μου, έτσι δεν κάνεις μπάνιο φέτος, μπάνιο κάνεις με τον δικό μου τρόπο αν θέλεις και χωρίς να γκρινιάζεις και να είσαι μίζερος, στη θάλασσα πάμε για να κολυμπήσουμε, γιατί πρέπει σώνει και καλά να συνδυάσουμε το τεκνό μετά του ωφελίμου? κάνε καμάκι αλλού, άσε που έχει και παραλίες που πάνε κυρίως gay, και είναι μακριά απο beach bar και ξαπλώστρες, αλλά ξέχασα οι περισσότεροι φίλοι μου που ανήκουν σ' αυτήν την κατηγορία θέλουν να είναι ανάμεσα σε str8, αυτοί τους αρέσουν, αυτούς θα 'θελαν να είχαν για γκόμενους και ίσως κατά βάθος νομίζουν ότι κι αυτοί είναι str8, ή θα θέλαν!
Μωρέ θα τη στήσω τη σκηνή στον πύργο, και δεν με νοιάζει, ο ανοιχτός ουρανός, το φεγγάρι, η ατμόσφαιρα, ο κόσμος, τα φώτα,
Νομίζω πως αυτοί που λέγαν πως η κρίση θα μας γυρίσει πίσω στα αληθινά σα να είχαν δίκαιο.

2011-05-27T10:48:00.000+01:00

στο Λευκό Πύργο.
Πολύχρωμο πλήθος κάθε ηλικίας και προέλευσης.
Γύρω στα 5000 άτομα πάνω κάτω.
Ο καθένας ήταν <αγανακτισμένος> για τους δικούς του λόγους, εγώ για την φοροεπιδρομή κάθε είδους που μας επιβάλεται, για την φορολογική πολιτική που δεν είναι σταθερή, για το βιοτικό μου επίπεδο που μειώνεται κάθε μέρα.
Για το ότι δεν ξέρω αν αύριο θα έχω δουλειά. Για τους άνεργους φίλους μου που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα.
Και το χειρότερο για το

ότι μου έκλεψαν την ελπιδα και με οδηγούν στην απόγνωση.
Ο άνεργος γιατί απολύθηκε και δεν μπορεί να βρει δουλειά.
Βεβαίως Υπήρχαν οι γνωστοί διαδηλωσίες που πήγαν να καρπωθούν την κίνηση των <αγανακτισμένων>, ίσως επειδή διαθέτουν εμπειρία με τόσα χρόνια απεργίες και πορείες.
Αλλά αν κρίνω απο το σχετικά μικρό πλήθος, μάλλον είμασταν η μειοψηφία, το θέμα είναι ότι ο μέσος πολίτης της χώρας που είναι κατά βάση δημόσιος υπάλληλός ή έχει στην οικογένειά του τουλάχιστον έναν δημόσιο υπάλληλο, αυτός δε βγήκε να διαδηλώσει, αυτοί βγαίνουν κάθε φορά που τους καλούν τα συνδικάτα τους, επίσης αυτοί που είναι οι <βολεμένοι> ασχέτως πόσο είναι το εισόδημά τους, συνεχίζουν και είναι βολεμένοι παρά τις μειώσεις των μισθών τους και δε θέλουν να αλλάξει τίποτα στη χώρα για να μη χάσουν η βόλεψή τους, αλλά και γιατί εθελοτυφλούν στη χρεοκοπία που έρχεται και έχουν ακόμα ελπίδες να βολέψουν κι άλλους.
Επίσης δε βγήκε ο ταξιτζής γιατί θέλει το επάγγελμά του να παραμείνει κλειστό, ο φαρμακοποιός, ο φορτηγατζής, ο δικηγόρος.
Ο εμποράκος βγήκε που έχασε ότι είχε.
Υπάρχει μια τεράστια διαφορά αυτοί είναι βολεμένοι κι εμείς όχι. Δεν είμαστε ίδιοι.

Δεύτερη καριέρα... το γελάς?

2011-05-24T08:59:00.000+01:00

Λοιπόν πριν απο παραπάνω απο ένα μήνα έψαξα να βρω μήπως γίνονται τίποτα δωρεάν μαθήματα μαγειρικής για να πάω να παρακολουθήσω αν είναι μιας και φέτος βγήκε ο μάστερ σέφ απο μέσα μου αφενός αλλά και αφετέρου επειδή στη δουλειά έχω ήδη σπάσει 2 μυγοσκοτώστρες απ' το καθισιό, είπα τουλάχιστον να περάσω δημιουργικά 2 απογεύματα.
Δυστυχώς τα δωρεάν τελειώσαν και δεν ξέρω αν υπήρχαν και ποτέ εδώ που τα λέμε στην πόλη, αλλά γενικώς τίποτε δεν είναι δωρεάν στη ζωή έτσι αναγκάστηκα να βρω αν και με δυσκολία ομολογώ, επι χρήμασι μαθήματα και το συνδύασα και μια χαρά με δωράκι στην Χ, που κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια, τη μια βιβλίο, την άλλη cd την τρίτη ένα ρομαντικό δείπνο, τέτοια πρωτοτυπία!
και πριν καταλήξω στα μαθήματα (να ναι καλά η Ρ) έβλεπα στο ίντερνετ ότι πιο κουλαμάρα σε δώρο υπάρχει, απο σπά μέχρι αναρρίχηση και απο ταξίδι στα Πουκέ και στην Κούβα, μέχρι πτήση με μονοπλάνο πάνω απ' τη Χαλκιδική και είχα μπερδευτεί απο τη μια, κι απ την άλλη όσο να ναι ένα κόστος την έχει η Κούβα και το Πουκέ, ενώ τα μαθήματα, τζάμπα πράμα! ασε που σκεπτόμενη και πονηρά θα μου έβγαιναν και σε καλό γιατί όλο και μια επανάληψη στο σπίτι θα έπαιζε....
Ετσι έψαξα, βρήκα, έκλεισα, πλήρωσα και χτές καταφτάσαμε οι επίδοξοι σεφ στο μάθημα.
Το μενού ήταν δύο δροσερές σούπες και κεφτεδάκια κλασσικά, απο κοτόπουλο, φαλάφελ, όλα με τις σάλτσες τους.
Η δασκάλα μας υποδέχτηκε και φορέσαμε ποδιές με τα καρτελάκια με το όνομά μας καθεμιά και κάτσαμε στο τραπέζι που θα μαγειρεύαμε, σε λίγο άρχισαν να καταφτάνουν οι συμμαθητές μας, που όμως <να σημειωθεί αυτό> παρακολουθούσαν μαθήματα απο τον Ιανουάριο!
Μια που της πλήρωσε η μάνα της τα μαθήματα για να μάθει να μαγειρεύει όταν αποφάσισε να συζήσει με το γκόμενο μην την πει ακαμάτρα ο γκόμενος και την διώξει, μια που ήθελε να τονώσει τη σχέση της με τη μεγειρική και δήλωσε πως ο άνδρας της την ξαναερωτεύτηκε και διάφορες άλλες γυναίκες κυρίως αλλά και ένας άνδρας πάντως κατά γενική ομολογία οι πιο πολλοί είπαν ότι δεν το λένε ότι πληρώνουν για μαθήματα μαγειρικής ντρέπονται να λένε ότι κάνουν έξοδα σε καιρούς κρίσης....
Αρχίσαμε με τη μαγειρική και η πρώτη δουλειά ήταν να κόψουμε τα μυρωδικά, εμένα μου 'λαχε ο κόλιανδρος, πρέπει να σας πω ότι παρ' όλη τη φιλότιμη προσπάθεια ο κόλιανδρος δεν είναι το αγαπημένο μου μυριστικό, έκοψα, ξανάκοψα, ξαναμανάκοψα μέχρι να γίνει μικρά μικρά μικρά κομματάκια πούδρα σχεδόν, όλο αυτό βέβαια μου πήρε πολύ πολύ ώρα, ενώ δίπλα μου ένα μαχαίρι δούλευε επαγγελματικά και ναι φυσικά ήταν της Χ που απ το πρώτο κόψιμο η δασκάλα την κοίταξε έντονα και της είπε ότι ήταν πολύ προχωρημένη, και ότι κόβει σαν επαγγελματίας, εγώ δικαιολογήθικα ότι πήγα απλώς για παρέα και ότι μπορεί να μην έχω επαγγελματικό χέρι αλλά είμαι καλός βοηθός....
Αφού έκοψα τον βρωμοκόλιανδρο, συνέχισα με δυόσμο, μετά έριχνα τα υλικά στη λεκάνη που θα ζυμώναμε τον κιμά και ζύμωσα με 2 πηρούνια παρακαλώ το ίδιο κάναμε και με τον μοσχαρίσιο κιμά και με τα φαλάφελ, χέρι δεν βάλαμε πουθενά, ενώ

μετά μια πιο έμπειρη έκανε την σάλτσα των κλασσικών κεφτεδακίων με πιπεριές φλωρίνης που έκοψα σε κυβάκια εγώ και βάλαμε τα κεφτεδάκια να ψηθούν, στο μεταξύ είχε περάσει η ώρα, ανοίχτηκε ένα κρασί ετοιμάστηκαν οι κρύες σούπες αβοκάντο και αγγούρι και το καλύτερο μέρος ήταν όταν βάλαμε τα φαγητά στο τραπέζι και τα φάγαμε.
Η σούπα αβοκάντο συνοδευόταν απο κομματάκια αβοκάντο και ντομάτες και ήταν τόσο καλή που ήπια δύο(!) επίσης μια σούπα αγγουριού με καπνιστό σολωμό πολύ δροσερή, μετά ήρθε το φαλάφελ με τη σάλτσα του απο γιαούρτι μετά το κοτόπουλο με σάλτσα απο τυρί και τέλος το κλασσικό με την ζεστή σάλτσα με ντομάτες και πιπεριές φλωρίνης.
Μου φαίνεται πως πέραν του ότι ανυπομονώ να τα φτιάξουμε και να τα σερβίρουμε σε φίλους, ανυπομονώ και για το επόμενο μάθημα μαγειρικής, όσο το δυνατόν πιο σύντομα, μωρέ μπας και μου ανοίγεται μια δεύτερη καριέρα? λες????

Restart

2011-05-09T09:35:00.003+01:00

Συνήθως οι Τρίτες είναι καθοριστικής σημασίας για ένα καλό εβδομαδιαίο ξεκίνημα, οι Δευτέρες πάλι όχι, και σήμερα είναι μια Δευτέρα απο αυτές που δε θες να ξυπνήσεις, αλλά φυσικά ξυπνάς και με κόπο προσπαθείς να τεθείς σε επαναλειτουργία.
Ο καιρός μα βεβαίως ποιος άλλος, είναι αυτός που πρώτος πρώτος σε βάζει στο pause, συννεφιά με πιθανότητα βροχής και μια ψυχρούλα πρωτοφανής για Μάιο μήνα, αλλά ο μήνας έχει εννιά και όπως αρμόζει σε κάθε Νεοέλληνα, μεταθέτεις τις σκέψεις για δουλειά σε ένα αέναο <απο αύριο> που μπορεί να μετατίθεται με τη σειρά του απο βδομάδα σε βδομάδα και η εκρεμμότητά του να αιωρείται στο χρόνο.
Και τι δεν έγινε όλο αυτό το διάστημα, απο τα σίγουρα όπως το ότι ήρθε η Ανοιξη,
ε καλά έτσι όπως ήρθε, τι να κάνουμε, δε σου το υπέγραψε και κανείς με συμβολαιογραφική πράξη ότι κάθε που μπαίνει ο Μάης θα βουτάς στη θάλασσα και θα σκας απο τον πρώιμο καύσωνα, έως τα outsider που μπορεί να ήταν απο τους πριγκηπικούς γάμους, μέχρι μια βόλτα με βροχή στην εξοχή που την κάνεις ασχέτως αν ρίχνει καρέκλες, και ανακαλύπτεις σαν να ναι πρώτη φορά την ομορφιά της ιδιαιτέρως μετά τη βροχή η εξοχή είναι μια κούκλα, το χορτάρι είναι καταπράσινο, έτοιμο να το φας, οι παπαρούνες συναγωνίζονται τις μαργαρίτες και τα χαμομήλια τα γαιδουράγκαθα, τα σαλιγκάρια κάνουν τον πρώτο τους περίπατο και οι μέλισσες κάνουν πάρτυ χωμένες ολόκληρες μέσα στα λουλούδια (έχει σεξουαλικό υπονοούμενο όλο αυτό δε βρίσκεις)?
Ευκαιρία λοιπόν για φυτέματα, κουρέματα, ξεσκαρταρίσματα, στα μπαλκόνια και τους κήπους, που την έκανα σε πρώτη φάση αλλά έπεται και συνέχεια αλλά και τις ντουλάπες και το σπίτι γενικότερα.
Τώρα που είπα ντουλάπες, κάπου διάβασα πριν καιρό ότι υπάρχει μια τάση στο εξωτερικό του να μπορείς να ζεις με μέχρι 100 αντικείμενα μόνο, συμπεριλαμβανομένων και των προσωπικών σου αντικειμένων ρούχων κλπ, να μην είσαι δέσμιος των καταναλωτικών αγαθών, ακόμα αργώ για να φτάσω σ' αυτό το νούμερο, σκέφτομαι και τρώω ένα ακόμη παγωτό έχοντας την ψευδαίσθηση ότι είναι καλοκαίρι, φορώντας όμως ακόμα το φουλάρι και το αδιάβροχό μου...

Οι Ελληνες είναι μέσα στα σκατά

2011-03-11T16:11:00.003Z

Α! τώρα κατάλαβα τι ενοούσε ο Στρος Καν, περπατώντας για το γραφείο κάνω ζικ ζακ να μην πατήσω τα σκατά που είναι σε διάφορα σημεία πάνω στο πεζοδρόμιο απο τα ζώα όχι τα ίδια ζώα που εντάξι τα κάνουν έξω τι να κάνουμε, αλλά απο τα αφεντικά τους τα ζώα που δεν ξέρουν τι θα πει σακούλα, αυτό εννοούσε όταν έλεγε ότι είμαστε μές στα σκατά!
Η αλήθεια είναι ότι κυκλοφορούν διάφορα σενάρια απο τη μια για τη σύσκεψη που θα γίνει στην Ευρώπη για να δοθεί συνολική λύση στο χρέος της Ελλάδας και άλλων χωρών, ότι δε θα γίνει τίποτα και θα επιστρέψουμε στη δραχμή, αυτό είναι το κακό σενάριο και φυσικά βολεύει και η ημερομηνία 25 Μαρτίου γιατί συνδυάζεται ωραιότατα με τους αγώνες τους Εθνους και κάποιοι το εκμεταλεύονται αυτό, συνήθως αυτοί που διαλαλούν ότι είναι οι πιο Ελληνες απο όλους και παντού βλέπουν θεωρίες συνομωσίας του τύπου <για όλα φταίνε οι κακοί Ευρωπαίοι, Αμερικανοί κλπ, αυτοί που λένε για την ανωτερότητά που έχουμε σα φυλή> (!)
Το θέμα είναι ότι η κυβέρνηση τα περιμένει όλα απ την Ευρώπη γιατί δε θέλει να σπάσει τα αυγά, αλλά ως γνωστόν χωρίς να σπάσεις τα αυγά ομελέτα δε γίνεται, γίνεται?
Βλέποντας όμως ότι τίποτε τέτοιο δε φαίνεται να γίνεται και μεταθέτοντας συνεχώς τις ημερομηνίες για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων που θα τόνωνε την οικονομία αλλά και για ένα πλήθος απο εξαγγελίες που έκανε και δεν τις τήρησε (το μόνο που έκανε ήταν να αυξήσει τους έμμεσους και άμεσους φόρους και να περικόψει κατά ένα ποσοστό τους μισθούς) τα σενάρια πληθαίνουν, επίσης όλες οι απεργίες, πορείες και διαμαρτυρίες και η μη συναίνεση των πολιτικών αρχηγών για τέτοιες δραστικές λύσεις κάνουν ακόμη πιο δύσκολη τη θέση μας απέναντι στους εταίρους μας και τη δραχμή να φαντάζει ως η μόνη λύση! Η κυβέρνηση αφού δεν έκανε τίποτε δραστικό ως τώρα, δύσκολα θα κάνει απο δω και πέρα, δε θέλει, δεν μπορεί, δεν ξέρω, αυτοί (οι πολιτικοί) σκέφτονται πάντα το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ ότι αν κάνει ότι πρέπει να κάνει δε θα ξαναδεί εξουσία ποτέ, Οπότε οι εκλογές φαντάζουν αναπόφευκτες με μια κυβέρνηση συνεργασίας (βλέπω το ΛΑΟΣ να κάνει ωραιότατα συνεργασία μιας και σε χτεσινή δημοσκόπηση ήταν το μόνο κόμμα που αύξησε τη δημοτικότητά του)!
Το θέμα αν φτασει εκεί το πράγμα είναι ότι όσοι έχουν π.χ. 1000 ευρώ στις τράπεζες θα είναι σα να χάνουν περίπου 350 ευρώ δηλαδή ένα 35% κάτω τα χρήματά τους, γιαυτό και τρέχουν να προλάβουν αυτοί που έχουν να τα βγάλουν στο εξωτερικό ή να τα κρύψουν κάτω απ το στρώμα! (οι πλούσιοι τα έχουν βγάλει εδώ και χρόνια). Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, είναι ότι πόσο θα κοστίζει πια ένα προιόν που κοστίζει σήμερα 5 ευρώ? ο καφές ας πούμε θα κοστίζει 150 δραχμές? όσο κόστιζε πριν μια δεκαετία? απίθανο! με τις υποτιμημένες δραχμές θα κοστίζει πανάκριβα. Επίσης όλα πλέον θα είναι πανάκριβα γιατί όλα τα εισάγουμε απο τα αυτοκίνητα και τις τηλεοράσεις έως τα μακαρόνια και τα χαρτιά υγείας. Φυσικά αυτή η λύση δε συμφέρει τη γερμανία ή τις άλλες χώρες που μας πουλάνε τα προιόντα τους, οπότε εκεί έχω τις ελπίδες μου ότι δε θα ξαναγυρίσουμε τελικά στη δραχμή, κι αυτοί που λένε ότι θα είναι καλύτερα με δραχμή δεν ξέρουν τι τους γίνεται, θα συμφωνήσω ότι ήταν καλύτερα κάποτε είχες 5000 και ήσουν ωραίος όταν έβγαινες έξω, τώρα με 20 ευρώ δεν μπορείς ούτε να κλάσεις.
Και φυσικά επειδή υποβαθμίστηκε και κατά 3 μονάδες κάτω η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας απο έναν οίκο αξιολόγησης αλλά και οι τράπεζες υποβαθμίστηκαν επίσης κατά μια μονάδα (πάλι πιο πάνω απο το δημόσιο) τα κακά σενάρια τρέχουν με ιλλιγγιώδεις ρυθμούς.
Θα λεγα ο Θεός να βάλει το χέρι του, αλλά θα ήταν σα να έλεγα ότι αφήνομαι στη μοίρα μου, όπως η πλειονότητα των πολιτικών και των πολιτών αυτής της χώρας που πιστεύουν ότι την τελευταία στιγμή θα μας σώσει ο Θεός ή θα εμφανιστεί ο απο μηχανής θεός της αρχαίας τραγωδίας και θα σωθούμε, αλλά επειδή μας πήραν χαμπάρι αυτοί που όταν εμείς είχαμε πολιτισμό αυτοί ζούσανε στα δένδρα.... το βρίσκω εξαιρετικά δύσκολο πια!
Μ' αυτά και με τ' άλλα που να έχεις όρεξη, μαχαίρι σου κόβεται.

Μέτρημα αποδείξεων

2011-02-21T10:43:00.002Z

Και ένα και δύο και τρείς.....όχι δεν κάνω γυμναστική, βάλθηκα να μετράω τις αποδείξεις εξόδων που έχω μαζέψει για να κατοχυρώσω το αφορολόγητό μου, έχω φτάσει σε σημείο ζαλάδας απ το μέτρημα, αλλά το ωραίο δεν είναι αυτό, είναι που ενώ είχα καταγράψει όλες μου τις αποδείξεις στο σύστημα on line τώρα τις θέλουνε λέει καταμετρημένες! Τόσα τεμάχια, τόσο σύνολο μέσα σε ένα φάκελο! διακόσιες σαράντα έξι, διακόσιες σαρανταεπτά.....χίλιες τετρακόσιες!
Οι φυσιοθεραπείες τελείωσαν, το χέρι βελτιώθηκε αρκετά αλλά όχι κι εντελώς, προσπαθώ να το γυμνάζω απέχοντας απ το γράψιμο....
Εχω γίνει εξπέρ στα γλυκά με βοήθεια βέβαια τις περισσότερες φορές, αλλά κάνω και μόνη μου, κέικ με πορτοκάλι, ένα πολύ εύκολο σοκολατένιο υγρό σουφλέ και φυσικά μαγειρεύω.
Μου χει λείψει να πάρω το αυτοκίνητο και να πάω μια μεγάλη εκδρομή, θα το κάνω αυτή τη βδομάδα ωποσδήποτε, μου χει λείψει η ζέστη, το να χαλαρώσω και να μη σκέφτομαι τίποτα.
Θα επανέρθω δριμύκλαδη, σε φιλώ!

Στο γιατρό

2011-01-14T20:07:00.004Z

Το 2011 ξεκίνησε με μια τενοντίτιδα περιποιημένη, δηλαδή απ' το 10 ξεκίνησε όταν σε μια κολυμβητική φιγούρα πιάστηκε-γύρισε ο ώμος, τότε πέρασε μετά απο μερικά λεπτά και δε με ξαναενόχλησε, αλλά φευ, ο χειμώνας και η υγρασία της Θεσσαλονίκης όταν έφτασε στο 100%, η τενοντίτιδα μου χτύπησε τον ώμο και μου είπε διακριτικά μεν αλλά έντονα ότι είναι κι αυτή εδώ, κι αν συνεχίσω να την αγνοώ θα το μετανιώσω.
Απο τότε δεν μπορώ να κάνω βασικές κινήσεις όπως:
1) Nα κουμπώσω το σουτιέν
2) Να ξεκουμπώσω το σουτιέν
3) Να σηκώσω ψηλά το χέρι για να πάρω το βάζο με τη ζάχαρη απ το ντουλάπι
4) Να κάνω γυμναστική (μεταξύ μας δεν είχα τέτοιο σκοπό χειμωνιάτικα, αλλά αν λέω αν μου ρχόταν η όρεξη να πάω γυμναστήριο γιατί να μην μπορώ ε?)
...Βέβαια αυτό προυπόθετε εκτός απο όρεξη και λεφτά που αυτή την εποχή πιο εύκολα βρίσκεις πετρέλαιο στο Αιγαίο, παρά λεφτά στη τσέπη μου....
5) Να σηκώσω τις σακούλες απ το σούπερ μάρκετ
6) Να γράφω μηνύματα στο κινητό
Kι έτσι βρήκα κάποιον όσο πιο κοντά μπορούσα και κίνησα πρωι πρωί σήμερα να τον δώ με το φόβο να μην είναι γέρος, να είναι σε καινούργιο ιατρείο την προηγούμενη φορά που είχα πάει σε ορθοπεδικό το ιατρείο ήταν τρισάθλιο, να έχει χιούμορ και να είναι συζητήσιμος, ζητάω πολλά? και πέτυχα το λαχείο!
Το ιατρείο ήταν σε καινούργια πολυκατοικία, περιποιημένο αν και απλό, ο γιατρός ήταν ένας φύτουλας με γυαλιά φαλάκρα και στομάχι κάπου γύρω στα 40 το πολύ που δε μου γέμισε το μάτι, αλλά είπα να του δώσω μια ευκαιρία!
Του είπα την περίπτωση μου και μου εξήγησε με κάθε λεπτομέρεια τι έχω πως θα το αντιμετωπίσουμε κλπ, με εντυπωσίασε που μιλούσε χωρίς καν να τον ρωτάω, που είχε χιούμορ, που δε σε φόβιζε, επίσης μου είπε ότι δεν έχω αυχενικό που εγώ νόμιζα ότι έχω γιατί έτσι μου είχε πει η προηγούμενη γιατρός και πως το αυχενικό το λένε για όλα αν δεν ξέρουν τι πραγματικά έχεις, (εδώ αμφιταλαντεύτηκα λίγο, ήμουν πεπεισμένη ότι είχα αυχενικό, αλλά μετά απο τόση επεξήγηση σχεδόν με έπεισε)επίσης μου είπε ότι δε χρειάζονται φυσιοθεραπείες (επίσης ήμουν πεπεισμένη ότι χρειάζονται) γενικώς μου γκρέμισε όλα όσα ήξερα μέχρι τώρα απο άλλους γιατρούς και πλέον είμαι σίγουρη ότι είτε μας δίνουν placebo είτε κανονικά φάρμακα το μυαλό μας λειτουργεί έτσι ώστε να γιατρεύει απο μόνο του πολλές απο τις συνηθισμένες αρρώστιες.
Γύρισα σπίτι εντελώς ευχαριστημένη απ την επιλογή του γιατρού αν και έγινε εντελώς τυχαία, έδεσα εναν επίδεσμο κι έβαλα μέσα το χέρι μου και αποφάσισα να παίξω μια τυχαία επιλογή αριθμών στο joker μήπως η τύχη είναι ακόμα κάπου εδώ γύρω πριν φύγει και περάσουν καμμιά 10αριά χρόνια μέχρι να ξαναφανεί!

Η δική μου Πρωτοχρονιά

2011-01-01T11:11:00.003Z

Ηταν βράδυ Πρωτοχρονιάς, σε δύο ώρες περίπου άλλαζε ο χρόνος κι εμείς έπρεπε να πάμε για ύπνο, ειδκά αυτή τη βραδιά νωρίς νωρίς να μη μας βρει ξυπνητές ο Αη Βασίλης γιατί αλλιώς δε θα άφηνε τα δώρα, δεν έπρεπε να τον δούμε να 'ρχεται είπε η μαμά... φόρεσα τις πυζάμες μου, άφησα τα καινούργια μου λουστρινέ παπούτσια έξω απο την πόρτα του δωματίου και έπεσα στο κρεβάτι αποφασισμένη να μην κλείσω μάτι μέχρι να τον δω, άρχισα να σκέφτομαι πως θα ναι, θα ήταν γελαστός με κόκκινα μάγουλα, γεμάτος χιόνι και κάπνα απο την καμινάδα? κι έπειτα πως θα χωρούσε ολόκληρος άγιος σε τόση στενή καμινάδα?
Μυστήριο, κάτι είχα υποψιαστεί απ τα χαμόγελα τους, αλλά πάλι δεν μπορεί για να μου λένε ότι θα ρθει, είναι σίγουρο ότι θα ρθει.
Με τόσες σκέψεις όμως και με την κούραση απο το χιονοπόλεμο που έπαιξα και τα πήγαινε-έλα στην αυλή, δεν άργησαν να κλείσουν τα μάτια μου παρά την προσπάθειά μου να τα κρατήσω ανοιχτά...
Το πρωί μας ξύπνησε η μαμά με φωνές δείχνοντάς μας τα δώρα που υπήρχαν έξω απο την πόρτα μας, ένα παιχνίδι στην καθεμιά μας και μέσα στα παπούτσια, ένα μήλο, ένα πορτοκάλι, μερικά καρύδια και λίγα κέρματα.
Ηρθε? ρώτησα τρίβοντας τα μάτια μου ακόμα απο τη νύστα, μα δε βλέπεις που άφησε τα δώρα? απάντησαν εν χορώ η μαμά και ο μπαμπάς.
Μήπως τα βάλατε εσείς? ρώτησα με δυσπιστία, με διαβεβαίωσαν πως όχι, αφού το έλεγαν η μαμά και ο μπαμπάς το πίστεψα!

Γνωρίζοντας έναν οροθετικό (μέρος δεύτερο)

2010-12-19T10:50:00.002Z

Μετά απο τρείς μέρες που δεν είχα νέα του φίλου με πήρε τηλέφωνο προχτές, ανακουφισμένος, συζήτησε με τη γυναίκα του απλά και ξεκάθαρα πως δεν μπορεί να συνεχίσει να ζει έτσι και πήρε την απόφαση αν θέλει να συνεχίσει να είναι μαζί του να πάνε να μιλήσουν σε κάποιον ειδικό και να προσπαθήσουν να ξαναγίνουν οικογένεια, της είπε ότι ακόμη κι αν δε θέλει να είναι μαζί του, δε θα τους εγκαταλείψει ποτέ (εργάζεται μόνον αυτός στο σπίτι) μάζεψε και τα παιδιά και επίσης τους το ανακοίνωσε τελεσίδικα πως ότι και να αποφασίσουν αυτός θα είναι δίπλα τους.
Ενοιωθε ξαλαφρωμένος και ακουγόταν αυτό απ το τηλέφωνο, χάρηκα που λίγο πολύ ήρθε στα λόγια μου και ακολούθησε τις συμβουλές μου.
Με χαρά σκέφτηκα πως αν δεν ήμουν διαθέσιμη αυτές τις 5 φορές που βρεθήκαμε την προηγούμενη βδομάδα και δεν του αφιέρωνα το χρόνο μου, μπορεί τα πράγματα να είχαν εξελιχθεί πολύ δυσάρεστα, ή στην καλύτερη(?) να ήταν τελματωμένα ακόμη.
Ηταν πολύ μεγάλο μάθημα αυτή η ιστορία.

Γνωρίζοντας έναν οροθετικό

2010-12-15T07:54:00.004Z

Μετά απο ένα πολύ κρύο Παρασκευοσάββατο και ήταν κρύο ακριβώς επειδή είμασταν συνεχώς έξω για δουλειά είπα την Κυριακή να την αφιερώσω στον εαυτό μου, αμ δε! Αλλαι αι βουλαί μπλα μπλα μπλα... Χτυπάει το τηλέφωνο στις 11 το πρωί, ηταν φίλος απ τα παλιά, κατά συνθήκη φίλος, είχα να τον δω μερικούς μήνες και τον είδα με αφορμή μια δουλειά, ήθελε να βρεθούμε ήθελε να μου μιλήσει..(!)
Διάφορες σκέψεις πέρασαν απ' το μυαλό μου σαν λάμψεις, δυοίωνες κυρίως, σκέφτηκα ότι αν είχε οικονομικά προβλήματα προφανώς δεν βρήκε τον κατάλληλο δανειστή, πάνε οι ελάχιστες καλές μέρες που είχα λεφτά, να χώρισε με τη γυναίκα του? και πάλι σ' εμένα βρήκε να το πει? πιο πιθανό ήταν να μου πει ότι έπεσε στα ναρκωτικά αυτός ή κάποιο απ' τα παιδιά του, ή το άλλο το πολύ πιθανό ότι ένα απο τα παιδιά του ήταν gay, σε λίγο θα το μάθαινα όμως κι άφησα τις σκόρπιες και δυσοίωνες σκέψεις μου στην άκρη.
Συναντηθήκαμε και μόλις παραγγείλαμε αρχίζει: Αυτό που θα σου πω είναι κάτι συνταρακτικό, πρέπει να είσαι έτοιμη να το ακούσεις και εννοείτε ότι βασίζομαι στην εχεμύθειά σου...????
Είμαι φορέας του aids!
Γκράουπ, κάτι ένοιωσα να σπάει στον αέρα, πολλά περίμενα να ακούσω αλλά όχι ΑΥΤΟ, με τίποτα όμως!
Καταρχάς δεν είναι gay, οπότε πως να μου πάει το μυαλό, έχω εκατό χιλιάδες φίλους gay και χωρίς ποτέ να το σκεφτώ σοβαρά αν και θα πρεπε, είναι χίλιες φορές πιο πιθανό να κολλήσουν κάτι τέτοιο απο έναν οικογενειάρχη στρ8 και σε γενικές γραμμές με σχεδόν ανύπαρκτη σεξουαλική ζωή εκτός γάμου, όπως αποδείχτηκε απο τα λεγόμενά του.
Το κόλλησε σε κάποια απο τις ελάχιστες σεξουαλικές του επαφές που είχε σε όλη την περίοδο του εικοσιπενταετή γάμου του...
Πως το ανακάλυψε, κάποια στιγμή κάποιος παρατήρησε πως είχε πρήξιμο στους λεμφαδένες του, πήγε σε ένα γιατρό νομίζοντας ότι έχει καρκίνο και του είπε ότι είναι οροθετικός, φυσικά κατέρρευσε ο κόσμος του, απομονώθηκε απο τους φίλους και τις παρέες του, το είπε στη γυναίκα του αλλά αποφάσισαν να μην το πουν στα παιδιά γιατί πιστεύει ότι θα τον απορρίψουν, παρακαλάει να είχε κάποια άλλη αρρώστια οποιαδήποτε γιατί πρώτα ο ίδιος πιστεύει πως είναι στιγματισμένος, (είναι σα να το γράφει το κούτελό μου, μου λέει) το ίδιο και χειρότερα πιστεύει η γυναίκα του νομίζοντας ότι το ξέρουν όλοι, φόβος, απέχθεια, εγωισμός, άγνοια και ξανά φόβος συναισθήματα που εναλλάσονται.
Φοβάται μην κολλήσει κάποιος δικός του, προσέχει στη δουλειά, στο σπίτι, για παρέες ούτε λόγος πια, τον πειράζει που δεν μπορεί να πιει ένα ποτηράκι, νιώθει αποξενωμένος απο παντού, στο σπίτι υπάρχει ένας πόλεμος, η σεξουαλική του ζωή έχει λήξει, αλλά και η συζυγική το ίδιο, γυρνάει απο τη δουλειά, ζεσταίνει το φαγητό του να φάει, ενώ η γυναίκα του κοιμάται, νοιώθει ξένος στο ίδιο του το σπίτι, τα παιδιά είναι αμήχανα και απορημένα, η σύζυγος τον φορτώνει με ενοχές του τύπου ότι και να κάνουμε δεν διορθώνεται τίποτα, είναι σαν ένα κουφάρι που πηγαινοέρχεται απ τη δουλειά χωρίς σκοπό και νόημα. εγκλωβισμένος σ' αυτό, με προχωρημένη κατάθλιψη, με σκέψεις ακόμα και αυτοκτονίας, συν τοις άλλοις βασανίζεται απο ενοχές που έχει φορτώσει την οικογένειά του με ένα τέτοιο πρόβλημα.
Η μόνη του παρηγοριά είναι η εκκλησία, το γεγονός ότι ήθελε να το μοιραστεί με κάποιον ήταν επειδή έφτασε στα όρια του και δεν μπορεί να συνεχίσει να ζει έτσι, να ακούσει μια παρηγορητική κουβέντα, να ακούσει μια άποψη του πως να συμπεριφερθεί όντας σε δεινή θέση φταίχτης για όλα όσα προκάλεσε στο γάμο του, να δώσει ένα τέλος ή μια λύση για να μπορέσει να προχωρήσει μπροστά εφόσον ακόμη έχει τη δύναμη.
Τι λες σ' αυτόν τον άθρωπο πέρα απο τα τετριμμένα, τα ελάχιστα που ξέρεις, χρήζει επαγγελματικής βοήθειας, το ξέρει, αλλά ταυτόχρονα χρήζει βοήθειας περισσότερο η σύζυγός του και τα παιδιά που άποψή μου είναι ότι πρέπει να το μάθουν, πρέπει να αλλάξει τρόπο ζωής, να αναθεωρήσει τα πράγματα, να αγαπήσει τον εαυτό του, να τον προσέχει, αυτό όμως έρχεται σε δεύτερη μοίρα προς το παρόν αφού αυτό που τον νοιάζει είναι να ξανανοιώσει πως τον αγαπούν, το χρειάζεται περισσότερο τώρα.
Δεν ξέρω να δίνω συμβουλές, νομίζω όμως πως η αγάπη είναι αρκετή για να συγχωρήσεις και να προχωρήσεις, κι αυτό του είπα.

Μέρες Κρίσης

2010-12-09T08:42:00.003Z

Λίγο πριν πέσω για ύπνο στο καθιερωμένο ζάπινγκ που έχει γίνει πολύ δύσκολο πια με τον νέο αποκωδικοποιητή εκεί που ήταν απλά τα πράγματα και είχες ένα τηλεκοντρόλ τώρα έχεις δύο και αν δε θέλεις να σου σπάσουν τα νεύρα όπως τα δικά μου αγοράζεις με 45 ευρώ την κάρτα αποκωδικοποιητή που μπαίνει στην τηλεόρασή σου αν είναι συμβατή και ξεμπερδεύεις, δεν έχω αγοράσει ακόμα αλλά θα αναγκαστώ, αλλά ξέφυγα, ήθελα να πω πως πάνω στο ζάπινγκ έπεσα στην τηλεταινία μάλλον ή μπορεί να ήταν και κανονική ταινία θα σε γελάσω, <ο Χριστός ξανασταυρώνεται> στο κανάλι της Βουλής (!) στα γαλλικά με την Μελίνα Μερκούρη και αρκετούς Γάλλους ηθοποιούς αλλά και Δήμο Σταρένιο respect γερο Λαδάς που άφησε εποχή!
Εννοείται ότι κόλλησα και το είδα μέχρι τέλους, το είχα πετύχει κάπου στη μέση, βλέποντας το σήριαλ ως παιδί την εποχή των δύο κρατικών καναλιών δεν είχα καταλάβει και τόσα πολλά πράγματα πέραν του ότι ήταν ένα σήριαλ που άξιζε τα λεφτά του σε σχέση με άλλα που παρακολουθούσα, αλλά βλέποντας το ξανά, σκέφτηκα πόσο μπροστά ήταν για την εποχή ένα τέτοιο σήριαλ που ούτε λίγο ούτε πολύ τα βάζει με τη θρησκεία, φοβερή ατάκα του Τούρκου αγά την ώρα που πάει να χαιρετήσει τον προεστό Πατριαρχέα που ξεψυχάει, λέει ο Πατριαρχέας < Με τέτοια ζωή είναι σίγουρο ότι θα πάω στην κόλαση, ποτά, γυναίκες κλπ, και λέει ο Τούρκος εμένα η δική μου θρησκεία με τέτοια ζωή που κάνω μου υπόσχεται πιλάφια και ουρί του παραδείσου, τελικά μήπως μας λένε ψέματα και οι δύο θρησκείες>? νομίζω πως επιβάλεται να ξαναδιαβάσω σε δεύτερη ανάγνωση κάποια έργα του Νίκου Καζαντζάκη.
Φέτος το φεστιβάλ κινηματογράφου γίνεται Δεκέμβριο, είναι η πρώτη φορά μετά απο αρκετά χρόνια που δεν το παρακολουθώ απο κοντά, διαβάζω ότι κόπηκε στο μισό η επιχορήγησή του απο το υπουργείο πολιτισμού, ότι στην τελετή έναρξης δεν παρίστατο κανένας επίσημος κρατικός λειτουργός και θυμάμαι λόγους επι λόγων σε παλαιότερες τελετές απο τον Υπουργό Πολιτισμού μέχρι το Νομάρχη και το Δήμαρχο κάνα δίωρο περίπου πριν αρχίσει η ταινία σ' έπιανε η νύστα να ακούς όλους αυτούς τους λιμάρηδες, καλύτερα έτσι πιο λιτά πιο φεστιβαλικά χωρίς φανφάρες και στολίδια, αλλά ελπίζω να μην το καταργήσουν εντελώς στα πλαίσια των περικοπών απο παντού και βεβαίως βεβαίως την στήριξή τους στις νύχτες πρεμιέρας.
Κατά τα άλλα περιμένουμε κύμα κακοκαιρίας λένε τα δελτία καιρού απο αύριο κιόλας και ελπίζω να είστε όλοι στα ζεστά και να χετε κι ένα πιάτο φαγάκι ε και ένα κρασί και μια παρέα και είναι όλα καλά, δε χρειάζονται πολλά στη ζωή για να μαστε χαρούμενοι, σας φιλώ.

Η ιστορία της Κίτυ...

2010-11-14T09:32:00.004Z

Στην αρχή τη βρήκε η Χ κοντά στο σπίτι της ήταν αδύνατη, φοβισμένη με το ένα μάτι βγαλμένο αλλά παρ' όλα αυτά ήταν καλοσυνάτη όταν σ' έβλεπε με το άλλο μάτι, συναχωμένη με κρίσεις βήχα αλλά πολύ κοινωνική, μόλις της μίλησε άρχισε να την ακολουθεί (η Χ μιλάει σε όλα τα ζωάκια κι αν ήταν δυνατόν θα τα μάζευε όλα στο σπίτι, είμαι σίγουρη ότι αν δεν σιχαινόταν τη μυρωδιά που βγάζουν κάποια όπως π.χ. αγελάδες, πρόβατα, άλογα θα ήταν ικανή να μαζέψει και τέτοια)όμως την άφησε και συνέχισε το δρόμο της, σκεπτόμενη ότι δεν υπήρχε περίπτωση να τη βάλουμε μέσα. Πέρασαν 2-3 μέρες κι ένα απόγευμα μας πήρε τηλέφωνο η Μ που μας είπε ότι βρήκε ένα γατί στο δρόμο που ήθελε φροντίδα κι αν θέλουμε να πάμε να την πάρουμε, Η χ ήταν σίγουρη ότι ήταν το ίδιο γατί που είχε συναντήσει, με πολύ σιγουριά μάλιστα, εγώ έλεγα σιγά μην διέσχισε ολόκληρη εγνατία χωρίς να την πατήσουν αλλά να που ήταν αυτή τελικά όπως διαπίστωσε όταν την παραλάβαμε.
... και ξαφνικά βρεθήκαμε με ένα γατί που έπρεπε να φροντίσουμε καχεκτικό, ταλαιπωρημένο αλλά παρόλα αυτά τόσο καλό, μόλις έφαγε μετά απο 2-3 μέρες και δυνάμωσε άρχισε να κόβε βόλτες στη γειτονιά, επειδή το φτάρνισμα κι ο βήχας και τα φλέματα συνεχιζόταν την πήγαμε μέσα σε τρελή νεροποντή στο γιατρό μας έδωσε αντιβίωση και σταγόνες για το μάτι μας είπε ότι είναι 1,5 έτους καθόλου δεν της φαινόταν για 6-7 μηνών το πολύ μας φάνηκε και για 13 μέρες τη φροντίζαμε και έτρωγε πρωί βράδυ απο εμάς και συνέχιζε το φαγητό της στα γύρω σπίτια που την τάιζαν οι γείτονες. Τέτοια λίμα, αλλά ήταν λογικό, ήθελε να ισοφαρίσει τις μέρες της πείνας. όταν τέλειωνε το φαγητό της ήθελε να ανέβει πάνω σου και να την αγκαλιάσεις, εδώ και μια βδομάδα αγνοείτε, θέλω να πιστέψω πως ερωτεύτηκε και πήγε να ζήσει με τον έρωτά της, ή πως την ερωτεύτηκε κάποιος κεραυνοβόλα και την πήρε σπίτι του.

2010 chef με ξερό ψωμί

2010-10-07T10:33:00.007+01:00

Ξέρω ξέρω, είμαι απαράδεκτη, αλλά δεν μπορώ, αμα δω εκπομπή μαγειρικής στην τηλεόραση θα τη δω, μωρε δεν πα να ναι το χειρότερο ριάλιτυ, εγώ θα τη δω.
Και εδώ που τα λέμε αν εξαιρέσεις κάτι μικρολαθάκια απο τους παίκτες όπως μια φορά που μαγείρεψαν με κρέμα γάλακτος και μπέικον οκ, βλέπετε μια χαρά κι έχεις και μια αγωνία μη σου πω και δύο αν θα κάνει το ραβιόλι στο σωστό πάχος ή αν το πιάτο μοιάζει με έργο τέχνης ή είναι τουρλουμπούκι ή ακόμα ακόμα τα τσίπς τυριού θα ψηθούν στο σωστό χρόνο ψησίματος ή θα είναι μαλακά...
Α όλα κι όλα μετά απο τόσο καιρό ενδελεχούς παρακολούθησης του kitchen nightmares
Ακόμη και γω που δεν φημίζομαι για τις μαγειρικές μου ικανότητες κάτι έχω αρχίσει να καταλαβαίνω, μέχρι που θα άνοιγα εστιατόριο αν δεν είμασταν με τα τσαρούχια σε εποχή μεγάλης κρίσης που το χρήμα είναι κάτι που περισσότερο θυμόμαστε παρά το έχουμε, τύπου θυμάσαι τότε που πίναμε τρεις τεκίλες κάθε βράδυ? ε καμμία σχέση, τώρα βγαίνεις μια φορά τη βδομάδα για ένα τσάι που κοστίζει 3,5 ευρώ και σου φαίνεται και εξωφρενικό το πόσο!
Και τελικά ποιος μπορεί να μας πει τι θα γίνει? πόσο χειρότερα θα γίνουν τα πράγματα? θα βγάλουμε το μήνα? θα τη βγάλουμε ως τα χριστούγεννα? θα ξαναφάμε μπον φιλέ ή θα τη βγάζουμε με ψωμί ελιά και πολύ μας είναι?
Στα αγωνιώδη αυτά ερωτήματα δεν έχω απάντηση γιαυτό κάθομαι και παρακολουθώ με τις ώρες ριάλιτυ και εκπομπές μαγειρικής προφανώς μ' έχει πιάσει κατοχικό σύνδρομο ή μπορεί και να το κουβαλούσα πάντα στο dna μου, απλώς τώρα βγαίνει στη φόρα και προφανώς δε βγαίνει μόνο σε μένα βλέποντας τις τηλεθεάσεις αυτών των εκπομπών.
Σκέφτομαι τι ωραίο που θα ήταν να μπορούσες να δοκιμάσεις κιόλας απ τα πιάτα ή να γέμιζες την κατσαρόλα σου απευθείας μ αυτό που μαγειρεύεται! αλλά επειδή αυτό αργεί ακόμα να γίνει ας πιαστώ να κάνω κανένα φαγητό γιατί μ' αυτά και μ' αυτά μ' έπιασε και μια λιγούρα....

I am love του Λούκα Γκουαντανίνο

2010-10-03T09:32:00.004+01:00

Σάββατο, πρωί κάνω τα καθιερωμένα ψώνια της εβδομάδας και πέφτω πάνω σε γκρούπ με υποψήφιο Δήμαρχο και τη συνοδεία του, μαζί και οι κάμερες και φυσικά είμαι αγουροξυπνημένη με όρθιο μαλλί και ο υποψήφιος με αιφνιδιάζει πιάνοντας μου το χέρι πριν καλά καλά καταλάβω τι γίνεται(!)θα μας βοηθήσετε με ρωτάει με σιγανή φωνή, θα προσπαθήσω ψελλίζω, αν γεμίσετε με ποδηλατόδρομους την πόλη....ήθελα να του πω να ξαναπεράσει απο τη γειτονιά μια μέρα που δεν έχει λαική για να δει πόσο βρώμικη και παραμελημένη είναι, δεν το είπα φυσικά, πάλι καλά που είπα κι αυτά που είπα, η Τούμπα δεν έχει ποδηλατόδρο μου λέει, ναι και είμαστε στο έλεος των αυτοκινήτων απαντώ, όλα αυτά ενώ μου κρατάει το χέρι...
Το μεσημέρι ανεβαίνουμε στα κάστρα και πάμε τοίχο τοίχο για ούζο, με το ζόρι βρίσκουμε τραπέζι, οι τιμές είναι πολύ χαμηλές 10 ευρώ το άτομο περίπου. γιαυτό προφανώς και είναι τίγκα μεσημέρι βράδυ, ο κόσμος τα ψάχνει πια.
Περπατάμε στην παραλία και απολαμβάνουμε ένα υπέροχο φθινοπωρινό απόγευμα, όταν βραδυάσει αποφασίζουμε να πάμε σινεμά στο Ολύμπιον, ξέρουμε ότι συνήθως θα είμαστε εμείς κι εμείς, αλλά η αίθουσα γεμίζει αμέσως, ο μέσος όρος ηλικίας είναι τα 60, βλέπω φάτσες που παρελαύνουν απο τις σελίδες με τα κοσμικά της πόλης.
Στα πρώτα λεπτά της ταινίας καταλαβαίνω γιατί, στο διάλειμμα η Μ λέει ότι όλοι αυτοί ήρθαν να δουν πως ζουν οι πραγματικοί αστοί, έχει δίκιο.
Η ταινία είναι ένα δείγμα αισθητικής που παραπέμπει σε ανάλογες ταινίες του Ιταλικού νεορεαλισμού.
I am love του Λούκα Γκουαντανίνο μια ταινία που βάζει στο μικροσκόπιο τη διακριτική Μιλανέζικη μπουρζουαζία με τη γοητεία αλλά και την υποκρισία της.
Η ιστορία ξεκινάει στο Μιλάνο, όπου η Emma (Tilda Swinton) διοργανώνει ένα οικογενειακό δείπνο γενεθλίων στο υπέροχο παραδοσιακό της σπίτι. Ο επίτιμος καλεσμένος είναι ο πεθερός της Emma, ο Ferzetti, ο οποίος κλέβει την παράσταση ανακοινώνοντας τη μεταβίβαση της οικογενειακής επιχείρησης, από κοινού, στον σύζυγο της Emma και τον νεαρό όμορφο υιό της, Edo.
Μετά τον θάνατο του Ferzetti, η οικογένεια διαπραγματεύεται την πώληση της επιχείρησης, ενώ η Emma συγκλονισμένη από τη διαπίστωση πως η κόρη της είναι λεσβία, συνάπτει ερωτική σχέση με τον Αντόνιο, έναν νεαρό σεφ με τον οποίο ο νεαρός Edo ελπίζει να συνεχίσει τη ζωή τους σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο...

Κάπως έτσι θα πρέπε να είναι οι πόλεις που ζούμε...

2010-09-29T08:46:00.005+01:00

Ξυπνάω πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι η ώρα είναι 8 το πρωί, πετάγομαι απ το κρεβάτι και ανοίγω το παράθυρό μου, έχω χρόνο σκέφτομαι και ανασαίνω το φρέσκο πρωινό αεράκι, μια χορωδία απο κελαιδίσματα πουλιών με καλημερίζει απ το πεζοδρόμιο, τα χαζεύω για μερικά λεπτά, φαίνονται τόσο ευτυχισμένα, πρέπει να ποτίσω και να κλαδέψω τα λουλούδια μονολογώ στον εαυτό μου, το μπαλκόνι μου είναι καταπράσινο, θα το κάνω το βράδυ πριν πέσω για ύπνο.
Ετοιμάζω κάτι για πρωινό και φεύγω για τη δουλειά, μην αργήσω κι είναι Δευτέρα σήμερα...
Παίρνω το ποδήλατο απο την επόμενη γωνία που είναι το Δημοτικό πάρκιν ποδηλάτων και βγαίνω στον ποδηλατόδρομο της Μοναστηρίου, περνάω την πλατεία Βαρδαρίου στρίβω Δωδεκανήσου, και μπαίνω στο λιμάνι, Κλειδώνω το ποδήλατο στο άλλο πάρκιν που υπάρχει εδώ και ανεβαίνω στο καραβάκι που ενώνει τη Θεσσαλονίκη με την Αγ. Τριάδα.
Ο καιρός είναι πολύ καλός σήμερα, χαιρετώ τους συνεπιβάτες μου που είναι ήδη καθισμένοι στις θέσεις τους και συζητάνε για την καινούργια πράσινη γέφυρα που ενώνει το Μητροπολιτικό πάρκο της πρώην ΔΕΘ και του τρίτου σώματος στρατού και κανονίζουν βόλτα το απόγευμα για να τη χαρούν απο κοντά, σκέφτομαι ότι είναι καλή ευκαιρία να βγάλω βόλτα τον μαξ.
Μετά απο μισή ώρα περίπου φτάνουμε Αγ. Τριάδα περιμένω τον Δημήτρη να κλειδώσει το ποδήλατό του και να κάνει ένα γρήγορο ντους στις εγκαταστάσεις του ποδηλατοπάρκιν και περπατάμε τη διαδρομή 5' λεπτών για τη δουλειά, σήμερα έχει λαική με βιολογικά προιόντα δίπλα στη δουλειά οπότε ευκαιρία να συμπληρώσω κάποιες ελλείψεις.
Η μέρα περνάει και στο μεταξύ με πάιρνει ο Θανάσης που προσγειώνεται στις 5 στο αεροδρόμιο απο το Αμστερνταμ με απευθείας πτήση 3 ωρών περίπου.
Στις 5 ακριβώς έχω ήδη πάρει το καραβάκι για αεροδρόμιο και χαζεύω τη διαδρομή που περνάει δίπλα απο την Δημοτική παραλία της Ν. Κρήνης που συνεχίζεται έως το μέγαρο μουσικής ακόμη και τώρα οκτώβριο μήνα υπάρχουν αρκετοί που απολαμβάνουν τη θάλασσα.
Αλλά ο καιρός έχει άλλα σχέδια, μόλις κατεβαίνω απ' το καραβάκι και φτάνω στο αεροδρόμιο έχει αρχίσει να ψιχαλίζει, δεν πτοούμαι, καλοσωρίζω το Θανάση και ανεβαίνουμε στο τραμ, στη διαδρομή μου λέει ότι δεν μπορεί να περιμένει ως το απόγευμα οπότε κατεβαίνουμε στο πάρκο του πεδίου του Αρεως για μια μικρή βόλτα ο μαξ μπορεί να περιμένει λέω με ενοχές, ο αερας μυρίζει φρεσκοβρεμένο γρασίδι και άρωμα λουλουδιών που φυτεύτηκαν πρόσφατα, ο ήλιος όμως δεν αργεί να βγει και το πάρκο ξεχειλείζει απο κόσμο, φοιτητές λιάζονται στα γρασίδια, μια μαμά με το παιδάκι της κατευθύνεται στο κτίριο του παιδότοπου που υπάρχει μέσα στο πάρκο, ηλικιωμένοι συζητάνε, κάποιοι κάνουν τζόκινγκ ενώ μια παρέα εφήβων με τα σκοινιά τους ανεβαίνουν προς το κτίριο δραστηριοτήτων για αναρίχηση, το πεδίο του αρεως είναι η συνέχεια του μητροπολιτικού πάρκου που καταλήγει στην παραλία, φτάνουμε στην πράσινη γέφυρα που τη διασχίζουμε χαζεύοντας τη λίμνη με τα ψάρια, η αλήθεια είναι ότι απο κοντά είναι ακόμα καλύτερη και έχω τον ίδιο ενθουσιασμό που έχει και ο Θανάσης που τη βλέπει για πρώτη φορά, παίρνει τηλέφωνο σε φίλους του στο εξωτερικό και τους λέει για το θαύμα που συντελέστηκε εν τη απουσία του και να κανονίσουν να ρθουν σύντομα απο τις χώρες τους, άλλωστε η Θεσσαλονίκη εδώ και λίγα χρόνια έχει απευθείας σύνδεση με κάθε ευρωπαική πρωτεύουσα και κάθε μέρα δεκάδες πτήσεις απογειώνονται και προσγειώνονται εδώ απο όλη την Ευρώπη.
Η ώρα όμως πέρασε και ο Μαξ ακόμη περιμένει, τρέχω στο σπίτι με το καινούργιο λεωφορείο, ο οδηγός κατεβαίνει κάθε φορά που μια μητέρα θέλει να ανέβει με το καρότσι της και το βάζει στις ειδικές θέσεις, οι ποδηλάτες συγκεντρώνονται πίσω στον ειδικά διαμορωμένο χώρο για ποδήλατα, και τα άτομα με ειδικές ανάγκες μπορούν πια να μετακινούνται εύκολα με τα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Φτάνω στο σπίτι, παίρνω τον Μαξ και φεύγουμε για το διπλανό πάρκο δίπλα στον σιδηροδρομικό σταθμό στην Αγ. Πάντων, ένας υπάλληλος τροφοδοτεί τα ειδικά μηχανήματα με σακουλάκια για τους ιδιοκτήτες σκύλων, ένας άλλος οδηγεί το ηλεκτρικό μίνι αποριματοφόρο, στο μεταξύ έχει νυχτώσει, αλλά το πάρκο είναι γεμάτο ως αργά.
Γυρνάω σπίτι και δεν μπορώ να αρνηθώ το κάλεσμα των φίλων για ένα ποτό μετά φαγητού στην πλατεία αριστοτέλους, έτσι ετοιμάζομαι γρήγορα και βγαίνω τα καφέ και εστιατόρια της πλατείας είναι ακόμη άδεια, άλλωστε είναι μόλις 9, κατά μήκος της πλατείας έχουν τοποθετηθεί έργα τέχνης και κάποιες πολύ πρακτικές κατασκευές, εκεί που κάποτε υπήρχαν τραπεζοκαθίσματα. Στη διάρκεια του φαγητού δεν ακούγεται θόρυβος, η λεωφόρος Νίκης είναι πεζόδρομος εδώ και χρόνια, όμως είναι γεμάτη ζωή, κόσμος πάει κι έρχεται κατά μήκος της.
Κατά τις 11 γυρίζω σπίτι, και επιτέλους αφιερώνω μισή ώρα στην περιποίηση των λουλουδιών στο μπαλκόνι, ξεχωρίζω τα σκουπίδια στους ξεχωριστούς κάδους για την ανακύκλωση και σκέφτομαι ότι παρόλο που η μέρα μου ήταν γεμάτη νιώθω ξεκούραστη και χαρούμενη, αν με ρωτούσαν σε ποια πόλη ονειρεύομαι να ζήσω θα απαντούσα με όλη μου την ψυχή ότι την πόλη μου δε θα την σύγκρινα με καμμιά άλλη...

Στο καλό Δήμαρχε και να μη σε ξαναδούμε

2010-09-23T17:22:00.003+01:00

Εντάξυ η ημέρα χωρίς αυτοκίνητο γιορτάστηκε απο τις 6 το απόγευμα έως τις 10 το βράδυ τελικά όχι βδομάδα, ούτε μέρα κατόρθωσαν να κλείσουν τους δρόμους, ήταν επίσημα κλειστή μόνο η Τσιμισκή, η Ερμού η Σβώλου thats it και όχι εντελώς, τα λεωφορεία κυκλοφορούσαν κανονικά όπως επίσης και τα μηχανάκια.
Στις 6 το απόγευμα ήταν το ραντεβού για την ποδηλατοδρομία και τελικά ξεκίνησε στις 7 συγκεντρώθηκαν όλες οι ομάδες στην αρχή της τσιμισκή όπου την πομπή ξεκινούσε ένα φορτηγό που στην καρότσα του ήταν 5 νοματαίοι μαυροφορεμένοι που έπαιζαν μια θλιβερή μουσική, που περισσότερο για πένθιμο εμβατήριο μου κανε παρά γιαυτό που υποτίθεται ότι ήταν όλο το σκηνικό.
Την καρότσα του φορτηγού την είχαν ντύσει όπως όπως με ένα τρισάθλιο μουσαμά η μουσικοί έπαιξαν για 10 λεπτά περίπου και πολύ λέω και μετά κάπνιζαν αμέριμνοι.
Το κλου της υπόθεσης ήταν ότι το φορτηγό το έσερναν ποδηλάτες με σκοινιά που του είχαν δέσει, αλλά λόγω του όγκου του και του μεγάλου πλήθους ποδηλατιστών που το ακολουθούσε, έγινε ένα μπάχαλο και μια καθυστέρηση χωρίς αιτία κάποια στιγμή χωριστήκαμε οι ποδηλάτες και καθένας πήρε το δρόμο του.
Επειδή όμως συνεχώς ακούγαμε για την ημέρα χωρίς αυτοκίνητο και αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν τελικά στους περισσότερους δρόμους, αναρωτιέμαι η μέρα που μίλαγε ο πρωθυπουργός στα εγκάινια της έκθεσης ήταν πιο σημαντική απο την ημέρα χωρίς αυτοκίνητο? γιατί εκείνο το βράδυ δεν περνούσε τίποτα απο τους εντελώς κλειστούς κεντρικούς δρόμους της πόλης και φχαριστηθήκαμε ποδηλατοδρομία πάνω στην εγνατία, στην τσιμισκή και σε όλο το κέντρο αν και δυστηχώς δεν το ξέραν οι περισσότεροι κι έτσι δεν υπήρχαν πολλοί ποδηλάτες.
Και μετά το χτεσινό αναρωτιέμαι για ακόμη μια φορά σε βαθμό κουραστικό πια, ότι δεν είμαστε για τίποτα, όλα τα κάνουμε μισά, όλα τα πασαλείβουμε και περιμένουμε να αλλάξει η ζωή μας, πως θα μπορούσε ένας γονιός να κατέβει στο κέντρο με τα παιδιά του για να τρέξουν στους άδειους δρόμους και να κάνουν ποδήλατο, όταν απο παντού ξεφυτρώναν μηχανάκια και ξεχασμένα αυτοκίνητα.
Α και κάτι τελευταίο ξερνάω με όλους αυτούς που σπεύδουν να εκμεταλευτούν το οτιδήποτε, απο το να ηγούνται μιας ποδηλατικής ομάδας έως το να φυτεύουν δένδρα γιατί δε με πείθουν? όσο καλή πρόθεση να χει κάποιος νομίζω ότι στο βάθος του μυαλού του σκέφτεται ποιο όφελος θα αποκομίσει απο όλα αυτά κάπως έτσι μας έχουν κάνει να σκεφτόμαστε κι εκεί αηδιάζω πραγματικά και συνηδητοποιώ για ποιο λόγο δε θέλω να μπω στην πολιτική οποιασδήποτε μορφής

Εβδομάδα χωρίς αυτοκίνητο? είσαι καλα?

2010-09-21T15:39:00.004+01:00

Εβδομάδα χωρίς αυτοκίνητο αυτή που διανύουμε κι αν είσαι σε κεντρικούς δρόμους της πόλης καθόλου δεν θα το καταλάβεις, η κίνηση έχει σπάσει κάθε ρεκόρ, τα νεύρα μας το ίδιο, όσο για την ατμοσφαιρική ρύπανση είναι εδώ και καιρό σε επίπεδο συναγερμού, σαν το γνωστό σποτάκι της amber alert.
Η εβδομάδα χωρίς αυτοκίνητο στην πόλη μας θα γιορταστεί για μια και μόνη ημέρα στις 22 Σεπτεμβρίου όπου και θα πεζοδρομηθεί σχεδόν όλο το κέντρο και θα γίνουν διάφορες εκδηλώσεις για παιδιά και μεγάλους για να χαρούν την ευκαιρία να περπατήσουν, να πάρουν τα ποδήλατά τους, να τρέξουν στους άδειους δρόμους.
Δεν είδα φέτος εξέδρα στην αριστοτέλους που σημαίνει ότι μάλον ο Δήμαρχος δε θα εκφωνήσει λόγο (ω ναι, λόγο, για το πόσο πολύ συμβάλλει ο Δήμος στην ιδέα της μετακίνησής μας χωρίς αυτοκίνητο).
Οι δύο (!) ποδηλατικές ομάδες της πόλης θα ξεκινήσουν σε διαφορετική ώρα η καθεμιά και απορώ για την ύπαρξη δύο διαφορετικών ομάδων, όταν υποτίθεται ο στόχος είναι ένας και κοινός, αλλά θα μου πουν ότι δημοκρατία έχουμε και καθένας μπορεί να κάνει τη δικιά του ομάδα, αν διαφωνεί ή απλώς θέλει να το παίξει αρχηγός...
Κατά τα άλλα η ζωή στην πόλη κυλάει όπως πάντα, στα μαγαζιά μαθαίνω ότι όλοι καπνίζουν αγνοώντας τον αντικαπνιστικό νόμο που υποτίθεται θα εφαρμοζόταν απο την πρώτη του μήνα γιατί έχει πάρει παράταση η επιβολή προστίμων, τώρα απλώς γίνεται σύσταση!

Δ ΕΘαμαι εδώ!

2010-09-09T09:05:00.004+01:00

-Τα ακτινίδια Νέας Ζηλανδίας είναι απείρως καλύτερα απο αυτά της Χιλής που πουλούσαν τα super market όλο το καλοκαίρι, μαλακά, γλυκά, χωρίς κοτσάνι.
-χωρίς κοτσάνι είναι οι ντομάτες μουυυ....
-Είναι ντόπια, Ντόπια απο Καστοριά!(περίπου 250χλμ απέχει η Καστοριά απο εδώ)
-Το υπουργικό συμβούλιο θα γίνει στην πόλη μας, βρε ουστ!
Κάθε βράδυ έξω απο ένα μπαρ-εστιατόριο του κέντρου γίνεται διαδήλωση απο καμμιά δεκαριά επαγγελματίες διαδηλωτές 21:00-23:00 είναι οι ώρες για όποιον ενδιαφέρεται για το γνωστό θέμα με έναν πρώην εργαζόμενο του καταστήματος, το θέμα είναι ότι σε λίγο η πελατεία θα φύγει κι απο τα γύρω μαγαζιά της περιοχής γιατί δεν είναι δυνατόν να πίνεις το ποτό σου με ηχητική κάλυψη τη ντουντούκα, οπότε θα προστεθούν κι άλλοι άνεργοι μαζί μ αυτούς που άφησε το εν λόγω μαγαζί που φυσικά έκλεισε ή θα κλείσει όπου να ναι είναι θέμα ημερών. Θα θελα να ξερα, αν η συγκεκριμένη οργάνωση πληρώνει τους άνεργους, για να ξέρω που θα απευθυνθώ αν χρειαστεί (σημείωση: διαθέτω βροντερή φωνή, ένα κι ένα για ντουντούκα).
Ευχομαι να κάνει καλό καιρό το σκ, δεν παλεύεται η πόλη με τόσες λιμουζίνες, μπάτσους, κοστούμια, και υπερδιπλάσια κίνηση απ' τη συνηθισμένη.

2010-08-31T13:25:00.000+01:00

2010-08-31T12:41:00.001+01:00

2010-08-31T12:37:00.004+01:00

Basel-amsterdam-basel

2010-08-31T12:32:00.004+01:00

Και έφτασε η πολυπόθητη μέρα που πήραμε το αεροπλάνο για να πάμε για άλλες χώρες Οταν το αεροπλάνο πετούσε πάνω απο τα καταπράσινα σαν απο καρτ ποστάλ χωράφια της Ελβετίας με τα σπίτια με τις τριγωνικές σκεπές καταλάβαμε ότι είμασταν κατά κάποιο τρόπο κι μεις μέρος της κάρτας, ανεβήκαμε σε ένα πεντακάθαρο τρένο που έφυγε 2-3 λεπτά πριν την ώρα του για τον κεντρικό σταθμό της πόλης, μετά πήραμε ένα εξίσου ακριβές τράμ για να φτάσουμε στο φουλ εξοπλισμένο διαμέρισμα που είχαμε κλείσει και να ξεχυθούμε έξω να γνωρίσουμε την πόλη χωρίς φανάρια (δε χρειάζονται, αφού όλοι κρατούν τις προτεραιότητες, πρώτα οι πεζοί, μετά τα ποδήλατα και μετά τα αυτοκίνητα που ήταν ελάχιστα) αυτό που μας έκανε εντύπωση μετά απο την ανυπαρξία φαναριών ήταν η ησυχία που υπήρχε, νομίζω πως μόνο εμείς ακουγόμασταν.
Ο πολιτισμός σε όλο του το μεγαλείο, καθαρά πεζοδρόμια και δρόμοι, τέλεια μέσα μαζικής μεταφορά, με πρόσβαση σε άτομα με ειδικές ανάγκες. Ο Ρήνος με τα ορμητικά νερά του που της δίνει και τη μεγαλύτερη ομορφιά, αλλά μετά τις 6 το απόγευμα το μόνο που μένει ανοιχτό είναι κάποια εστιατόρια και μπυραρίες κι αυτά ελάχιστα και μη φανταστείς μέχρι τις 11 το βράδυ και πολύ σου λέω.

Την επόμενη μέρα πήραμε το τρένο για μια εκδρομή στη Λουκέρνη όπου απολαύσαμε μια διαδρομή μέσα σε καταπράσινα ολοζώντανα χωράφια με αγελάδες και πρόβατα που κρεμόταν στις πλαγιές, τακτοποιημένους αχυρώνες και εξοχικά σπίτια, η χάιντι έλειπε για να ολοκληρωθεί η εικόνα....
Η Λουκέρνη χτισμένη γύρω απ τη λίμνη της, πιο τουριστική αλλά εξίσου πολιτισμένη, βολτάραμε γύρω γύρω κάθε στενό και σοκάκι που υπήρχε, φάγαμε μια τονωτική ζεστή σούπα γιατί είχαμε παγώσει εδώ που τα λέμε με την απότομη πτώση της θερμοκρασίας, φύγαμε με 38 και πέσαμε στους 20, κι άσε που είχαμε πάρει μαζί μας απο δύο βερμούδες και εκατό κοντομάνικα, τέτοια εξυπνάδα!
Και αφού αφήσαμε την Ελβετία ο επόμενος προορισμός μας ήταν το Αμστερνταμ, μέσα σε μια ώρα το αεροπλάνο είχε ετοιμαστεί για προσγείωση, το αεροδρόμιο τεράστιο και πολύβουο, φάγαμε κάτι υπέροχα κρουασάν και σάντουιτς απο το hema ή το albert hime δε θυμάμαι σε ποιο απο τα δύο, πληρώσαμε σε ευρώ με μεγάλη χαρά και σχεδόν τζάμπα μετά την ήττα με τα ελβετικά φράγκα και προπάντων τις ελβετικές τιμές.
Το Αμστερνταμ σε σχέση με τη Βασιλεία ήταν το αντίθετο εντελώς, κόσμος, φασαρία, κίνηση, νεανικό και χαρούμενο, και πολύ πολύ χαλαρό, ο κόσμος ήταν ωραία ντυμένος, (η Βασιλεία είχε κάτι το γερμανικό στο ντύσιμο, τύπου πέδιλο με κάλτσα) πέσαμε και σε ένα φεστιβάλ που όλα τα κανάλια ήταν γεμάτα με πλοιάρια κάθε είδους με ντόπιους που διασκέδαζαν τρώγοντας και πίνοντας στις βάρκες τους διασχίζοντας την πόλη απ άκρη σ' άκρη, πολλοί μάλιστα ντυμένοι με ναυτικά ρούχα (η χαρά των gaybar, διότι κι εκεί πολλοί ήταν ντυμένοι ναυτάκια) κι άλλοι με παραδοσιακά καπέλα.
Η πόλη είναι πολύ όμορφη όπως φαντάζομαι κάθε πόλη με κανάλια και νερό γενικότερα, ήταν βέβαια αρκετά βρώμικη, τα μπάρ, τα εστιατόρια, τα coffee shops, ακόμα και οι πλατείες ήταν όλα γεμάτα έως αργά το βράδυ, είχε φαγητό απ όποια εθνική κουζίνα λαχταρούσες να φας, κυρίως ινδονησιακή λόγω των αποικιών, αλλά και μαλαισιανή και ταυλανδέζικη και πολλά αργεντίνικα και μεξικάνικα εστιατόρια και φυσικά φαγητό του δρόμου νοστιμότατο και φθηνό.
Τα ποδήλατα είναι το κυρίαρχο μέσο μεταφοράς και φυσικά νοικιάσαμε κι εμείς και μετακινούμασταν με αυτά.
Ηπιαμε πολλές hoegarden, φωτογραφίσαμε τα κανάλια, θαυμάσαμε την αρχιτεκτονική των σπιτιών, είδαμε με δέος τα ηλιοτρόπια στο μουσείο Βαν Γκογκ, την chinatown, την περιοχή γιόορνταν, το αρχιτεκτονικό μουσείο και το νέμο, φάγαμε πανκέικς με βούτυρο και άχνη ζάχαρη (τώρα καταλαβαίνω γιατί οι Ολλανδοί είναι όλοι πάνω απο 1,80 και οι Ολλανδέζες καπουλ-ι-άτες) κροκέτεν και πατάτες με μαγιονέζα, δυστηχώς δεν καταφέραμε να βγούμε έξω απο την πόλη και να πάμε και κάπου αλλού, αλλά είπαμε να αφήσουμε κάτι για την επόμενη φορά..Η επάνοδος μας στη Βασιλεία έγινε μέσα σε υπερβολική για την περιοχή ζέστη, κάναμε μια βόλτα στην πόλη και καταλύσαμε στο ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει λίγο πιο μετά απο τα σύνορα της Ελβετίας με τη Γαλλία στο saint Louis, την πόλη φάντασμα, όπου παρά το μέγεθός της ήταν έρημη, απο τις 3 το μεσημέρι δεν κυκλοφορούσε ψυχή.
Και έτσι έκλεισε το 7ημερο ταξίδι στο εξωτερικό με την επιστροφή μας την άλλη μέρα τα χαράματα στη Θεσσαλονίκη που για άλλη μια φορά μου φάνηκε φτωχή και μίζερη, απο το αεροδρόμιο, μέχρι τις στέγες των σπιτιών με τις κεραίες και τους ηλιακούς θερμοσύμφωνες που γυάλιζαν στον καυτό ήλιο....

Πάντα καλοκαίρι

2010-08-31T08:54:00.007+01:00

Τελευταία μέρα του καλοκαιριού επίσημα, ακόμη δεν μπορώ να συνέρθω, τα μάτια απο τις εικόνες και το σώμα απ' το περπάτημα. Φέτος έβαλα μια σειρά στις διακοπές μου, μια βδομάδα στη θάλασσα, μια βδομάδα στον τόπο καταγωγής, και μια βδομάδα εξωτερικό που ήταν και πρώτη φορά που θα πήγαινα τέτοια εποχή.
Οι διακοπές άρχισαν 30 Ιουλίου σε ένα κάμπινγκ της Σιθωνίας, απ το πρωί βουτιές στα πεντακάθαρα νερά, αν άνοιγες τα μάτια, έβλεπες τα ψάρια να κολυμπούν μαζί σου, φαγητό στην ταβέρνα του κάμπινγκ, παγωμένες μπύρες και καρπούζι, ρακέτες και κολύμπι ξανά και ξανά.
Οι χαρακτήρες ξεδιάλυναν τις πρώτες μέρες οι λουσάτες που φορούσαν κάθε μέρα κι άλλο μαγιό και είχαν κάνει μανικιούρ πεντικιούρ και ίσως και κομμωτήριο για να βγούν και να λιαστούν στην παραλία, ο μεσαιοεργολάβος με το φουσκωτό που το καμάρωνε όλη την ώρα και μπαινόβγαινε στο λιμάνι μερικά μέτρα ίσα για να το ακούσει να δουλεύει. Ο τύπος με τη λουξ τζιπάρα που καθόταν με τη γκόμενα στο πορτ μπαγκαζ και τρώγαν κονσέρβες αφού προφανώς το τζίπ του τρωγε όλο το μισθό κάθε μήνα για τις δόσεις και που λεφτά για καρέκλες...
Ο τύπος με τα μακρυά μαλλιά και το τζέτ σκι που μάρσαρε συνέχεια, οι δύτες που κάναν μαθήματα καταδύσεων κάθε μέρα την ίδια ώρα, το ζευγάρι ηλικιωμένων που γύρω στις 8 ερχόταν χέρι χέρι για μπάνιο, ένα μάτσο κορίτσια στην εφηβεία που τρέχαν γύρω γύρω με μερικά αγόρια να τα ακολουθούν μικρά κι αυτά αλλά ανυποψίαστα ακόμα, το βράδυ στα ντουζ δεν προλάβαινες να παίρνεις σειρά στον καθρέφτη με τις κολώνιες να παίρνουν και να δίνουν και τα μαλλιά να καίγονται απ το πολύ πιστολάκι, αλλά εφηβεία είναι αυτή δικαιολογεί τα πάντα, άλλωστε μετά άρχιζε η πασαρέλα πάνω κάτω σε όλο το κάμπινγκ κι έπρεπε να είναι στην τρίχα όλες.
Τις είχαμε βάλει ονόματα η Τζένιφερ (που είχε τα φρύδια της Τζένιφερ Κόνελυ) και ήταν η μέχρι πριν την προέλαση των Ιταλίδων η πριγκίπισσα του κάμπινγκ, η Μάτζι που ήταν η Βουλγάρα και έμοιαζε με μια γνωστή μας και τη συναγωνίζονταν επάξια μέχρι που της πήρε τον τίτλο όταν η Τζένιφερ εξαφανίστηκε στο τροχόσπιτο για μερικές μέρες αφού κάποιοι την είδαν που πήγε πίσω στα βραχάκια με τον Αλεξ και το σφύριξαν στους δικούς της οι οποίοι με τη σειρά τους της περιόρισαν τις πολλές βόλτες...
Οι φυλές μπερδεύονταν Ελληνίδες και Βουλγάρες συννενοούνταν με σπαστά αγγλικά oh my hand, oh my leg...αλλά όταν κατέφθασαν οι Ιταλίδες τις εκτόπισαν όλες με τα ντυσίματα και τη φυσική τους κομψότητα και η ζήλεια έφτασε σε επικύνδυνα επίπεδα.. Ευτυχώς την τελευταία μέρα τα πράγματα αποκαταστάθηκαν αφού όλες και όλοι μαζί Ελληνες, Βούλγαροι και Ιταλοί έκαναν βουτιές απ το μώλο και επέλεξαν για την εκτόνωση των εφηβικών τους ορμών τον πιο ήπιο τρόπο, κάνοντας άλματα, χορευτικές φιγούρες και στροφές με στόχο την καλύτερη βουτιά....
Αφού έβγαλα τη σκόνη του κάμπινγκ απο πάνω μου έφυγα για Βορρά για μια βδομάδα με γονείς και παιδικούς φίλους, με πολύ ζέστη και κουνούπια που τσιμπούσαν ανελέητα και που μετά απο τόσα χρόνια παραμονής σε άλλα μέρη όσο να ναι τα ξεσυνηθίζεις.
Με βόλτες στα γύρω χωριά, με ημερήσια εκδρομή στη Βουλγαρική επαρχία όπου είδα εικόνες μιας άλλης εποχής, κάρα με γαιδουράκια στο δρόμο, εργατικές τρισάθλιες πολυκατοικίες, τενεκεδένια αυτοσχέδια περίπτερα που πωλούσαν παγωτό μηχανής και καζάνι με λάδι για υπερμεγέθεις λουκουμάδες που τις πασπάλιζαν με άχνη ζάχαρη κι ο κόσμος τις αγόραζε πέντε πέντε, ο καφές που ζήτησα να πιω και που αναγραφόταν στη βιτρίνα του κατακαημένου καφενείου-καφετέριας και ήταν εσπρέσσο, μου σερβιρίστηκε χωρίς να ανακατευτεί, μια κουταλιά καφές πάνω σε ένα φλυτζάνι γάλα, αλλά οι τιμές δεν μπορώ να πώ, ένα λέβα ο καφές που αντοιστοιχεί σε μισό ευρώ και μισό λέβα ο λουκουμάς, τσάμπα πράμα για μας, τώρα τους καταλαβαίνω τους συνταξιούχους που αγοράζουν σπίτια στη Βουλγαρία, αφού η σύνταξή τους φτάνει μόνο για εκεί να ζήσουν είναι πολύ πολύ λογικό.
Η πόλη μου τα συνηθισμένα, κίνηση μέρα νύχτα στους δρόμους της, οι ταβέρνες και τα μπαρ της παραλιακής ασφυκτικά γεμάτα, ο κόσμος ζεί σε μια άλλη κατάσταση, αυτή των ενοικίων που συμπληρώνουν το μισθό, με τα οπωροκηπευτικά και τα αυγά απ το χωριό ή με την καλή σύνταξη της γερμανίας, οπότε ξοδεύει ακόμα.
Η τρίτη βδομάδα όμως έφτασε και ημέρα Τρίτη πετούσα για Βασιλεία, αλλά αυτά θα σου τα πω σε επόμενο ποστ....

Καλοκαίρι....

2010-07-24T01:36:00.002+01:00

Ο ήχος απο τα κλιματιστικά είναι ο μόνος που ακούγεται, 37 βαθμοί με την υγρασία να υπερίπταται στην ατμόσφαιρα, προσπαθώ να κοιμηθώ αλλά μάταια, το κρεβάτι καίει, το δωμάτιο ζεματάει, το σπίτι αχνίζει, στο μπαλκόνι είναι διαφορετικά αλλά στην πολυθρόνα δύσκολα σε παίρνει ο ύπνος, οπότε απλώς κάθομαι μέχρι να σβύσει η ζέστη. Τρεις τα ξημερώματα, η γειτονιά άδεια, μια φοιτήτρια στην παραπάνω πολυκατοικία που όλο το απόγευμα άκουγε δυνατά ελληνικά, στην απέναντι λείπουν όλοι, στην διπλανή απέναντι, μόνο το παιδί με το γάτο που τον περιμένει στη βεράντα του ρετιρέ, ο οποίος γάτος αλλά και τα υπόλοιπα ζωντανά αυτής της πολυκατοικίας είναι εκπαιδευμένα να βγαίνουν έξω για κατούρημα και μετά να περιμένουν στην είσοδο, γαυγίζοντας οι σκύλοι, νιαουρίζοντας οι γάτοι χωρίς πολλά πολλά πάρε δώσε με τα αδέσποτα, Κυρίες. Στη δική μου δύο διαμερίσματα, όλοι φύγαν για διακοπές. Ενα κουνούπι σφυρίζει στ' αυτί μου, φέτος δεν έχουν ψεκάσει για τα κουνούπια λέει το ράδιο αρβύλα γιατί δεν είχαν λεφτά, γιαυτό βλέπεις κάτι τέρατα να πετάνε και όταν σε τσιμπούν γίνεται ένα σημάδι να!
Αν μύριζε και καρπούζι θα ήταν το τέλειο σκηνικό για το καλοκαίρι αλλά ακόμη δεν έχω πάρει, θα αγοράσω αύριο απ' τη λαική. Κάπου μακρυά ένα αυτοκίνητο περνάει, το κλιματιστικό ακόμη δουλεύει, θα δουλεύει όλη νύχτα, άπνοια, αν ποτέ αγόραζα σπίτι θα αγόραζα εξοχικό σκέφτομαι με αυλή, δίπλα στη θάλασσα, ίσως μπροστά αν είναι καμμιά παρακμιακή παραλία τύπου Καλλικράτεια, με μεγάλη κουνουπιέρα στη βεράντα για ύπνο τη νύχτα έξω, με μεγάλο τραπέζι για να καλούμε φίλους τα βράδυα για καρπούζι με τυρί και μπιρίμπα, με ντουζιέρα στην αυλή για να πλένεσαι εκεί χωρίς να κάνεις μπάνιο μετά τη θάλασσα, με κουζίνα μεγάλη και φωτεινή για να κάνεις ζυμαράκια και να τηγανίζουμε γαύρους και πατάτες, με μπάρμπεκιου και με λουλούδια πολλά.....
Καλοκαίρι.....

Αποκλείεται να ναι καλύτερα στη φανταστική Ουρανούπολη, απ ότι στην πραγματική....

2010-06-29T19:59:00.003+01:00

Πολύ καιρό έχω να γράψω λόγω δουλειάς κυρίως που τρέχω και δεν έχω μυαλό για άλλα, κι απο χτες άρχισα ένα τουρ σε πόλεις της Βόρειας Ελλάδας για δουλειά με πρώτο προορισμό την ωραιότατη Κοζάνη.
Με βερμούδα και μακό ξεκίνησα απ τη Θεσσαλονίκη, μπουφάν και τζήν ήθελες στην Κοζάνη.. με μια βροχή ασταμάτητη που μας έκανε μούσκεμα και έριξε τη θερμοκρασία τόσο που νόμιζες ότι έχουμε Μάρτιο κι όχι τέλος Ιουνίου....
Απ το πρωί είχα πονοκέφαλο αλλά μετά τη βροχή επιδεινώθηκε και δε μου πέρασε παρά σήμερα το πρωί.
Αλλά σήμερα μετά τη βροχερή Κοζάνη είχαμε μια ηλιόλουστη μέρα στην Χαλκιδική και συγκεκριμένα στο τρίτο πόδι, Ολυμπιάδα, Στρατώνι, Ιερισσός και τέλος Ουρανούπολη μια διαδρομή μέσα στα πεύκα και τη θάλασσα, με μια θάλασσα λάδι, με κόσμο που λιαζόταν στις ξαπλώστρες, με μια Ουρανούπολη χάρμα οφθαλμού είχα να πάω 15 χρόνια και βάλε και μου άρεσε πάρα πολύ, νόμισα ότι ήμουν σε νησί, άσε που ήθελα να τους παρατήσω και να πάω να δοκιμάζω καπέλα και να χαζεύω τα τουριστικά μαγαζιά, και παραλίγο να το κανα αν δε με σταματούσε το γεγονός ότι μας περίμενε και άλλη διαδρομή το απόγευμα....
Και οι άνθρωποι άλλο πράμα, χαλαροί, ωραίοι με καθόλου άγχος, καθόλου μούτρα σαν κι αυτούς εδώ που συναναστραφήκαμε τα ζώα, τους μουτρωμένους, τους αγενέστατους, με χαμόγελο με κεράσματα, με καθόλου ύφος, τελικά συνηδητοποιώ πως αν ζεις σε ένα όμορφο μέρος δεν μπορεί παρά να επηρεάζει αυτό το χαρακτήρα σου, μετάνιωσα που δεν πήρα μαγιό μαζί μου φυσικά, αλλά θα ξαναπάω στην Ουρανούπολη και σύντομα για μπάνιο και μη σου πω και για διανυκτέρευση...
Κι εκεί που βρίζεις και λες διάφορα γιαυτή τη χώρα, μια βόλτα σε ένα τόσο όμορφο μέρος σε κάνει και σκέφτεσαι ότι αυτά τα μέρη, αυτή τη θάλασσα, αυτόν τον ήλιο δεν τα βρίσκεις που να χτυπιέσαι αλλού...

2010-06-08T09:41:00.000+01:00

Καπούτ....

2010-05-17T00:09:00.004+01:00

Αυτή η Παρασκευή ήταν περίεργη, καθόμασταν αμήχανοι και λέγαμε τα συνηθισμένα μέχρι να έρθει η ώρα του αποχαιρετισμού, ο Κ έφευγε μετανάστης στη Γερμανία ήταν απο τα πρώτα θύματα της κρίσης, ηλικία γύρω στα 25 με σπουδές ανώτατης εκπαίδευσης και αυτές οι λίγες συνεντεύξεις που έκανε για δουλειές όχι μόνο πάνω σ αυτό που σπούδασε αλλά σε μια οποιαδήποτε δουλειά της τάξης ενός βασικού μισθού ήταν πετυχημένες μεν, αλλά ποτέ δεν τον πήραν τηλέφωνο ξανά, τελευταία απο τις συνεντεύξεις του σε ένα πολυκατάστημα υπολογιστών που ο διευθυντής ήταν γνωστός γνωστού και του είπε ούτε λίγο ούτε πολύ, πως αν δεν έχει μέσον πολιτικό, δουλειά δεν πρόκειται να πιάσει όσος καιρός και να περάσει, βλέπεις οι πολιτικοί τώρα που έκλεισε η πόρτα του δημόσιου πιάσαν κονέ με τις επιχειρήσεις και βάζουν εκεί τα παιδιά των παρατάξεων τους.
Κι αν ήταν απ τα παιδιά εκείνα που περιμένουν να γίνουν τουλάχιστον υποδιευθυντές στην πρώτη τους δουλειά δε θα έλεγα τίποτε, αλλά ήταν ένα παιδί που αν του λεγες να δουλεύει 18 ώρες το 24ωρο θα το κανε, δεν καταλάβαινε ούτε κούραση, ούτε φοβόταν τη δουλειά, τον ζήλεψα τον Κ γιαυτή την όρεξη που δεν την έχω δει ούτε σε έναν τόσα χρόνια που είμαι στην πιάτσα, μου θύμιζε τον εαυτό μου στην ηλικία του. Και να ήταν ο μόνος που φεύγει απ αυτή τη χώρα που διώχνει το πιο ζωντανό κομμάτι της, κάπου οκτακόσιες χιλιάδες έχουν φύγει τα τελευταία 10 χρόνια μου λεγε ένας φίλος που το διάβασε σε εφημερίδα προχτές, νομίζω ότι το νούμερο θα αυξηθεί πάρα πολύ μέχρι το τέλος της χρονιάς, και είναι κρίμα, αλλά θα μου πεις εδώ σκέφτομαι να φύγω εγώ που ξέρω ότι θα κάνω μια δουλειά του ποδαριού, αλλά έχω φτάσει σε τέτοιο σημείο απηυδισμού που πραγματικά δε με νοιάζει
Στο μεταξύ όλη μέρα έκανε πολύ ζέστη, καύσωνα κανονικό παρ'όλο που ακόμη ο Μάης είναι στα μισά του, βγήκαν τα σορτς, οι σαγιονάρες, άνοιξαν διάπλατα τα παράθυρα ο λαιμός μου πάλι που έχει δικό του θερμοστάτη, μ' έγδερνε απ το πρωί όταν κατάπινα και το απόγευμα χειροτέρεψε για να καταλήξει το βράδυ χέρι χέρι μ' ένα καραμπινάτο συνάχι που με μια εξάντληση παρέα μ' έριξαν στο κρεβάτι να κοιμάμαι ώρες. Έτσι με ντεπόν, κοντρέξ, χαρτομάνδηλα και θερμόμετρα πέρασε ένα Σαββατοκύριακο κι ούτε κατάλαβα καλά καλά τι έγινε γιατί φυσικά δεν είχα χρόνο να σκεφτώ πολλά πράγματα, ξεχνιόμουν ασχολούμενη με το συνάχι, τον πυρετό, τον πονόλαιμο.
Οταν έπεσε ο πυρετός, μ' έπιασε πάλι αυτή η μελαγχολία των τελευταίων ημερών, μαζί με τη στεναχώρια για το γεγονός της μετανάστευσης του Κ κι αποφάσισα να μη βλέπω ειδήσεις και κόντρα στη μαυρίλα να είμαι η χαζή ξανθιά θεσσαλονικιά που δεν καταλαβαίνει απο ισοτιμίες νομισμάτων, απο ΔΝΤ απο μέτρα και άλλα τέτοια εξωτικά. Αλλωστε και η κρίση έχει ευκαιρίες λέω απο μέσα μου και προσπαθώ να το πιστέψω, καταπίνοντας μια γερή δόση αισιοδοξίας και νιώθοντας να με πονάει μια παρονυχίδα που ξύλωσα με μανία μέσα στην αμηχανία μου. Ακόμη κι ο καιρός παρ' όλο που είναι Μάιος μετά απο τον αφύσικο καύσωνα της Παρασκεύης, είναι περίεργος φυσάει και κάνει ψύχρα, λες να άλλαξε και το κλίμα αναρωτιέμαι δυνατά? όλα βαίνουν εναντίον μας? ακόμη κι ο καιρός? αλοίμονο.....

ΥΓ: Είναι πολύ εύκολο να βρεις κάποιον για κάνεις τη δουλειά σου, αλλά είναι απίθανο κάπου μία στις 100,000 πιθανότητες να βρεις κάποιον να κάνει τη δουλειά σου όπως θέλεις εσύ να την κάνει κι ακόμη καλύτερα, σα να είσαι εσύ!
Τυχεράκια Γερμανέ, έτυχες το τζόκερ και δεν το ξέρεις ακόμη.....

Εξι ώρες εργασίας είναι πολύ ε?

2010-05-12T09:46:00.004+01:00

Bγήκαμε ένα βράδυ του Σαββάτου, όπως κάνουμε τα τελευταία 30 χρόνια και βάλε με τους παιδικούς φίλους κι εκεί μεταξύ τυρου και αχλαδιού μιλήσαμε για τι άλλο για την μείωση των μισθών τους καθότι όλοι πλην εμού είναι δημόσιοι υπάλληλοι και αγωνιούσαν για τις εξελίξεις στην δουλειά τους, καθώς έλεγαν ότι με το καινούργιο νομοσχέδιο για την παιδεία που θα βγεί στη δημοσιότητα μετά το κλείσιμο των σχολείων για τις καλοκαιρινές διακοπές, θα πρέπει να βρίσκονται στα σχολεία τους έως τις 2 το μεσημέρι...(!) Ακόμη ότι τα σχολεία πλέον θα υπάγονται στους Δήμους και οι δάσκαλοι θα γίνουν δημοτικοί υπάλληλοι και θα αξιολογούνται πλέον.
Και τι θα κάνουν έως τις 2 το μεσημέρι θα κοιτιούνται? εφόσον δεν έχουν να κάνουν δουλειά πέρα απ το μάθημά τους που τελιώνει στις 12,30 με 1....επίσης σε σύνολο οι μισθοί τους μειώθηκαν περίπου 100 ευρώ κι εγώ ψέλλισα ε δεν είναι και τόσα πολλά πια οκ, εδώ δεν ξέρουμε αν αύριο θα έχουμε καν δουλειά, τουλάχιστον εσείς έχετε τη σιγουριά ότι δεν μπορεί να σας απολύσει κανείς!
Κι εκεί πήγαν να με φάνε ότι εμείς είμαστε το κεφάλαιο (οι μαγαζάτορες γενικώς) ότι έχουμε βγάλει τόσα που ακόμη και στην οικονομική κρίση έχουμε να πληρώνουμε, ότι είμαστε αυτοί που ρουφάνε το αίμα των υπαλλήλων τους και τέτοια ωραία, εκεί σκέφτηκα αναρωτήθηκε ποτέ κανείς τους ότι εμείς δουλεύουμε 24 ώρες το 24ωρο? ότι όποτε του σηκωθεί του πελάτη θα σε πάρει τηλέφωνο, ότι δεν κοιμόμαστε τη νύχτα γιατί αύριο δε φτάνουν τα λεφτά για να πληρώσεις το νοίκι, τα έξοδα, τους μισθούς (γιαυτούς που έχουν υπαλλήλους) ότι το κράτος και οι λειτουργοί του είναι εναντίον σου πάντα, ότι για να πας να κάνεις μια συναλλαγή απο μια δημόσια υπηρεσία σου βγάζουν το λάδι συνήθως (παραπέμπω σε προηγούμενο πόστ) ότι δεν ξέρω αν αύριο θα συνεχίσω να χω δουλειά ή θα μεταναστεύσω για να ησυχάσω απο όλα.
Αλλά που να καταλάβουν αυτοί την αγωνία που νιώθει κάθε αυτοαπασχολούμενος, δεν έχουν κι ούτε πρόκειται να μπούν ποτέ στη θέση μου κι αν ποτέ παραπονεθείς για όλα τα παραπάνω εκεί θα σου πουν, ας είχες κι εσύ το μυαλό για να μπείς στο δημόσιο, το ότι εγώ είχα άλλα όνειρα ούτε λόγος, γιαυτούς το μεγαλύτερο τους όνειρο ήταν και είναι το δημόσιο, και το έχουν περάσει και στα παιδιά τους που δεν τολμούν να σκεφτούν κάτι άλλο.
Σορυ γκάυς που είχα διαφορετικά όνειρα απ τα δικά σας, επιλογή μου ήταν και δεν το χω μετανιώσει ούτε μια μέρα γιατί τις χαρές που έχω πάρει απ τη δουλειά μου, το πόσο ενδιαφέροντα είναι αυτά που κάνω και τό πόσες εμπειρίες έχω αποκτήσει απ αυτή, κι ας μην ξέρω αν αύριο θα συνεχίσω να έχω δουλειά αλλά ακόμα κι αυτό να γίνει δε θα πεθάνω, όχι απ αυτό, γιατί θα έχω τον κώλο να κάνω άλλη δουλειά, ενώ εσείς αν τύχει και αρθεί η μονιμότητά σας, και συμβεί κάτι θα μείνετε ακίνητοι να κοιτάτε το ταβάνι απελπισμένοι και μίζεροι και θα κλαίτε τη μοίρα σας.

Τώρα έχω άδικο που σκέφτομαι ότι αυτή η κρίση θα χωρίσει τον κόσμο σε τάξεις? και που σαι ακόμη....

Και του χρόνου...φουντούνια

2010-04-03T23:16:00.004+01:00

Aμα ξαναφάω μαγειρίτσα στις 11 το βράδυ και περιμένω να τη χωνέψω κιόλας, να με φτύσεις, διότι στις 11 την έφαγα τη μαγειρίτσα, πριν το <χριστός ανέστη> κι αυτό ήταν το λιγότερο, νωρίτερα είχα κάνει μια επίθεση στα κόκκινα αυγά, όσο για το τσουρέκι αυτό με τη σοκολάτα το γονάτισα απ την Μ. Πέμπτη...αυτά είναι τα ωραία με το πάσχα, τρως ένα σκασμό και αναρωτιέσαι μετά γιατί δεν πέφτει η μπάκα, πως να πέσει χρυσή μου, κι ευτυχώς να λες που φέτος το πάσχα έπεσε νωρίς και έχεις τουλάχιστον ενάμισυ μήνα να χτυπηθείς να τα χάσεις πριν πάρεις παραμάζωμα τις παραλίες με το μπικίνι, και όχι βέβαια για τίποτε κοσμικά και σαν τη χαλκιδική δεν έχει, αυτά φέτος ξέχασέ τα! Περισσότερο για Γαύδο μεριά σε βλέπω να ψάχνεις να βρεις σερβιέτα στο μοναδικό μπακάλικο παύλα ταβέρνα παύλα καφέ παύλα club με το μέγεθος της τρίχας να έχει ξεπεράσει προ πολλού τα επίπεδα συναγερμού ή τίποτα παραλία κατερίνης που μπροστά στo δράμα του γκλίτερ και της γαλάζιας σκιάς θα είσαι-ελπίζεις- αόρατη τουλάχιστον!
....Κι όμως μέχρι το μεσημέρι τα ξέχασα όλα αυτά και ξανάφαγα η μουλάρα, χωρίς τύψεις αυτή τη φορά, αλλά θες που η σχέση μου με τα αμνοερίφια είναι σαν κάτι σχέσεις με κάποιους που δε θες να τους δεις μπροστά σου, αλλά τους πέτυχες στο διπλανό τραπέζι και αναφώνησες μάλιστα <βρε τι σύμπτωση κι έλεγα να σας πάρω σήμερα όλη μέρα>! που σιγά μην τους έπαιρνες, ούτε ζωγραφιστούς δε θες να τους δεις, και τελικά τους φεσώθηκες όλο το βράδυ, θες που φύσαγε λίγο και το άρπαξες το κρυωματάκι σου, θες που ένας πονοκέφαλος επιβάρυνε την κατάσταση, πάει το μεσημεριανό πασχαλινό γεύμα, το πήρε το κύμα!
Συμπέρασμα: τελικά το πάσχα δε μου πάει, όσο κι αν το προσπαθήσω, στο τέλος με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μου βγαίνει ξυνό.
Χρόνια πολλά λοιπόν και του χρόνου σπίτια μας...

Η βία γύρω μας

2010-03-29T19:17:00.003+01:00

Ηρθε για να ξεφύγει απ τον πόλεμο και είδε μπροστά στα μάτια της το παιδί της να διαμελίζεται σε μια χώρα χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά που δεν έχει πόλεμο, πόσο ασυγκίνητος να μείνεις μπροστά σ' αυτό το γεγονός? Και το άλλο της παιδί θα μείνει σχεδόν τυφλό απ το ίδιο τρομοκρατικό χτύπημα.
Απο τη μια ο μικρός μετανάστης που διαμελίζεται, απ την άλλη ληστεία, που δεν ήταν η μόνη, με έναν νεκρό στη μια και τραυματίες σε άλλες για το τεράστιο ποσό των 300 ευρώ τόσο αξίζει μια ζωή...
Κι ο κόσμος που φωνάζει στα κανάλια πόσο φοβάται.
Δεν ξέρω τι να πω, δεν έχω λόγια, ποια ψυχολογική υποστήριξη να δοθεί σ' αυτή τη μάνα?
Πριν λίγες μέρες μια άλλη μάνα αυτοκτόνησε γιατί είχαν σκοτώσει το γιό της δυο χρόνια πριν και την ακολούθησε και η κόρη της που τη βρήκε νεκρή.
Δεν έχουμε πόλεμο, αλλά κάποιοι έχουν κυρήξει πόλεμο απο μόνοι τους, είτε είναι ληστές των 300 ευρώ, είτε είναι τρομοκράτες που νομίζουν ότι πολεμούν για κάποια ιδέα.
Τρομερή ιδέα, αλλά μετά τον νεκρό Αφγανό είναι τόσο κότες που λούφαξαν και δεν παραδέχονται το χτύπημά τους, ποιος να βγει και να παραδεχτεί φυσικά κάτι τέτοιο? ήρθε η εποχή που θα αναπολούσαμε τη 17η Νοέμβρη ποιος να το φανταζόταν? τουλάχιστον αυτοί απ όσο θυμάμαι χτυπούσαν το κεφάλαιο...

Τέσσερις εποχές σε ένα νησί....Ανοιξη

2010-03-18T08:11:00.007Z

Σ' αυτή τη χώρα σε λίγο θα πληρώνουμε και για όσες φορές πηγαίνουμε στην τουαλέτα, αυτό λέει με λίγα λόγια και απλά για να τα καταλαβαίνουμε όλοι το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που υπογράφεται σε λίγες ώρες, τι σημαίνει αυτό? ότι στην Ελλάδα πρέπει να είσαι πλούσιος παντρεμένος και με 4 παιδιά τουλάχιστον, οπότε περιμένω να ακούσω και για γάμους μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών για να ξέρω αν θα παντρευτώ... αλλά θα μου πεις με τόσα προβλήματα η κυβέρνηση σιγά μην ασχοληθεί με τις μειονότητες.

Στο μεταξύ η Ανοιξη έχει μπεί σιγά σιγά αν και με κρύο, το παρατηρείς έτσι και βγεις λίγο πιο έξω απ την πόλη, στη Λέσβο που έτυχε να πάω το Σαββατοκύριακο, απόλαυσα τις βόλτες στο νησί βλέποντας γύρω μου καταπράσινα λιβάδια, πλαγιές γεμάτες μαργαρίτες και παπαρούνες, ανθισμένα δένδρα...
'Ηπια τα καθιερωμένα ούζα δίπλα στη θάλασσα, έφαγα στη Μελβούρνη(!) κρέατα και απίστευτα ψάρια στο μπαλουχανά, και πως καταλαβαίνεις αν ένα ψάρι είναι ημέρας απο άλλο που είναι της επόμενης? ε τι να σου πω, το βλέπεις στο χρώμα, στη γεύση, βεβαίως παίζει μεγάλο ρόλο και ο μάστορας που θα το τηγανίσει ή θα το ψήσει, αμέσως καταλαβαίνεις τη διαφορά σε ένα βαρύ τηγάνισμα, απο ένα αέρινο τηγάνισμα, με άριστα το δέκα απο τις καλύτερες ψαροταβέρνες στην Ελλάδα by far.

Η Λέσβος είνα ένα νησί που πάντα έχει κάτι να σου μάθει, δεν μπορείς να πεις ότι τα χεις δει όλα όσες φορές και να πας, πάντα θα υπάρχει κάτι κρυμένο που δεν πρόλαβες να δεις την προηγούμενη φορά.

Έβλεπα τον κόσμο στην ταβέρνα του ορεινού χωριού με το ωραίο όνομα Στύψη και αναρωτιόμουν, σκέφτονται άραγε την οικονομική κρίση? υπήρχε μια ηρεμία, μια σοφία στα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων ζουν σε μια δική τους πραγματικότητα, μακρυά απ τις φωνές, το μποτιλιάρισμα, το άγχος και τον διαρκή εκνευρισμό, ζώντας με τη φύση νομίζω πως το αποκτάς αυτό.

Ισως αυτή η κρίση μας οδηγήσει σε άλλους δρόμους, ίσως είναι μια ευκαιρία να βρούμε τελικά το αληθινό νόημα της ζωής, ένα σπίτι με μια αυλή, ένας κήπος με λαχανικά, μερικά ζώα, η θάλασσα τόσο κοντά....

Ονειρεύομαι ίσως, ή μπορεί και όχι, αναρωτήθικες ποτέ τι σημαίνει η λέξη πλήρης? Αυτό ακριβώς εννοώ!

Το ανέκδοτο της ημέρας

2010-02-27T08:49:00.002Z

Μα υπάρχει ακόμη, έστω και ένας πολίτης που να πιστεύει ότι θα φτιάξουν ποτέ τα πράγματα και κάποιος θα μας τραβήξει απ το λάκο με τα σκατά που έχουμε πέσει? Αμφιβάλω, πιστεύει κανείς πως θα τη γλυτώσουμε?
Δε θα σταθώ στο ποιοι φταίνε γιαυτό το χάλι, το ακούμε κάθε μέρα στην τηλεόραση, θα πω μόνο ότι έχουμε αυτούς που μας αξίζουν, αλλιώς δεν εξηγείται, είμαστε λαός που βολεύεται, μας βολεύει αυτή η συνεχόμενη κατάσταση, μας βολεύει η στασιμότητα, φοβόμαστε μην και χαθούν αυτά που έχουμε αποκτήσει, είτε είναι η θεσούλα μας, το μέσον μας, ο γνωστός μας που θα μας κάνει την εξυπηρέτηση, είτε είναι η τζιπάρα μας το εξοχικό και οι 32 κάρτες που χρωστάμε στις τράπεζες που μας έδωσαν την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να γίνουμε σαν αυτούς που <θαυμάζουμε> καθημερινά στην τηλεόραση, λες και οι τράπεζες απο μόνες τους μας παρέσυραν λες και δεν είμασταν έτοιμοι να παρασυρθούμε...
Αγόρασα τις προάλλες ένα φορτηγάκι μεταχειρισμένο 15ετίας και έχω μπλέξει σε μια απίστευτα μπερδεμένη κατάσταση ο ένας με ρωτάει αν δικαιούμε να αγοράσω ένα αυτοκίνητο επαγγελματικό, τύπου κλούβα, γιατί πάρα πολλοί γιατροί και δικηγόροι αγοράζουν καγιέν και χάμερ και τα δηλώνουν επαγγελματικά(!) Λες και δεν μπορούν να ελέγξουν ότι αγόρασα ένα αυτοκίνητο 15ετίας για να κάνω τη δουλειά μου, ή λες και δεν μπορούν να ελέγξουν <αν θέλουν> αυτούς τους γιατρούς και δικηγόρους που δηλώνουν επαγγελματικό το τζιπ των εκατό χιλιάδων και βάλε, ο άλλος με ρωτάει αν έχω όντως μαγαζί και πρέπει να το αποδείξω ξανά, ενώ το έχω δέκα χρόνια τουλάχιστον, ο τρίτος μου λέει ότι για να πετάξω έναν παλιό υπολογιστή που δε δουλεύει μετά απο 15 χρόνια χρήσης ή για να πετάξω πράγματα που βράχηκαν απο μια πλυμμύρα που έβαλε νερά στο μαγαζί μου και όχι μόνο, πρέπει να το κάνω αφού κόψω δελτίο αποστολής ότι τα πέταξα και πληρώσω το φπα γιαυτά που πέταξα (!)
Κι όλα αυτά εν μέσω οικονομικής κρίσης που δεν ξέρεις αν αύριο θα έχεις το μαγαζί σου ή θα αναγκαστείς να το κλείσεις γιατί σου πεσε το λαχείο της ακάλυπτης επιταγής, ή του απατεώνα που δε θέλει ή και του κακομοίρη που δεν μπορεί να σε πληρώσει.
Κι όταν τελειώνει ο μήνας έχεις ή δεν έχεις λεφτά, να πρέπει να πληρώσεις την δόση σου στην εφορία γιατί θέλεις να είσαι συνεπής με τις υποχρεώσεις σου, (γιατί φυσικά δε βγάζεις τόσα που να μπορείς να πληρώσεις εφάπαξ) να αγωνιάς αν θα σου φτάσουν τα λεφτά για να βγάλεις τη βδομάδα, το μήνα, το χρόνο...
Ετσι λοιπόν με 600 ευρώ υπόλοιπο στους τραπεζικούς μου λογαριασμούς, τη δόση της εφορίας πληρωμένη ωστόσο, με την υπόθεσή μου να εκρεμμεί, με το αυτοκίνητο να κάθεται για πάνω απο ένα μήνα ακινητοποιημένο, και με την αίσθηση του αθώου που καταδικάστηκε γιατί βρέθηκε στον τόπο του εγκλήματος τυχαία και γιατί κάποιος πρέπει πάντα να πληρώνει τη νύφη κι αυτός ο κάποιος είναι ο πιο αδύναμος κρίκος.....
Το πιο σύντομο ανέκδοτο που κυκλοφορεί είναι <ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα>

MAMA ROMA...

2010-02-15T08:51:00.004Z

Αν δεν έχεις πάει στη Ρώμη, είναι σα να μην έχεις πάει πουθενά, και ίσως επειδή είναι ένας σχετικά κοντινός προορισμός όλο το ανέβαλα, -έλα μωρέ στη Ρώμη πάω όποτε θέλω, δίπλα είναι, έλεγα- και περνούσε ο καιρός κι εγώ απο Ρώμη μόνο τη Ρόμα πίτσα έβλεπα κι αυτήν απο σχετικά μακρυά μιας και δεν είμαι λάτρης της ελληνικής εκδοχής της πίτσας που σερβίρεται κατά 95% στην επικράτεια.
Μέχρι που μια εκ των δύο αεροπορικών εταιριών της χώρας έβγαλε προσφορές με 5 ευρώ το εισητήριο που μαζί με τους φόρους έβγαινε λιγότερο απο 100 ευρώ και λέω -Να η ευκαιρία- Ετσι λοιπόν πήρα τη βαλιτσούλα μου, πλύθηκα, σενιαρίστηκα, -στη Ρώμη πήγαινα και ήθελα να έχω μια εσάνς Ιταλικής κομψότητας- και αφού πέρασα απο 2 ελέγχους και 2 duty free λόγω που η μικρή ταπεινή μου πόλη δε συνδέεται απευθείας με καμμιά Ευρωπαική πρωτεύουσα, πάτησα επιτέλους το ποδαράκι μου σε Ιταλικό έδαφος και ειδικότερα στα βρώμικα πλακάκια του Φιουμιντσίνο που δεν ξέρω τι σημαίνει ακριβώς αλλά εμένα μου κάνει σα καπνισμένο απ την πρώτη στιγμή που το άκουσα, ίσως απ το φούμο..Αφού παραλάβαμε τα πράγματα μας κάποια στιγμή με σχετική αγωνία, καθώς είναι τοις πάσοις γνωστό πως χάνονται σχεδόν πάντοτε οι αποσκευές στο εν λόγω μπάχαλο αεροδρόμιο της Ιταλίας, πήραμε ένα επίσης βρώμικο τρένο που μας οδήγησε στο Τέρμινι όπου και θα πέρναμε μετρό ή ταξί για το ξενοδοχείο μας, κάναμε το λάθος όμως και πήραμε ταξί, που μετά απ τη βρωμιά του τρένου, ήταν η αποθέωση της καθαριότητας την οποία αφού μας έκανε μια αγωνιστική κούρσα σε κάθε στενό της αιώνιας πόλης χρυσοπληρώσαμε δίνοντας όσα περίπου κόστισε το μισό αεροπορικό εισιτήριο και αποφασίζοντας αυτόματα οτι δε θα ξαναχρησιμοποιήσουμε ταξί για τις μέρες της διαμονής μας εκεί, αν θέλουμε να γυρίσουμε πίσω κι όχι να βγάλουμε καπέλο στο μετρό, φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας. (Εδώ η συμπαθής τάξη των ταξιτζήδων θα πει ότι έχουμε το φθηνότερο ταξί στην Ευρώπη και είναι δικαιολογημένη η αύξηση που ζητάνε, αλλά διαπιστώσαμε μετά απο 2 μέρες που ξαναχρειάστηκε να πάρουμε ταξί ότι απλώς πέσαμε σε απατεώνα την πρώτη φορά πράγμα εντελώς συνηθισμένο και στην Ιταλία και στην Ελλάδα εξ ου και το ούνα φάτσα ούνα ράτσα και γιαυτό ας μην παίρνουν θάρρος οι έλληνες ταξιτζήδες...).
Το ξενοδοχείο ήταν μια χαρά και αφού τακτοποιηθίκαμε βγήκαμε για μια βόλτα αναγνώρισης στη γύρω περιοχή, κάναμε γύρω στους 15 γύρους τα γύρω τετράγωνα μέχρι να καταλήξουμε σε ένα εστιατόριο που ήτανε τελικά δίπλα στο ξενοδοχείο για κρασί και πίτσα, το εστιατόριο δεν ξέρω αν ήταν διάσημο, λειτουργούσε απ το 1930 ήταν γεμάτο ντόπιους μέχρι αργά και η πίτσα που φάγαμε ήταν απίστευτη, λεπτή ζύμη, λίγα υλικά, ελαφριά και ευκολόπεπτη το ίδο διαπιστώσαμε και όπου αλλού φάγαμε πίτσα γιατί βέβαια αυτό τρώγαμε τις μέρες που μέιναμε εκεί μαζι με πάστα φυσικά, το κάπνισμα απαγορευόταν στο συγκεκριμένο μαγαζί, αλλά και σε όλα τα άλλα όπως διαπιστώσαμε απ την επόμενη μέρα, παντού όμως, έτσι κάτσαμε έξω όση ώρα μείναμε εκεί μέχρι να μας διώξει ο αέρας και το κρύο που κάποια στιγμή μαζί με την ταλαιπωρία μας έκανε να φυγουμε άρον άρον για ύπνο, άλλωστε μας περίμενε μια δύσκολη μέρα..Το πρωί αφού σερβιρίστηκα ένα γερό πρωινό ξεκίνησα για το Βατικανό που ήταν πολύ κοντά μας, μια στάση απ το μετρό και ευτυχώς δεν είχε τις ουρές που έχει συνήθως για να το επισκευτείς και μπήκαμε απευθείας, αφού σταθήκαμε να χαζέψουμε την ελβετική φρουρά που δεν ξέρω ποιος τους περνάει απο κάστινγκ αλλά όλοι ήταν με εμφάνιση μοντέλου τουλάχιστον, καθώς και οι υπόλοιποι που δούλευαν εκεί, όσο για ντύσιμο, ένα έχω να πω:-έχεις την αίσθηση ότι είσαι μέσα στις σελίδες ανδρικού περιοδικού μόδας και όπως θα λεγε και μια παλιά γνωστή <κολάζουν και λεσβία>-!
Στο Βατικανό φάγαμε και όλη τη μέρα μιας και είναι άπειρα αυτά που θέλεις να δεις και το ένα καλύτερο απ το άλλο, ανέβηκα κάπου 3,499 σκαλοπάτια για να φτάσω αναψοκοκκινισμένη και στα πρόθυρα λιποθυμίας στον τρούλο του Αγίου Πετρου, κατέβηκα άλλα τόσα, μπήκα στο μουσείο, είδα τα απίστευτα αγάλματα του Μικελάντζελο και τους πίνακες της τεράστιας συλλογής του μουσείου, έπαθα αγκύλωση εχοντας το κεφάλι στο ταβάνι της καπέλα σιστίνα και χορτασμένη απο τέχνη για την υπόλοιπη μέρα και ίσως για το υπόλοιπο 210, κίνησα για μια καρμπονάρα αλά ρόμα και βόλτες στις πλατείες της γύρω περιοχής. Οι υπόλοιπες ημέρες κύλησαν κατ αυτόν τον τρόπο με μουσεία, πλατείες, εκκλησίες, καθότι πίνακες διάσημων ζωγράφων υπάρχουν σε κάθε εκκλησία σχεδόν, μαγαζιά, παγωτά, πίτσες, πάστα, κρασιά, καπουτσίνους(!) ένα βράδυ παρακολούθησα μια λειτουργία με χορωδία, εκκλησιαστικό όργανο και 40-50 πάστορες κάθε φυλής που ήταν σαν παράσταση, έμεινα έκθαμβη απ τη φοντάνα ντι τρέβι, θαύμασα την πιάτσα ντελ πόπολο, περπάτησα στην πιάτσα ναβόνε, φωτογράφησα και φωτογραφήθηκα στο κολλοσέο και το πάνθεον, θαύμασα πίνακες του Καραβάτζιο και αγάλματα του Μπερνίνι, και ζήλεψα τους Ρωμαίους που έχουν την τύχη να ζούν σε μια πόλη μουσείο σκεπτόμενη πως αν ζεις σε ένα τέτοιο περιβάλον δεν μπορεί να περνάς αδιάφορος μπροστά σε όλα αυτά κάπου θα σε αγγίξει η τέχνη, με κάποιον τρόπο...και για πότε πέρασανε οι 4 μέρες χαμπάρι δεν πήρα όταν ξαναβρέθηκα στα τσεκίν του Φιουμιντσίνο-φούμο για να επιβιβαστώ να ξαναπεράσω 2 αεροδρόμια και 2 duty free να αφήσω το σπουμάντε που αγόρασα στο ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ επειδή έκριναν ότι κακώς δε μου το σφράγισαν απ την Ιταλία και το ήπιαν το ίδιο βράδυ μια άπλυτη σεκιουριτού και η παρέα της και να ξαναβρεθώ στο διαφορετικό κρύο της πόλης μας που μου φάνηκε πιο γκρίζα απο ποτέ πιο άσχημη και πιο μίζερη και να προσπαθώ να ξαναμπώ στη ρουτίνα της καθημερινότητας με τους καρναβαλιστές που ετοιμάζονται για την παρέλαση της αποκριάς, με την κρίση να απλώνει τα γαμψά της νύχια πάνω απ την Ελλάδα, με το να ακούω σα λόγια παρηγοριάς πως και άλλες χώρες είναι στην ίδια χάλια οικονομική κατάσταση βλέπε Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, και δεν ξέρω για την Πορτογαλλία αλλά πραγματικά ποιον πάνε να κοροιδέψουν? έχουμε καμμία σχέση με την Ιταλία μια χώρα με βιομηχανία, βαριά βιομηχανία, design, μόδα? εμείς που δεν παράγουμε τίποτα? κάνοντας τέτοιες σκέψεις λοιπόν, όπως και το πως θα ήταν αν ανοιγα μια καντίνα και πουλούσα σουβλάκια έξω απο το κολοσσέο, μπήκα στα sites αεροπορικών εταιριών για το επόμενο ταξίδι που δεν ξέρω που θα είναι, αλλά ξέρω πως θα είναι σύντομα πολύ σύντομα....

Ανάλαφρες σκέψεις για την χρεωκοπία που άργησε, αλλά θα ρθει....

2010-01-24T10:16:00.004Z

έψαχνα μάταια για το άσπρο στη στέγη του απέναντι σπιτιού, αλλά το είχε ήδη λιώσει, έχει να χιονίσει παραπάνω απο τέσσερα χρόνια...Οι Κυριακάτικες εφημερίδες μετά απο πολύ καιρό, ζέστη και φρέσκος καφές, η χρεωκοπία που έρχεται απ τη μια και η αδυναμία να βρεις πάρκινγκ στον τεράστιο χώρο του εμπορικού κέντρου, το ίδιο και στο διπλανό και φαντάζομαι και στα υπόλοιπα της πόλης.
Και βουλιάζουμε και δεν αλλάζουμε γράφει ένα πανώ στα μπλόκα των αγροτών, με κακεντρέχεια σκέφτομαι ότι άν περικοπούν οι μισθοί, μόνο τότε θα συνετιστούν οι υπερκαταναλωτές συμπατριώτες μου, αν και ακόμη και τότε θα είναι αμφίβολο, όλο και κάποιο οικοπεδάκι, διαμερισματάκι, χωραφάκι θα εκποιήσουν για να μην φρενάρουν την απατηλή λάμψη της ματαιοδοξία τους.
Εχουν να σκουριάσουν καγιέν και τσερόκι απ τα πικρά δάκρυα των ιδιοκτητών τους που τα αγόρασαν και πλέον δεν θα μπορούν να τα πληρώσουν, θα κλάψουν οι λουί βιτόν και οι ερμές, οι γκούτσι και οι μπέρμπερις που αποκτήθηκαν με λίστα αναμονής ενός χρόνου και βάλε, Θα ανταλάσετε ένα καρβέλι ψωμί με ένα γκούτσι φόρεμα, δύο ντομάτες αντί μιας μπέρμπερι καμπαρντίνας, σχεδόν καινούργια, πάρε κόσμε. Φυσικά αυτοί που κατορθώνουν και επιβιώνουν των κρίσεων και σ αυτή εδώ θα είναι αυτοί που ήδη έβγαλαν τα κεφάλαιά τους εκτός χώρας, ή οι γνωστοί και απο τις ταινίες με θέμα την κατοχή μαυραγορίτες που τρίβουν απο τώρα τα χέρια τους κοιτάζοντας τις γεμάτες αποθήκες τους, ένα μπουκάλι λάδι αντί 10 χρυσών λιρών, ένα σακουλάκι φασόλια με το δαχτυλίδι της γιαγιάς που γράφει το όνομά σου...

Πες το σύνθημα...

2009-12-22T16:32:00.003Z

Καιρό έχω να γράψω, απο τότε που με ένα λεπτό μπουφανάκι ήσουνα μια χαρά στην πόλη ενώ τώρα, θέλεις γούνα κασκώλ και παρ' όλα αυτά το κρύο και η υγρασία σου τρυπάει το κόκκαλο, τα φωτάκια απ τα διπλανά μπαλκόνια φεγγοβολάνε. πότε ήρθαν τα χριστούγεννα, πότε κοντεύει να τελειώσει η χρονιά ούτε που το κατάλαβα, λέω να κάνω μια απογραφή της χρονιάς, λοιπόν έχουμε και λέμε:

1. ένα ταξίδι στη Βαρκελώνη στην αρχή της χρονιάς
2. πολύ δουλειά, λεφτά ακόμα....
3. η γέννηση της ανεψιάς μου
4. ο χωρισμός μου και μετά η επανασύνδεση
5. διακοπές στη Λέσβο 10 μέρες και 3 weekend στη διάρκεια του χρόνου.
6. πολλά γέλια, (κι αρκετό κλάμα)
8. Αλλαγή κυβέρνησης (περισσότερο σφίξιμο)
10. μια επέμβαση

Την καινούργια χρονιά αποφάσισα τα εξής:

1.Nα κυκλοφορώ κατά 70-80% μέσα στην πόλη με το ποδήλατο.
2.Να κόψω το κάπνισμα (κάτι σας θυμίζω ε?)
3.Να κάνω περισσότερη γυμναστική.
4.Να τρώω λιγότερα γλυκά.
5.Να κάνω ακόμα περισσότερες εκδρομές-βόλτες.
6.Να ακούω πιο πολύ μουσική.
7.Να διαβάζω περισσότερο, (έχω ένα χρόνο να πιάσω βιβλίο)
8.Να κάνω αποταμίευση
9.Να κάνω ένα νέο επαγγελματικό ξεκίνημα σε συνδυασμό με το παλιό ή και όχι.
10.Να ταξιδέψω περισσότερο (σε άγνωστο προορισμό κατά προτίμηση)

Μετά απ' ολα τα παραπάνω ένα έχω να πω:
Πες το σύνθημα.....3 μέρες για τα χριστούγεννα!

Αεριστήκατε?

2009-10-14T09:36:00.003+01:00

Αεριστήκατε με ρώτησε η νοσηλεύτρια κάπου στις 5,30 το πρωί που ήρθε για το πρωινό εγερτήριο που περιλάμβανε έλεγχο πίεσης, θερμόμετρο, έλεγχο του ορού και της σακούλας που ήταν αναπόσπαστα αξεσουάρ τις τελευταίες δυο ημέρες μετά την εισαγωγή μου στην κλινική πολυτελείας για την επέμβαση ρουτίνας που μπήκα να κάνω με αισιοδοξία, μη ξέροντας τι με περιμένει.....Παρασκευή πρωί με όλο μου το θάρρος διάβηκα την πόρτα της κλινικής έκανα τις προβλεπόμενες αιματολογικές ακτινολογικές και ουρολογικές εξετάσεις και ήρθε η ώρα του κλύσματος που ούτε καν μου είχε περάσει απ το μυαλό, όπως επίσης και ο καθετήρας, πανιασμένη μετά απο όλα αυτά ανέβηκα στο φορείο για το χειρουργείο κι εκεί με περίμενε το χειρότερο, η αναισθησία θα ήταν τοπική! Εντρομη λιποθύμησα στα χέρια της νοσοκόμας που με κρατούσε όσο ο γιατρός μου τρύπαγε την σπονδυλική στήλη κι όταν μετά απο δευτερόλεπτα με συνέφεραν νόμιζα ότι όλα είχαν τελιώσει...αλλά φευ! η συνέχεια υπήρξε ακόμα πιο τρομακτική, τέσσερις - πέντε με πράσινες και μπλέ ρόμπες μιλούσαν και γελούσαν σα να μη συμβαίνει τίποτα, ο αναισθησιολόγος μου είπε ότι πλέον μούδιασα εντελώς κι ότι με είχαν ήδη κόψει! και στην αντανάκλαση των φώτων έβλεπα ένα τετράγωνο πράγμα που ήταν μέρος του σώματος μου κάτι σκούρο κόκκινο που μάλλον ήταν το συκώτι(!), γύρισα πλευρό γιατί ταυτόχρονα μου ρχόταν να τα βγάλω και προσπαθούσα να σκεφτώ μέσα στον πανικό μου οτιδήποτε άλλο.
κάποια στιγμή οι φωνές έπαψαν, η διαδικασία τελείωσε με ενημέρωσε ο γιατρός, όλα πήγαν καλά, με σκέπασαν και με μετέφεραν στην αίθουσα ανάνηψης, όπου έπρεπε να μείνω επί μια ώρα μόνη με τις σκέψεις μου και τα δόντια μου που χτύπαγαν, όταν πια με μετέφεραν στο δωμάτιο ήταν τρομακτικό ότι έβλεπα τα πόδια μου που δεν αισθανόμουν ότι ήταν δικά μου να τα μετακινούν για να με μεταφέρουν στο κρεβάτι. φοβήθηκα μήπως μου τα σπάσουν... Ακολούθησαν 3 ώρες που συνέχισα να μην τα αισθάνομαι με τα δόντια μου να χτυπούν και να τουρτουρίζω απ το κρύο, όταν πια πέρασε κι αυτό, ένας πόνος 100 φορές δυνατότερος απο αυτόν της περιόδου με χτύπησε που για να περάσει χρειάστηκαν 2 ενέσεις περιποιημένες που μου χουν αφήσει 2 εξίσου τεράστιες μελανιές και ένα πιάσιμο στην πλάτη. παρέμεινα κλινήρης όλη την υπόλοιπη μέρα καθώς και την επόμενη με μια χοντροκώλα έγκυο που περίμενε να γεννήσει κι έτρωγε συνεχώς σοκοφρέτες...εγώ δεν μπορούσα ούτε νερό να πιω. Την άλλη μέρα με μετέφεραν σε αλλο δωμάτιο πιο αεράτο απ το πρώτο με θέα όλη την πόλη με ακόμη μια έγκυο που γκρίνιαζε και ροχάλιζε σα τρένο νύχτα και μέρα! Η δεύτερη μέρα είχε τσάι στο μενού σκέτο μη φανταστείς, το οποίο όμως χάρηκα τόσο πολύ. Εκείνη την μέρα ήταν που με ρωτούσαν όλες οι νοσοκόμες όσες έμπαιναν στο δωμάτιο αεριστήκατε? ότι θα με ρωτούσαν τόσες πολλές φορές με τέτοιο ενδιαφέρον αν έκλασα ήταν κάτι που ποτέ δε μου ειχε περάσει απ το μυαλό ώς τότε...! Αφου τους διαβεβαίωσα ότι ναι αερίστηκα 3 φορές, τότε πια μου βγάλαν ορό και καθετήρα και το τσάι είχε και 2 φρυγανιές! που ήταν ότι νοστιμότερο έχω φάει εδώ και καιρό και το μεσημέρι κρεατόσουπα και γιαούρτι.Την άλλη μέρα μη μπορώντας να αντέξω άλλο το ροχαλητό της διπλανής δήλωσα ότι θα έφευγα μόνη μου έτσι και δε με βγάζανε αυτοί, αλλά ευτυχώς αν και αργά το μεσημέρι πήρα εξιτήριο και έφυγα τρέχοντας που λέει ο λόγος, γιατί όχι να τρέξω δεν μπορώ αλλά με το ζόρι περπατάω, έτσι τελείωσε η τετραήμερη εμπειρία μου.
Συμπεράσματα:
1. Αν δεν έχεις χρήματα, είσαι εντελώς ανήμπορος, επειδή κάποτε νοσηλέυτηκα σε κρατικο νοσοκομείο σε θάλαμο 8 ατόμων οι διαφορές μ αυτό που ήμουν τώρα ήταν μέρα με νύχτα. Απο την καθαριότητα, κάτι δεδομένο για ένα νοσοκομείο, μέχρι την ευγένεια του προσωπικού, όλου ανεξαιρέτως, απο το ενδιαφέρον όλων των νοσηλευτριών, την άμεση βοήθεια όταν και εφόσον τη χρειαστείς.
2. Τελικά η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό, ξαφνιάζεσαι όταν πράγματα τα οποία θεωρείς δεδομένα δεν είναι.
3. το όλο κουστούμι μου βγήκε 2000 ευρώ που πληρωσα απ τη τσέπη μου, τα υπόλοιπα 1000 περίπου πλήρωσε το ταμείο μου, ένα ταμείο το οποίο κάθε δίμηνο μου παίρνει 500+ ευρώ που πάνε τα λεφτά μας? δε θα πρεπε να τα πληρωνε όλα το ταμείο? που είναι η δωρεάν υγεία?
4. Όσα λεφτα και να με πλήρωναν δε θα μπορούσα να κάνω τη δουλειά της νοσοκόμας ή ακόμη και του γιατρού, μ αρέσει που μικρή έλεγα πως ήθελα να γίνω γιατρός, αυτό μέχρι το πρώτο σφράγισμα, που σχεδόν λιποθύμησα και αναθεώρησα.
5. Πλάκα πλάκα, τους βγάζω το καπέλο, εκεί που εμείς έχουμε να κάνουμε με προιόντα, αυτοί έχουν να κάνουν με ζωές, σκέφτομαι τη χαρά τους για μια επιτυχή επέμβαση και την απογοήτευσή τους αν κάτι πάει στραβά, δεν συγκρίνεται ούτε στο ελάχιστο.
6. Ενα μεγάλο ευχαριστώ στο νοσηλευτικό προσωπικό του Γέννεσις, δεν ξέρω αν τους παρακολουθούν με κάμερα συνεχώς και είναι τόσο άψογοι, αλλά εκεί καταλαβαίνεις τη διαφορά με τα κρατικά ιδρύματα. Καμμία σχέση!

Καλοκαιρινές μέρες και νύχτες vol 1

2009-07-25T07:35:00.005+01:00

Η Ξυπόλυτη ντίβα, η μαύρη γαζέλα, σε κλοιό καύσωνα η χώρα, η λαμπερή Μαρία Σταματέρη, αυξήθηκε η τιμή της αμόλυβδης, έκτακτα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης, η πύρηνη λαίλαπα, ο ρεπόρτερ Ιορδάνης, ο γνωστός άνκορμαν, ακολουθεί το δελτίο καιρού...
Τους σαρανταδύο έδειξε κάποια στιγμή μετά το μεσημέρι το θερμόμετρο του αυτοκινήτου, που είχε ανάψει τόσες ώρες στον ήλιο στο σκονισμένο πάρκιν του παραλιακού μπάρ που βρισκόταν μεταξύ δυο νομών.
Ο κόσμος που ερχόταν κατά δεκάδες δε χωρούσε πλέον ούτε στο όρθιο αφού οι ξαπλώστρες είχαν καταληφθεί απο νωρίς το πρωί. Το τάργκετ γκρούπ κυμαίνονταν μεταξύ 17 και 27 και έπιανε σε ποσοστό το 85% τουλάχιστον, απ αυτούς οι περισσότεροι ήταν αγόρια γυμνασμένα, αδύνατα τα περισσότερα, άλλα πιο φουσκωτά, υπήρχαν και κάποια πιο χοντρά, άλλα πιο λαικά που φορούσαν μπλούζες ομάδων της πόλης, τα κορίτσια ήταν αδιάφορα ένα πράμα, καυτό σορτσάκι ή μαγιό σε κάθε απίθανο χρώμα και σχέδιο, αδύνατες, παχουλές, χοντρές, άλλες με ψωμάκια, κυταρίτιδα,αλλά όλες με το μανικιούρ -πεντικιούρ και τα γνωστά γυαλιά υπερπαραγωγή, μερικές είχαν και φουλ μακιγιάζ κάτω απ τον καυτό ήλιο.
Νομίζω ότι χρειάζονται τουλάχιστον μια ώρα μέχρι να ετοιμαστούν για την παραλία.
Τα κορίτσια λέει ο φίλος μου, έχουν γίνει ένα πράγμα όλες, δεν τις ξεχωρίζεις, έχουν τσουλοποιηθεί του το λέει η μάνα του, και μαζί μ αυτό έχουν σηκώσει ψηλά τον αμανέ, τα αγόρια δεν τις κοιτάζουν πια, είναι ομοιόμορφες δεν ξεχωρίζουν στο πλήθος.... δε μιλάω.
Του εξηγώ την κατάσταση μου, εμείς οι δυό δίνουμε συμβουλές γιαυτά τα θέματα σε όλους, τι έχεις πάθει μου λέει δε σ αναγνωρίζω, σε περίμενα πιο αυτόνομη, εσένα μου λέει αναβόσβυνε στο μέτωπό σου η πινακίδα <χέστηκα>, λέω ξεμείναμε απο ρεύμα, κάτσε να βάλω το φορτιστή....
Πρέπει να μη χάνεις την αυτοπεποίθησή σου, υπάρχει εκεί έξω το επόμενο μοντέλο σε πιο βελτιωμένη έκδοση, χμμμ!
Βουτάμε και φεύγουμε μετά απο κανα δίωρο γιατί μας προκύπτει έτερος φίλος, αλλά και να μη γινόταν αυτό δεν μπορείς να κάτσεις για πολύ κάτω απ τη fake σκιά της ομπρέλας, κάποια στιγμή κορώνεις και θες να κλειστείς σε ένα δροσερό σπίτι.
Στην επιστροφή μ αφήνει σε μια διαστάυρωση, μπαίνω σε ένα εξίσου καυτό αυτοκίνητο και ξεκινάω απ την άλλη πλευρά της πόλης για άλλη παραλία, στο δρόμο όμως καταλήγω σε σπίτι που με κερνάνε μπύρα, φαγητό και πάμε για απογευματινό μπάνιο όπου απλώς μπαίνω για να πω ότι μπήκα μιας και οι υπόλοιποι δεν ακολουθούν..
Μετά νυχτώνει γλυκά κάτω απ τη σκιά μιας τέντας οι μεγάλοι παίζουν χαρτιά και τσιμπολογούν ποπ κορν και γαριδάκια εμείς μιλάμε με μισόλογα και υπονοούμενα.....

Κι αν κολυμπούσαμε?

2009-07-24T23:13:00.005+01:00

Το μεσημέρι η πόλη έβραζε, μαζί και το αυτοκίνητο, κάποιος είπε ότι θα ανέβει η θερμοκρασία σαράντα βαθμούς, δεν έπεσε έξω, το θερμόμετρο του αυτοκινήτου έδειξε μόλις τρεις βαθμούς πιο κάτω απ τους σαράντα, στο κέντρο θα τα είχε πιάσει σίγουρα, αλλά εγώ πήρα τον αυτοκινητόδρομο που οδηγεί έξω απ την πόλη. Το ραδιόφωνο έπαιζε ακόμα τον ίδιο σταθμό μισή ώρα μετά που βγήκαμε απ την πόλη, αλλά σε λίγο άρχισαν τα παράσιτα κι έπιασες ένα τυχαίο με λαικά, δεν ξέρω πόσο σ' αγαπώ τραγουδούσε κάποια μαζί με την Μοσχολιού και μετά ένα πολύ παλιό που έλεγε, την Κυριακή αυτή κάτι μου λείπει, και την Παρασκευή σκεφτόμουν απο μέσα μου και την Παρασκευή, και ανοιγόκλεισα τα μάτια μου που έτσουζαν δυο τρεις φορές ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον καθρέφτη....
Βρεθήκαμε σε ένα παραθαλάσσιο χωριό που ζούσε ακόμα στο τέλος της δεκαετίας του '70, η θάλασσα ήταν λάδι, μαγιό δεν είχαμε μαζί μας, επίτηδες δεν το πήρα, αν και μετάνιωσα γιαυτό βλέποντας την, η ατμόσφαιρα μύριζε κουνουπέλαιο, τα δυό μπαρ της παραλίας συναγωνίζονταν ποιο θα βάλει πιο δυνατά τη μουσική να σκεπάσει το άλλο, ακόμα και ο φρέντο είχε κάτι το παλιακό με μπόλικη πασπαλισμένη κανέλα απο πάνω, εξω απο ένα σπίτι στο πεζοδρόμιο καθόταν με τις καρεκλίτσες τους καμμιά δεκαριά γριές, κάτι χταπόδια λιαζόταν κρεμασμένα απο ένα σκοινί, δυο δεκατριάχρονα βρεχόταν με τα ρούχα κάτω απ το ντουζ της παραλίας, στο μυαλό μου σχηματιζόταν πλάνο πλάνο εικόνες απο μια ταινία που θα έκανα αν ήμουν σκηνοθέτης, αλλά δεν είμαι, χωρίς αυτό να είναι κάτι απαραίτητα κακό. Πόσο λαχτάρησα να κολυμπήσουμε σε κείνη τη θάλασσα, πως λαχταρούσα να μείνουμε εκεί, να πιούμε ούζα μέχρι αργά σε μια αυλή με φοίνικες και αναμένες δάδες, να προσποιούμαστε ότι δεν τρέχει τίποτα, ότι είμαστε-είμαι αλώβητη, με ανθρώπους που μας έχουν συνδυάσει μαζί, χωρίς να ξέρουν τίποτα, τι υπέροχη λέξη, συνδυασμός...ένα σούρουπο δίπλα σε μια θάλασσα λάδι που είμασταν έτοιμες να μπούμε και δεν μπήκαμε......

Η πόλη μου....

2009-07-04T22:22:00.003+01:00

H πόλη μου έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας ελληνικής μικρής επαρχιακής πόλης, ο κάθε πολίτης μετακινείτε σε αποστάσεις μικρότερες των 500 μέτρων με το αυτοκίνητό του, με αποτέλεσμα οι θέσεις παρκαρίσματος να είναι είδος προς εξαφάνιση. Για να μη συζητήσουμε για το ότι όλοι μα όλοι θα έπρεπε και λόγω της μορφολογίας του εδάφους, να ακολουθήσουν το παράδειγμα άλλων επαρχιακών πόλεων όπως τα Τρίκαλα που μετακινούνται οι περισσότεροι με ποδήλατα.
Οταν βλέπουν κάποιο άγνωστο πρόσωπο, ή ίσως αμυδρά γνωστό το κοιτάζουν έντονα για ώρα πολύ μέχρι να χαθεί απ τον κοντινό τους ορίζοντα, με περίεργο βλέμμα, κάτι μεταξύ απορίας και καμακίου (όταν πρόκειται για άνδρες) αλλά με έναν περίεργο τρόπο, αυτό το βλέμμα δεν το συναντάς στη μεγαλούπολη, μόνο στην επαρχία και απο άνδρες άνω των 35, που δεν ξέρω γιατί νομίζουν ή θέλουν να νομίζουν ότι μπορούν να ρίξουν οτιδήποτε σε θηλυκό κυκλοφορεί πάνω απο 10 και έως 70.
Ο κόσμος βάζει τα καλά του όταν βγαίνει το βραδυ κάνοντας βόλτα στην παραλία που σφύζει απο ζωή ειδικά αυτή την εποχή.
Το ντύσιμο είναι μια ειδική ενότητα που περιλαμβάνει πολλά όπως, παγιέτα, στρας, φραμπαλάδες σε φορέματα, πεντικιούρ περιποιημένο και μανικιούρ επίσης, μακιγιάζ για μπουζούκια τουλάχιστον, μαλλί κομμωτηρίου κάγκελο απαραίτητα και χαιμαλιά χάντρες και οτιδήποτε σε απαστράπτον και μπούγιο υπάρχει στη μπιζουτιέρα μιας γυναίκας.
Στους άντρες βλέπεις παντόφλα, σανδάλι ή σαγιονάρα δερμάτινη, σιχαίνομαι αφόρητα να βλέπω άντρες με σαγιονάρα, νομίζω ότι το μόνο μέρος που μπορεί ένας άνδρας να φορέσει σαγιονάρα ή σανδάλι είναι η παραλία και μόνο!
Και υποτίθεται ότι αυτό είναι ντύσιμο ενός str8 άνδρα....Ακόμα και σε gay η σαγιονάρα είναι too much, πόσο μάλλον σε str8.
Τη συνήθεια της διασκέδασης μέσα στη μέση του δρόμου που κυκλοφορούν αυτοκίνητα να κάθονται όλοι με ένα ποτό στο χέρι ποτέ δεν την κατάλαβα απο τότε που την πρωτοείδα στον πρώτο διδάξασα του είδους το coral στην παραλία της Θεσσαλονίκης που ο κόσμος ακουμπαει-άκουσον, άκουσον- το ποτό του πάνω στους κάδους σκουπιδιών, ε αυτό συμβαίνει και στη μικρή πόλη μου, που ξεσηκώνει πρώτη απ όλους οτιδήποτε κυκλοφορεί στις μεγαλουπόλεις για να το υοθετήσει.
Η θάλασσα θα ήταν ένας καλός λόγος για να περιστρέφεται όλη η ζωή γύρω απ αυτήν, τι να την κάνεις τη θάλασσα άμα οι καρέκλες απ τα μαγαζιά της παραλιακής είναι στραμμένες προς την ανάποδη πλευρά? ή αν τα περισσότερα μαγαζιά βρίσκονται στον κεντρικό δρόμο της πόλης μέσα στα αυτοκίνητα και την κίνηση αντί να κοιτάζουν προς τη θάλασσα? Αυτό είναι ένα απο τα παράδοξα πολλών παραθαλάσσιων πόλεων και φυσικά δε θα μπορούσε να λείψει και η δική μου.
Κάποτε η πόλη μου είχε μια σειρά απο πανέμορφα νεοκλασσικά αρχοντικά σπίτια με εσωτερικές αυλές πνιγμένες στο πράσινο, πέρναγες και τα θαύμαζες, τώρα έχουν μέινει 1-2 κι αυτά ερειπωμένα έτοιμα προς κατεδάφιση, τη θέση τους έχουν πάρει ομοιόμορφες πολυκατοικίες για να στεγάσουν τις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες σε σπίτια μιας και η πόλη έχει γιγαντωθεί και ο πληθυσμός της έχει αυξηθεί κατά πολύ.
Κάποτε αυτή η πόλη δεν χρειαζόταν να μιμηθεί, τώρα το κάνει και επιτυγχάνει το αντίθετο αποτέλεσμα, ποιος φταίει? μάλλον το κακό ξεκινάει απ τις αρχές της, ο Δήμος έχει ελλιπή ανακύκλωση, κάδοι υπάρχουν ελάχιστοι μόνο στον κεντρικό δρόμο κι αυτοί αραιά και πού.
Ο καθαρισμός των δρόμων είναι σπάνιος, μόνο σε γιορτές και επετείους, επίσης παραχώρησε σε φιλοζωικό σωματείο μια έκταση για να μαζευτούν όλα τα αδέσποτα και στο τέλος την πήρε πίσω με αποτέλεσμα να κυκλοφορούν αγέλες σκυλιών, δε θα συζητήσουμε ότι θα πρεπε να υπάρχει free internet παντού στο κέντρο της, όπως και σε κάθε πόλη σε όλη την επικράτεια, Δεν ξέρω αν φταίει που η Δημοτική αρχή είναι δεξιάς απόκλισης, αλλά βλέπω τα χάλια της δεύτερης μου πόλης της Θεσσαλονίκης και οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες.
Θα θελα η πόλη μου να γίνει πρότυπο επαρχιακής πόλης, δεν είναι τόσο δύσκολο όσο ακούγεται.
Υ.Γ. Αφιερωμένο σε κάθε Ελληνική επαρχιακή πόλη.

Βίσση ή james?

2009-07-03T09:35:00.004+01:00

Ηταν μια ζεστή μέρα, που την ακολούθησε μια πιο ζεστή νύχτα, τα κουνούπια ζουζούνιζαν πάνω απ τ' αυτί μου και έτρεξα να βάλω το μαραφέτι στη μπρίζα, παρ' όλα αυτά όμως το πρωί τα πόδια και τα χέρια μου ήταν διάστικτα απο κόκκινα μικρά σπυράκια, τσάμπα ο προχτεσινός καλλωπισμός σκέφτηκα, αν και εδώ που τα λέμε, δεν προλαβαίνεις να ξυρίσεις το πόδι, και βγαίνουν τα νύχια, δεν προλαβαίνεις να κάνεις πεντικιούρ και θές ξύρισμα, ένας ατέλειωτος αγώνας.
Ολες αυτές τις μέρες ακυρώθηκαν συναυλίες που είχα σκοπό να πάω (βλέπε Μonika), ακυρώθηκαν άλλες που ήθελα να πάω στην Αθήνα (βλέπε Killers, duffy), αλλά δεν πήγα εν τέλει και πολύ καλά έκανα, και προστέθηκε άλλη μια μέρα συναυλίας με τους james που τώρα πια θα κάνουν 3 συναυλίες στην πόλη, αριθμός ρεκόρ για συναυλία ξένης μουσικής, που επίτηδες δεν έβγαλα εισιτήριο γιατί κατάλαβα ότι θα μαζευτεί η σάρα η μάρα και το κακό συναπάντημα και η καθεμιά μπουζοκογκόμενα που άκουσε τυχαία ένα τραγούδι τους και είπε να πάει στο μεγάλο γεγονός του καλοκαιριού, έτσι για να πει πως ήταν κι αυτή εκεί.
Τη μια μέρα Βίσση, την άλλη james, μιας που τώρα τα μπουζούκια έφυγαν απ τη μόδα και γιαυτό όλοι οι μπουζουκοκαλλιτέχνες πήραν τα βουνά και τις θάλασσες και δίνουν κι αυτοί συναυλίες να μαζέψουν κανα φράγκο απ τους και καλά έντεχνους που το χαν μονοπώλιο τόσα χρόνια. Αλλωστε η διαφορά μεταξύ Χατζηγιάννη και Βίσσης είναι μηδαμινή, όπως και Παπακωνσταντίνου και Πλούταρχου, η καψούρα ρέει απ όλους, απλώς διαφέρει σε οκτάβες και στίχους, ο λαικός θα πει, σε χάνω και δεν ξέρω τι να κάνω, ο έντεχνος θα πει, δεν είσαι εδώ, τώρα η νύχτα μετράει την αντοχή μου.....προσωπικά προτιμώ το αυθεντικό που τα λέει κανονικά και δεν προσπαθεί να βρεί άγνωστες λέξεις για να πει το προφανές, σε χάνω και δεν ξέρω τι να κάνω, απλά και ξεκάθαρα....
...

Καβάλα παν στο Φεστιβάλ καβάλα και στους λόφοι (Αμμολόφοι)

2009-06-16T08:23:00.003+01:00

H αγάπη είναι ένας ωκεανός, ο έρωτας είναι τα κύματα, και το σεξ είναι ο αφρός, μου λέει η ψυχολόγος φίλη και συμφωνώ, κάνω ασκήσεις για δικέφαλο και διαβάζω κάτι που έχει αναρτήσει στον πίνακα ανακοινώσεων ο γυμναστής, είναι μια απο τις τελευταίες επιστολές που είχε γράψει ο Γκαμπριέλ Γκαρθία Μαρκές όταν ήταν χτυπημένος απο την αρρώστια του στα τελευταία στάδια, με λίγες μονάχα μέρες ζωής.
Αυτούς που αγαπάς κράτησέ τους κοντά σου, λέει μεταξύ άλλων, γυμνάζω μαζί με το σώμα και το πνεύμα σκέφτομαι και πάω για ντους...
Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο βρέθηκα στην Καβάλα για ένα φεστιβάλ το Άνορακ, δεν ξέρω γιατί το ονόμασαν έτσι, βρήκαμε καλή την ιδέα να συνδυάσουμε μπάνιο στην Καβάλα και συναυλίες, τα ονόματα που πήραν μέρος ήταν οι FIVE STAR HOTEL, POP EYE, MATISSE, MIKRO, K.VITA. Φτάσαμε στην τεράστια παραλία των Αμμολόφων το μεσημέρι, κάναμε το μπάνιο μας, είδαμε παλιούς γνωστούς και μετά ετοιμαστήκαμε για το φεστιβάλ που θα γινόταν στο πιο προνομιούχο μέρος της Καβάλας, στο κάστρο.
Μετά απο το ανέβασμα εκατό χιλιάδων σκαλοπατιών και ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που συνεχίζω να καπνίζω, φτάσαμε και το φεστιβάλ είχε μόλις ξεκινήσει, πράγματι η τοποθεσία ήταν φοβερή, πανοραμική θέα με πιάτο ολόκληρη την πόλη, ο κόσμος ότι είχε αρχίσει να μαζεύεται και καθήσαμε στις κερκίδες απολαμβάνοντας το τελευταίο φως του ήλιου που έδυε. Οι FIVE STAR HOTEL που τους ήξερα μόνο σαν όνομα και δεν τους είχα ξαναδεί, ήταν απρόσμενα καλοί.
Όταν τελείωσαν τα μικρά ονόματα και άρχισαν να τραγουδάνε οι MATISSE κατεβήκαμε μπροστά στη σκηνή και τότε είχε αρχίσει η συναυλία, ο κόσμος είχε συγκεντρωθεί το σκοτάδι είχε πέσει για τα καλά και η βραδυά προμηνυόταν εξαιρετική.
Μόλις ανέβηκαν οι ΜΙΚΡΟ στη σκηνή, έγινε πανικός, όλοι όσοι ήμασταν μπροστά μπροστά αλλά και οι υπόλοιποι στις κερκίδες είχαμε σηκωθεί και τραγουδούσαμε, είπανε πολλά τραγούδια και χορέψαμε πιο πολύ το <αυτή η πόλη> στιγμές στιγμές έκλεινα τα μάτια μου και νόμιζα πως αν τα κρατούσα περισσότερο απο ένα δευτερόλεπτο κλειστά θα έπεφτα σε τράνς, (ναι μπορεί κανείς να πέσει σε τράνς ακόμα κι αν είναι πάνω απο 20) τόσο καλοί ήταν. Χορτασμένοι απο τραγούδι και χορό, περιμέναμε τον Κωνσταντίνο Βήτα να κλείσει το φεστιβάλ και το κλεισε με τραγούδια απο την εποχή των stereonova και δικά του με τελευταίο <το κύμα> που τραγούδησε μισό γιατί είχε πάει μιάμιση και οι άξεστοι γείτονες που δεν καταλάβαιναν χριστό απο ηλεκτρονική μουσική διαμαρτύρονταν!
Κατεβήκαμε την πλαγιά με τα πόδια μας να μη μας κρατάνε και κατευθυνθήκαμε στο ξενοδοχείο μας.
Την άλλη μέρα ξανά στην θρυλική παραία των Αμμολόφων για μπάνιο αν και φυσούσε, αλλά δε γινόταν να το χάσουμε, και παρατήρηση του κόσμου που ήταν στις ξαπλώστρες δίπλα μας, αναρωτήθικα μήπως πρέπει κάποιος να σκεφτεί να ανοίξει ένα gay beach bar να πηγαίνουμε και να συνδυάζουμε το τεκνόν μετά του ωφελήμου, και αποφάσισα να παίξω ένα τζόκερ, μπας και τ ανοίξω εγώ γιατί δε βλέπω να το κάνει κανένας άλλος!
Αλλά θα πρέπει να κερδίσω πολλά λεφτά για να το συντηρώ γιατί αμφιβάλω αν πατήσει κανένας άλλος gay ή λεσβία εκτός απ την παρέα μου, οπότε ίσως θα πρεπε τελικά να κάνω κανα μεγάλο σπίτι στη θάλασσα και όχι beach bar? γιατί το συνάφι μας είναι τόσο κολημένο που άπατο θα πάει το μαγαζί και κρίμα.... (το ανέκδοτο με το γρύλο που λέγαμε)
Και με τις αισιόδοξες αυτές σκέψεις πάω να κάνω ένα μποτέ που λέει και η φίλη μου η καλλιτέχνης η me γιατί θα πρέπει να είμαι η θεά της παραλίας...Σουτ να λείπουν τα γέλια!

τραγούδι again...

2009-06-15T18:00:00.001+01:00

Μα εγώ μιλάω για δύναμη της αγάπης ισοδύναμη, και ζητάω προτεραιότητα, φύση θέση
ιδιότητα....

ΛΕΣΒΟΣ island....για το τριήμερο του Αγ. Πνέυματος

2009-06-07T01:10:00.006+01:00

Λέσβος για το τριήμερο, με ένα αεροπλάνο δοκιμαστικό σωλήνα φτάνω Παρασκευή απόγευμα στη Μυτιλήνη, ο Θ που είναι φέτος εδώ με περιμένει στο αεροδρόμιο και πάμε κατευθείαν για φαγητό με τα πρώτα νέα, δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε μπάνιο, αλλά ακόμη κι αν προλαβαίναμε η θάλασσα είναι μπούζι, δεν τολμώ να μπω, εγώ που έχω κολυμπίσει σε λίμνες, ποτάμια, βάθρες και πιο παγωμένες θάλασσες απ αυτήν, το βράδυ Μόλυβο ίσως απ τα ομορφότερα μέρη στην Ελλάδα, για βόλτες πάνω κάτω με τα πόδια, χάζι στο δρόμο και ποτό στο μοναδικό σχετικό μπάρ του νησιού που παίζει videoclip, τα πρώτα ζευγάρια ξένων κοριτσιών είναι εδώ, προετοιμάζομαι για την Ερεσσό.
Την επόμενη το πρωί εκδρομή στο Σίγρι και το μουσείο φυσικής ιστορίας και απολιθωμένου δάσους που έχει εκεί, πραγματικά ενδιαφέροντα τα εκθέματα απο απολιθώματα και πετρώματα ιστορίας είκοσι εκατομμυρίων ετών...! Συνεχίζουμε για Ερεσσό, μια μεγάλη διαδρομή, αφού κάνεις τον κύκλο του κολπίσκου της Λέσβου για να φτάσεις εκεί. Μεγάλη παραλία με κρύο αεράκι που φυσάει και δε σ' αφήνει να απολάυσεις τη μπύρα σου μπροστά στο κύμα με θέα τις λουόμενες, τρώμε κάτι και κάνουμε βόλτα πέρα στο λιμανάκι, κάποια φωνάζει και δεν καταλαβαίνω ότι φωνάζει εμένα! πλησιάζουμε και όντως εμένα φωνάζει και είναι μια φίλη απο θεσσαλονίκη που έχει έρθει για το τριήμερο επίσης και ψαρεύει στο λιμανάκι, όλα τα περίμενα αλλά ότι θα βρω κι εδώ γνωστές με τίποτα, μαθαίνω ότι έχει ερθει με κοινή φίλη επίσης, πίνουμε καφέδες και ενώ έχουμε αποφασίσει να μείνουμε το βράδυ εκεί, φεύγουμε γιατί οι περισσότερες είναι ζευγάρια ή παρέες και εμείς είμαστε ξέμπαρκες κατά κάποιον τρόπο. Το βράδυ καταλήγουμε στο Μόλυβο για ποτά στο Μόλυς και μετά στο congas αφού έχουμε έρθει στο κέφι, η βραδυά είναι καταπληκτική, χορευτριες απο τοπική ομάδα χορού έχουν ανέβει στις μπάρες και χορεύουν, είναι λίγο trash το μαγαζί, παίζει επιτυχίες μεν, αλλά με καγκουρίδικο τρόπο, περνάμε πολύ ωραία όμως, έχω έρθει στο κέφι, κλείνουμε με ένα σφηνάκι σε ένα καινούργιο μπάρ στην Πέτρα που παίζει madonna και ενθουσιαζόμαστε φυσικά....
Την άλλη μέρα έχω αποφασίσει να μείνουμε στο χωριό για μπάνιο στην παραλία μπροστά στο σπίτι και αυτό κάνουμε, η θάλασσα είναι τέλεια, η μουσική πολύ καλή, το απολαμβάνουμε, τρώμε καταπληκτικά μαγειρευτά το μεσημέρι στην καλτ ταβέρνα με τις φωτογραφίες του Ανδρέα και όλης της ιστορίας του Πασόκ χαζεύοντας τα ζευγάρια των κοριτσιών που περνάνε απ το δρόμο. Το απόγευμα παγωτό σε ζαχαροπλαστείο με θέα το ηλιβασίλεμα και το βράδυ επανάληψη στο Μόλυς και Congas που σήμερα παίζει καλύτερη μουσική έχει λιγότερο κόσμο, το φεγγάρι λάμπει φωτίζοντας τη νύχτα και τη θάλασσα ως πέρα, αλλά είμαι κάπως μελαγχολική και δεν το απολαμβάνω όσο θα θελα.
Την τελευταία μέρα κάνουμε μια απόπειρα για μπάνιο στα παγωμένα σήμερα νερά, φυσικά δεν τολμώ να μπω, και φέυγουμε για Μυτιλήνη για να πάρω το αεροπλάνο για την επιστροφή.
Επίλογος:
H Λέσβος είναι ένα μεγάλο νησί που θέλει μέρες για να το γυρίσεις όλο, είναι πανέμορφη, καταπράσινη στο μεγαλύτερο μέρος της, έχει τεράστιες παραλίες πεντακάθαρα νερά, πολύ καλό φαγητό, ωραίες διαδρομές και αξίζει τον κόπο να την επισκευθείς.

Les and the city.....

2009-06-02T07:06:00.005+01:00

Ονειρεύτηκα ότι ήρθες ενώ κοιμόμουν.....
Γιαυτό ξύπνησα πάλι απ τις εφτά???
Μα τι θα γίνει θα συνεχίσει να βάζει σκούπα στις επτά το πρωί η απο πάνω? και να πλένει το μπαλκόνι? Αυτός ο εργολάβος ιδέα δεν είχε απο μόνωση ή μάλον είχε, αλλά έκανε ότι δεν την ήξερε, ακόμη κι αν κάποιος κατουρήσει στον πρώτο ακούγεται στον τρίτο, για να μη μιλήσω για το να τραβήξει το καζανάκι που είναι σα να πιασε νεροποντή, την έλλειψη αποθηκευτικών χώρων, το στρίμωγμα μιας πυλωτής με το ζόρι, θα θελα να ξερα ποιος τους δίνει άδειες για να κατασκευάσουν τέτοια σπίτια, αλλά κι απ την άλλη ποιος αγοράζει τέτοια σπίτια?
Γιαυτό χάρηκα που μας έπιασε ή θα μας πιάσει η κρίση, γιατί δεν είχα σκοπό να αγοράσω ποτέ σπίτι, ή τουλάχιστον όχι εδώ, ίσως σε κάποιο νησί εάν και εφόσον προλάβω να συνταξιοδοτηθώ βέβαια. Τη μανία της αγοράς σπιτιού δεν την κατάλαβα ποτέ, αυτή τη μανία προσπαθούν οι τράπεζες να εκμεταλευτούν και μόλις κάποιος παντρεύεται, ή μάλλον πριν ακόμα παντρευτεί, έχει ήδη αγοράσει το σπίτι, θυμάμαι πριν καμμιά 30αριά χρόνια, έπρεπε κανείς να φτάσει πενήντα χρονών για να αγοράσει σπίτι, τώρα το παίρνει στα εικοσιπέντε το πολύ τριάντα. Και φυσικά αυτός που καίγεται να το αγοράσει, δεν κοιτάει αν είναι ευάερο, εύηλιο, ανατολικό, και τέτοιες λεπτομέρειες, σπίτι να ναι κι ότι να ναι. Γιαυτό ξεφυτρώνουν τα τέρατα όπου και να κοιτάξεις, γιατί υπάρχει ζήτηση. Eίναι κι αυτή μια Ελληνική πρωτοτυπία.
Και μερικά νέα της πόλης.
Αναβλήθηκε η συναυλία της Loreena Mckeniit.
Αυριο Παγκόσμια μέρα περιβάλλοντος και σήμερα η δεύτερη γυμνή ποδηλατοδρομία στην πόλη, ακόμα δεν αξιώθηκα να πάρω ποδήλατο, όχι ότι θα έπαιρνα μέρος γυμνή στην ποδηλατοδρομία, αλλά ένα σορτ θα το φορούσα, φέτος η παρουσία της αστυνομίας θα είναι διακριτική, βέβαια αν δουν κανέναν εντελώς γυμνό, δεν ορκίζομαι ότι θα παραμείνουν ψύχραιμοι, τα χρηστά ήθη των αρχών της πόλης προσβάλονται εύκολα εδώ.

Θα θελα ένα βράδυ εκεί που θα κοιμάμαι, να ρθεις μόνη σου μέσα στη νύχτα, να πέσεις στο κρεβάτι να μ αγκαλιάσεις και να με ξυπνήσεις με φιλιά.....πάλι ονειρεύομαι?

Μια τυχαία Παρασκευή βράδυ...

2009-05-29T20:00:00.014+01:00

Πήγα μια βόλτα με τα πόδια εδώ κοντά, ήθελα να πάρω αέρα, περπατούσα και μύριζα τις μυρωδιές απο τα δένδρα που ήταν πολύ έντονες, κάπου κάπου και τις μυρωδιές απο τα φαγητά που μαγείρευαν απ τα γύρω σπίτια, προφανώς όλοι έκαναν πατάτες γιαχνί, αυτό μύριζε πιο έντονα, μια χοντρή γάτα με κοίταξε με περιέργεια, όλες οι γάτες είναι περίεργες, αλλά μερικές περισσότερο, μου νιαούρισε κιόλας, τη ρώτησα τι ήθελε, φαινόταν σπιτίσια που είχε βγεί να κάνει τη βόλτα της, μου απάντησε με ένα δεύτερο παρατεταμένο νιαούρισμα, την προσπέρασα και τράβηξα το δρόμο μου. Κάπου μακρυά ακουγόταν κάτι ξεχασμένα λαικά, σε ένα μπαλκόνι κάποιοι πίνανε μπύρες, μια κοπέλα κάπνιζε, άλλοι ακούγανε δυνατά hip hop.. Είναι Παρασκευή βράδυ, είχα κανονίσει να πάω σε ένα φεστιβάλ τελικά μου το ακύρωσαν, είχα κανονίσει να πάω για ποτό, τα ίδια, γύρισα σπίτι, ιδρωμένη απ το περπάτημα, κάθησα άπραγη στον καναπέ, δεν ήξερα τι να κάνω, είναι απο εκέινες τις φορές που δεν έχεις πραγματικά τίποτα να κάνεις, θα έκλαιγα αν δεν φοβόμουν ότι θα τρέξει η μάσκαρα, με το ζόρι κρατιόμουν, συνήθως δε βάζω, σήμερα μου ρθε να βάλω... την πήρα τηλέφωνο, ήθελα να της πω ότι κρατιόμουν με νύχια και με δόντια να μην καταρρεύσω, δεν της το είπα, ήθελα να της πω, ότι πονάω, ότι δεν έχει κανένα νόημα τίποτα, ότι δεν έχει νόημα να δουλεύω, να ξυπνάω, να κοιμάμαι χωρίς αυτήν, ότι δεν αξίζει να ζω... δεν είπα τίποτα, σκούπισα τα μάτια μου, κάπνισα ένα τσιγάρο να συνέρθω και πήγα να τη βρω, προσπαθώντας να σώσω όπως μπορούσα την στραπατσαρισμένη μου εικόνα σα να μη συμβαίνει τίποτα....και σιγά μη δεν το κατάλαβε...

Καστανή, κρυσταλική και ακατέργαστη....

2009-05-25T23:03:00.008+01:00

< μα τελειώνει η αγάπη>? δεν ξέρω απαντώ , τι είναι για να τελιώσει ζάχαρη? αμα σου τελιώσει χτυπάς βρε αδερφέ στη γειτόνισσα και σου δανείζει λίγη να χεις να σου βρίσκεται πριν φτάσεις στα όρια υπογλυκαιμίας....
Η Β τα βρίσκει όλα μια χαρά κι όχι δεν είναι η πιο αισιόδοξη φίλη που έχω, το αντίθετο θα έλεγα, απορεί που μια ζωή είχε περίεργα γκομενικά που την απασχολούσαν και γω ήμουν η νηφάλια που με απασχολούσαν άλλα πράγματα, τώρα έχω εγώ που δεν είχα ποτέ και της φαίνεται αστείο, ευτυχώς δε λέει κι αυτή καμμιά παπαριά όπως η Μ που έλεγε με στοχαστικό ύφος ότι πρέπει να κάνω σεξ! Έλεος, το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι το σεξ, οποιοσδήποτε, οποιαδήποτε ώρα να θελήσει, σεξ μπορεί να κάνει, σιγά το πράγμα! Θα κάνω σεξ όταν θελήσω, τελεία και παύλα.
Αλλωστε το σεξ είναι βιολογική ανάγκη, όπως το φαγητό, το νερό, το κατούρημα, εκτός κι αν είσαι άρρωστη και δε σου ρχεται, όπως όταν είσαι άρρωστη και σου κόβεται και η όρεξη, το ίδιο είναι, με κάποιες παραλλαγές....
Μην ξανακούσω κανέναν να μου λέει τα εξής
Δεν θέλεις να βρεις το άλλο σου μισό?
Υπάρχει κάποια εκεί έξω που σε περιμένει!
Δε Θέλεις να μοιραστείς τη ζωή σου με κάποια?
Ξερνάω ΤΩΡΑ! Δεν υπάρχει ρε φίλε ούτε το άλλο σου μισό, ούτε καμμία να σε περιμένει, παραμύθια είναι όλα αυτά, κατάλαβέ το, σαν αυτό με τον Αγιο Βασίλη.
Ε δεν υπάρχει, ενηλικιώσου και κοίτα να φας, να πιείς και να αρπάξεις όσα και ότι μπορείς...

Ι want to know what love is,i want you to show me..i want to feel what love is...i know you can show me..........

Σε περίπτωση σεισμού....

2009-05-25T12:25:00.007+01:00

Σάββατο πρωί μετά απο δυο φλυτζάνια καφέ και την απαραίτητη ενημέρωση στο ιντερνετ σχεδιάζω πως θα περάσω τη μέρα μου, ο Θ ανατρέπει όλα τα σχέδια γιατί έρχεται εκτάκτως το απόγευμα , οπότε θα πάω να τον παραλάβω απ το αεροδρόμιο, την ώρα που φτάνει βέβαια εγώ έχω κανονίσει να πάω για φαγητό με τους παιδικούς φίλους, στο μεταξύ κανονίζω για μεσημεριάτικο φαγητό έχει καταπληκτική μέρα, θα προτιμούσα να πάω θάλασσα, αλλά θα πάω για φαγητό στη θάλασσα κάτι είναι κι αυτό, μετά το φαγητό καφές στη δροσιά στου σπιτιού μου και σιέστα, παραλαμβάνω τον Θ και βγαίνουμαι αμέσως για βόλτα στο κέντρο, τρώμε ρυζόγαλα και κατυθυνόμαστε στο big, έχει κόσμο, καθόμαστε καμμιά ώρα και συνεχίζουμε στο allos εκεί είναι η Σ που μου λέει πόσο έχω ομορφύνει και αδυνατίσει, λέω στον Θ ότι θα τα φτιάξω μαζί της! σημ: η Σ είναι str8, γελάμε αλλά μου λέει ότι μπορεί και να γίνει δεν είναι τόσο απίθανο όσο ακούγεται....Ο Θ λέει ότι δε μοιάζω για χωρισμένη, και πως μοιάζουν οι χωρισμένες λέω? έπρεπε να μουν με τα μαλλιά λυμένα και βρώμικα, τα ρούχα κουρελιασμένα και το βλέμμα απλανές? Δεν είμαι η Αστέρω έλεος! Επίσης δεν έχω μακρυά μαλλιά και δε φοράω φουστάνια....
Το βράδυ ξενυχτάω στο τσάτ και την Κυριακή ξυπνάω στις 11 για πρώτη φορά μετά απο πολύ καιρό, πάω Κατερίνη για φαγητό και μπάνιο, φαγητό τρώω αλλά στη θάλασσα δε μπαίνω, φυσάει και κρυώνω, είναι βρώμικη και δε μου κάνει καθόλου αίσθηση, γυρνάμε στο σπίτι τρώμε πάστα φλώρα, επιστρέφω βράδυ στην πόλη που στο μεταξύ βρέχει και αστράφτει, μαθαίνω ότι έγινε σεισμός, εμείς δεν καταλάβαμε τίποτα καθόμασταν στην αυλή την ώρα που έγινε, προφανώς γιαυτό μας πέθανε η ζέστη το Σάββατο.
Ελπίζω να μη γίνει κάνας μεγαλύτερος σεισμός κι έχουμε κι άλλα... λες να με βρούν στα συντρίμια του σπιτιού, μετά απο 10 μέρες που θα ψάχνουν γιατί δεν έχω και σφυρίχτρα να δώσω στίγμα στους διασώστες?
Να θυμηθώ να πάρω σφυρίχτρα, ένα φακό, νερό και παξιμάδια να τα βάλω δίπλα στο κρεβάτι μου, σε περίπτωση σεισμού, δε θα πεθάνω απο πείνα και δίψα, όχι αγαπητοί μου!
Α και το κινητό δίπλα, άραγε πιάνει η vodafone στο σεισμό? να θυμηθώ να τσεκάρω...
Οπότε λέει, είμαι πλακωμένη απ τα συντρίμμια, έχουν τελιώσει τα νερά και τα παξιμάδια και η vodafone έχει σήμα καμπάνα και μιλάω όλη μέρα στο τηλέφωνο μέχρι να πεθάνω της πείνας.....
Υ.Γ. Αν είμασταν μαζί δε θα με πλακώναν τα μπετά σκέφτομαι, και μετά με πάιρνει ο ύπνος....

ΓΡΗΓΟΡΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ

2009-05-21T16:29:00.004+01:00

Οι ορμόνες κάνουν πάρτυ και χορεύουν νύχτα, μέρα, εγώ εν αντιθέσει μη μπορώντας να κάνω τίποτα γιαυτό, χτυπιέμαι στο γυμναστήριο και ναρκισεύομαι στον καθρέφτη....μόνη μου.
Η αυτοπεποίθηση που σου δίνει η γυμναστική είναι φοβερή, αν δεν έχεις ισορροπία σαν άνθρωπος, μπορεί να την ψωνίσεις στο πιτς φυτίλι, ευτυχώς παρ' όλα μου τα κοιτάγματα, ξέρω ποια είμαι και πως είμαι, γνωρίζω το σώμα μου πόντο πόντο, τα δυνατά μου σημεία και τα αδύνατα, αν γνώριζα και το μυαλό μου τόσο, θα ήμουν ευτυχισμένη, αλλά αυτό είναι πολύπλοκο και υποχθόνιο ποτέ δεν ξέρεις τι σκέφτεται και πως αντιδρά.
Χτες βγήκα μια βόλτα στην παραλία για περπάτημα, θα θελα να είχα ένα ποδήλατο αλλά μιας και δεν έχω ακόμα, ας περπατάω...Λοιπόν στην παραλία γίνεται πανικός, κόσμος πολύς, άσχετος αλλά και πολύ σχετικός, κατ αρχήν με το που πήγα με κοιτούσε μια κοπέλα σαν να περίμενε κάποια σε blind date και κοίταζε αν ήμουν εγώ, τόσο έντονα, αφού την κοίταξα τρεις φορές κατευθείαν στα μάτια, κι αυτή ήταν καρφωμένη συνεχώς στα δικά μου -φυσικά τα χαμήλωσα αμέσως γιατί είμαι και χαμηλοβλεπούσα πανάθεμά με, ιδέα δεν έχω απο αυτά- έφυγα γρήγορα γρήγορα, για να της δώσω να καταλάβει ότι δεν ήμουν εγώ το ραντεβού της! Μετά και κατά τη διάρκεια της βόλτας είδα άπειρες κοπέλες μόνες τους ή με φίλες και δυο -τρια ζευγάρια (απο κοπέλες), θα αρχίσω να συχνάζω παραλία μου φαίνεται, και γυμνάζεσαι και κοιτάζεσαι, δυο σε ένα....
Σήμερα θα πάω σινεμά, σε μια Σουηδική ταινία που όλοι μιλάνε γιαυτήν και εμένα μου είχε ξεφύγει είναι το <άσε το κακό να μπει> η υπόθεση με λίγα λόγια είναι για δυο έφηβους που ερωτεύονται και όπου ο ένας είναι...βαμπίρ!!!! καλό? Είμαι περίεργη για το τι θα δω, γιατί αυτές οι ταινίες δε μου πολυκινούν το ενδαφέρον, αλλά αυτή είναι και κουλτουριάρικη, φεστιβαλική, οπότε κάτι θα έχει για να μιλάνε όλοι γιαυτήν.
Θέλω να σιδερώσω, θέλω να βρω το φθαρμένο περσυνό ή προπέρσυνο μαγιό μου που το χω χάσει, βρήκα ένα καινούργιο που είχα αγοράσει πέρυσι αλλά δε μ αρέσει, δεν το χα φορέσει ποτέ νομίζω, ίσως και να το χω πετάξει εδώ που τα λέμε....
Αυτά ήταν παρένθεση, στο μεταξύ βλέπω dr house όπως κάθε απόγευμα τέτοια ώρα, μ αρέσει ο dr house, που είναι κυνικός και στριμένος, θέλω να τα φτιάξει με την Κάμερον, αυτή είναι η γιατρός η νεαρή (μμμμμ, πολύ συμπαθητική και καλό παιδί) αλλά εδώ και ένα χρόνο που το παρακολουθώ έχουν ανταλάξει μόνο ένα φιλί, αυτή είναι πολύ ερωτευμένη μαζί του. Αυτός τη θέλει αλλά δεν το ξέρει ακόμα μάλον, θα το ανακαλύψει στον επόμενο κύκλο ίσως.....
Α να και μια διαφήμιση για τις ευρωεκλογές, μας λέει πόσα πολλά έκανε η κυβέρνηση στα χρόνια που κυβερνά, πόσους φόρους κατάργησε, πόσες επιδοτήσεις έδωσε, πόσο καταπολέμησε την ανεργία, μα καλά δεν ντρέπονται? φτου τους! και κλείνω μ αυτό.....
Υ.Γ.
Τελικά το <Ασε το κακό να μπει> είχε βγει...απ το σινεμά κι αναγκαστήκαμε να πάμε σε άλλη ταινία, μιας και είχαμε μπει σε τέτοιο mood, έτσι έιδαμε το sunshine cleaning με τους Amy Adams, Emily Blunt, Alan Arkin σε σκηνοθεσία Christine Jeffs, απο τους παραγωγούς του little miss sunshine, που είναι δυο αδερφές οι οποίες πάνω στην απόγνωσή τους ασχολούνται με το καθάρισμα σπιτιών που έχουν γίνει εγκλήματα, αυτοκτονίες! αν μη τι άλλο είναι πρωτότυπο το θέμα, ο αγώνας οι αγωνίες τους κλπ, οι ηθοποιοί όλοι τους είναι εξαιρετικοί, η δε Εμιλυ έπαιζε στο <καλοκαίρι του έρωτά μου> που το έχει βάλει και η τηλεόραση και είχα απο τότε διακρίνει το ταλέντο της.... και κλείνω λέγοντας Τάμζιν, Τάμζιν... έτσι τη λέγανε στο Καλοκαίρι του έρωτά μου

ΚΑΙ ΔΕΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ Μ ΑΡΕΣΟΥΝ

2009-05-18T08:11:00.006+01:00

Σηκώθηκα πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι απ το φως που τρύπωνε στις κλεισμένες γρίλιες, αλλά νύσταζα ακόμα, είναι σπαστικό να νυστάζεις και να πρέπει να σηκωθείς, θέλω κι άλλο, λίγο ακόμα αφήστε με....
Σκεφτόμουν απο χτες μερικά πράγματα που μ αρέσουν και σας τα παραθέτω:
1. Μ' αρέσει το φως απ την ανατολή του ηλίου, το πρώτο φως, που δεν είναι ακριβώς φως, είναι κάτι ανάμεσα σε σκοτάδι και φως. Το βλεπα αυτό το φως και ήθελα να κάνω μια έτσι και να αγκαλιάσω όλο τον κόσμο, τα πρωινά που γύριζα απ τις εξόδους της νύχτας, μια ανατολή απ το παράθυρο ενός αεροπλάνου....
2. Οι νύχτες μου, συγκεκριμένα οι καλοκαιρινές νύχτες με το φεγγάρι να γίνεται τεράστιο στον ορίζοντα έτοιμο να το πιάσεις και να ταξιδεύω σε έρημους δρόμους που με πηγαίνουν στη θάλασσα, με ηρεμεί η ησυχία της νύχτας, στη γαλήνη του δωματίου μου με το ραδιόφωνο αγκαλιά, σε μια παραλία έρημη πάνω σε μια μικρή προβλήτα, βλέποντας τα αναμένα φωτα της πόλης απέναντι, σε ένα beach bar πίνοντας σφηνάκια και γελώντας καθισμένοι σε μια κούνια, στο ξύπνημα στη μέση της νύχτας για να κάνεις έρωτα, σε έναν ατελείωτο χορό μέχρι το πρωί..
3. Η θάλασσα, παντού και πάντα έτοιμη να σε αγκαλιάσει, δε θα μπορούσα να ζω σε πόλη δίχως θάλασσα να με ταξιδεύει.
4. Τα ταξίδια με αυτοκίνητο σε άγνωστους προορισμούς, κάθε μέρα και άλλη πόλη, αλλά και με αεροπλάνο για πιο μακρυά.
5. Το διάβασμα σχεδόν κάθε βράδυ.
6.Το σινεμά, ειδικά το ανεξάρτητο.
7.Η μουσική κάθε μουσική, απ το ψυθίρισμα της φωνής της στ' αυτί μου, μέχρι την εκτέλεση μιας συμφωνίας απο κλασική ορχήστρα, απο μια ροκ συναυλία, μέχρι τζάζ, απο ποπ, μέχρι dance, θα θελα να είμαι μουσικός...
8. Ενα ωραίο φαγητό, ένα παγωτό στο πεζούλι του πεζόδρομου, ένα παγωμένο κοκτέιλ στο μπάρ, ένα δροσερό αεράκι που φυσάει στο πρόσωπό, ένα υγρό σώμα που τυλίγεται νωχελικά σε μια πετσέτα, ένα τσιγάρο μετά....
9. Να απολαμβάνω τα απλά, να εκτιμώ το αληθινό, το όμορφο, το μικρό, αλλά και το μεγάλο, να υποκλίνομαι στη σοφία, στην εμπειρία, στη γνώση, στην καλοσύνη, στην ηθική, στην μεγαλοθυμία, να μπορώ να συγχωρώ, να μπορώ να θυμάμαι, να μπορώ να δίνω.
10. Να είμαι ευγνώμων.

Να ακούω αυτά που βλέπω

2009-05-17T19:26:00.006+01:00

Νύχτα στην πόλη, εγώ στο μπαλκόνι μου, μετά απο άραγμα στο αναψυκτήριο της παραλίας, εξω οι ιαχές απ το γήπεδο και τα πυροτεχνήματα, είναι αργά, είναι νωρίς, δεν ξέρω, πίνω καφέ, δεν ξέρω γιατί τέτοια ώρα, αλλά μύριζα τη μυρωδιά του φρέσκου καφέ απο μακρυά, οι φωνές γίνονται πιο έντονες, δε μου πάει αυτή η γειτονιά, με τις φωνές που ακούγονται απ τα γύρω σπίτια, πολύ γειτονιά, μακρυά εντελώς απο μένα.
Οχι δε σκέφτομαι να μετακομίσω, αν μετακομίσω θα είναι για να πάω σε άλλη πόλη, όχι σ αυτή....και μετά θα με φάει η νοσταλγία.
Κάποτε λέγαμε να φύγουμε μαζί...
Γιατί είναι τόσο εύκολα τα λόγια?
Άρχισε να αστράφτει, να ρίξει μια βροχή να συνέρθουμε, που κάνει ζέστη απο τώρα, το απόγευμα ήταν αποπνικτικό, έρχεται μπόρα, οι φωνές δυναμώνουν, αυτοί δεν καταλαβαίνουν απο μπόρες, είναι ποτισμένοι αδρεναλίνη.
Να θυμηθώ να ανεβάσω τις τέντες, να θυμηθώ να ψωνίσω, το ψυγείο παραμένει άδειο.
Να θυμάμαι να ακούω αυτά που βλέπω, να θυμηθώ να πετάξω τις σκέψεις μου απ το μπαλκόνι, να θυμηθώ να βγάλω τα σκουπίδια, δεν πρόκειται να βγούν απο μόνα τους,
Να θυμηθώ να ξεχάσω....

Οι ειδήσεις σε τίτλους

2009-05-16T23:53:00.004+01:00

Aνασκόπηση της εβδομάδας που πέρασε:

1. Φωνές, κλάματα, νεύρα, κλάματα, υστερία, θυμός, κλάματα, σπάσιμο ενός τηλεφώνου, κλάματα, αγκαλιές.
2. Πολλές αγκαλιές, πολλά φιλιά, πολλά χάδια, ένα μπάνιο.
3. Κουβέντες, γκρίνια, μιζέρια, ψυχοπλάκωμα, κατάθλιψη, ξανά κουβέντες, ξανά μιζέρια.
4. Ασχολία με το γνωστό θέμα, τι ποιο θέμα? όλα τα άλλα delete, υποτυπώδης ασχολία με τη δουλειά, με ύφος, άιντε να τελιώνουμε να φεύγουμε.....και ήταν δύσκολη βδομάδα.
5. Δημιουργία λάθος εντυπώσεων, ακόμα αναρωτιούνται ποια μύγα τσίμπισε αυτό τον ήρεμο άνθρωπο που δε νευριάζει ποτέ και που πάντα έχει μια έτοιμη λύση για όλα.
6. Ξεσπάσματα νεύρων σε άσχετα άτομα.
7. Πολλές βόλτες στο κέντρο, μια ταινία, πολύ μουσική, ένας χορός, (ομολογουμένως ήταν πολύ ωραίος χορός).

Χτες βράδυ κάποια στιγμή γέλασα, με ρώτησες τι σκέφτηκα και δε σου είπα
είχα σκεφτεί ότι όλο αυτό είναι αγάπη, ήταν κάτι παραπάνω τώρα που το σκέφτομαι, ήταν ευτυχία.

alarm clock

2009-05-13T09:10:00.007+01:00

Mε απορία άκουσα το ξυπνητήρι να χτυπάει, το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο το κλεισα, και μέχρι να ξυπνήσω το άφησα να γίνει αυτό τέσσερις φορές, η ώρα είχε πάει εννιά και μετά απο αρκετές άγρυπνες νύχτες ήταν η πρώτη που κοιμήθικα σερί απ τις 3 που με πήρε ο ύπνος πάνω απ τα γραφόμενα της ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ, όχι δεν ήταν καθόλου βαρετά, τουναντίον!
Μ' έχει πάρει ο ύπνος άπειρες φορές με την τηλεόραση ανοιχτή, με το βιβλίο να πέφτει στα μούτρα μου και να ξυπνώ τρομαγμένη έτοιμη να τσιρίξω....κλέφτηηηηηςςς! και να προλάβω συνάμα να δω την πρεμιέρα του σήριαλ <η ζωη μπροστά στα μάτια σου> για τα επόμενα 3 λεπτά μέχρι να με σκοτώσει (!) όλα αυτά με ταχύτητα φωτός φυσικά και την τρίχα κάγκελο... αλλά μπροστά στον υπολογιστή και γερμένη έχοντας τα πλήκτρα μαξιλάρι πρώτη φορά!
Αρχίζει άλλη μια μέρα, καθυστερώ να πάω στη δουλειά έχει κλειστεί κάποια στο ασανσέρ και χτυπάει ένα περίεργο κουδούνι-σειρήνα το οποίο προσπαθώ επί 2 λεπτά να καταλαβω τι ακριβώς είναι αυτό, με την τσίμπλα στο μάτι, αποκλείοντας μετά απο ώριμη σκέψη ότι δεν είναι οι σειρήνες απ το καταφύγιο που μας καλούν γιατί έγινε αεροπορική επιδρομή του εχθρού(!).
Στο μεταξύ το θύμα κλαίει γιατί έχει ΚΑΙ κλειστοφοβία!
Παίρνω γρήγορες αποφάσεις και καλώ την πυροσβετική, παράλληλα, προσπαθώ να την ηρεμήσω λέγοντας της ότι η Πυροσβεστική δεν αργεί, θα είναι εδώ σε 5 λεπτά το πολύ και ότι δεν πρόκειται να πάθει τίποτα εκεί μέσα, τη σκέψη να πέσει λόγου χάρη στο υπόγειο του ασανσέρ με δύναμη, και άλλες παρόμοιες σκηνές απο ταινίες τις διώχνω αυτόματα απ το μυαλό μου.
Εντάξι μην τα θέλουμε όλα δικά μας, 15 ήταν τα λεπτά και δεν ξέρω πραγματικά αν είναι πολλά ή λίγα για κάποιον που είναι κλεισμένος σε έναν τόσο μικρό χώρο, γιατί ευτυχώς δεν πάσχω απο κλειστοφοβία...ακόμη.
Πάντως οι πυροσβέστες μια χαρά παιδιά ήταν, άνοιξαν στο πιτς φυτίλι την πόρτα και αφού την πήραν στα χέρια τους την έβγαλαν έξω γιατί αυτό είχε σταματήσει μεταξύ των δυο ορόφων, η κυρία φορούσε τις πυζάμες της, γιατί είχε κατέβει να πάρει κάτι απ τ' αυτοκίνητο, και βγήκε ανακουφισμένη η κακομοίρα στα χέρια των δύο πυροσβεστών.
Μετά απ αυτό αποφάσισα:
1. Ότι δεν θα ξανακατεβάσω σκουπίδια με πυζάμες
2. Δεν θα ξαναπάω για τσιγάρα φορώντας την πιο παλιά μου φόρμα
3. θα πετάξω επίσης ότι έχω σε φθαρμένη κάλτσα, βρακί, φανελάκι, (τα φθαρμένα τζήν επιτρέπονται)
4. Δεν θα ξαναφήσω αξύριστο πόδι, μουστάκι (που δεν έχω) άβγαλτο φρύδι και πάει λέγοντας.
ΠΟΤΕ δεν ξέρεις τι θα σου συμβεί! και επίσης, τι είναι ο άνθρωπος ? αυτά τα δύο πάνε μαζί....
Μετά την πρωινή περιπέτεια και την ψυχολογική υποστήριξη-ότι μπορούσα έκανα- αποφάσισα να περάσω απ το φαρμακείο της γειτονιάς να πάρω μια αντηλιακή που δεν ήταν και τόσο ανάγκη στις 9 το πρωί γιατί έχω αντηλιακή όσο για τόσο, αλλά αμά σφηνωθεί κάτι πρέπει να γίνει ΤΩΡΑ!
Με τα πολλά, μπήκα στο αυτοκίνητο για να φύγω επιτέλους για τη δουλειά, ρίχνω την καθιερωμένη γρήγορη ματιά στο καθρεφτάκι του αυτοκινήτου-που πρέπει να το καθαρίσω κάποια στιγμή-και τι να δω!
Ενα ψίχουλο ΝΑ! με το συμπάθειο στην άκρη του στόματος μου!!!
Ημουν όλη αυτή την ώρα με το ψίχουλο και μιλούσα στη φαρμακοποιό (που είναι και ωραία), στον μάστορα του ασανσέρ (που δεν είναι και μύριζε μασχαλίλα) στους πυροσβέστες (που μπορεί να μην ήταν σαν τον Γιοακίν Φοίνιξ ή στην άλλη με τον Ηθαν Χωκ, στις ταινίες που είναι πυροσβέστες αλλά τους φέρναν κάπως),

Μετά ΚΑΙ απ' αυτή την προσωπική ήττα κατέρρευσε όλος ο κόσμος μου!

ΕΥΧΗ 1. (πραγματοποιημένη) ακυρώθηκε η συναυλία των DEPECHE MODE που ήθελα να πάω και δεν πήγα. Συμπέρασμα: Yπάρχει Θεός!
ΕΥΧΗ 2. ( απραγματοποίητη)
Να ανακαλύψω αυτόν τον πούστη και να τον πιάσω στα χέρια μου που κόβει τα νύχια του στο μπαλκόνι και τα πετάει κάτω στο πεζοδρόμιο μπροστά στα σκαλιά μου, θα μαρτυρίσει, θα του τα βγάλω με τανάλια! ΕΛΕΟΣ!
Συμπέρασμα: Δεν υπάρχει!

Aναβάθμιση τώρα!

2009-05-12T09:43:00.008+01:00

Τις πιο πολλές φορές δυιλίζοντας τον κώνωπα και καταπίνοντας την κάμηλο, που παρεπιμπτόντως είναι βαριά και δεν καταπίνεται με τίποτα, δεν περνάνε απ το μυαλό σου τα πιο απλά πράγματα, έχεις σκεφτεί τα μύρια όσα, έχεις πιάσει ολες τις περιπτώσεις και δεν έχεις σκεφτεί το προφανές...

Εδώ σταματάνε όλες οι κακές σκέψεις, έχει αρχίσει το στάδιο της απεξάρτησης, βέβαια αυτό είχε ξεκινήσει απ την πρώτη στιγμή, οι μηχανισμοί της άμυνας ξυπνάνε κακήν κακώς με πρησμένο μάτι και διάθεση πυγμάχου...

Κοιτάζομαι στον καθρέφτη βλέπω τα σημάδια της αυπνίας, παίρνω πόζες, προσπαθώ να βρω ατέλειες, στην εποχή της τελειότητας, δεν μπορείς να είσαι τίποτα λιγότερο, όλοι έχουν αρχίσει τα σολάριουμ πριν πάνε στην παραλία, στο γυμναστήριο επικρατεί αναβρασμός, τους βλέπεις ακόμα και τους μεγαλύτερους να φοράνε τα σορτς τους και να ιδρωκοπάνε στους διαδρόμους, 45άρηδες φεύγα με κοιλιά και σώμα πεσμένο, κυριούλες με πολλά περιττά κιλά, βλέπεις ότι δεν έχουν ιδέα απο γυμναστική το κάνουν για να ενταχτούν στον κόσμο της τελειότητας, μερικοί ξεφεύγουν μετά απο κανα μήνα που προσαρμόζονται και αποκτούν την ευεξία που σου δίνει η γυμναστική, νομίζουν ότι έγιναν μοντέλα, το βλέπεις στη φάτσα τους, τύφλα να χουν τα μοντέλα...
Δεν ξέρω κανέναν και γιαυτό δε μιλάω σε κανέναν, δε μου μιλάει κανένας, όσοι γνωρίζονται λένε ένα γειά, άλλοι, οι περισσότεροι, φοράνε ακουστικά ή μιλάνε στο κινητό, δε θέλουν να μιλήσουν σε κανέναν το νοιώθεις, είναι κλεισμένοι στον εαυτό τους, έτσι μήπως δε γίνεται και στα club? στα μπάρ, στα καφέ, όλοι περιτρυγυρισμένοι απο όλους, με ένα αόρατο σχοινί γύρω τους να τους απομονώνει απ τους άλλους, ευτυχώς υπάρχουν και τα μπουζούκια που εκεί ακόμα γίνονται γνωριμίες, λίγο το τραγούδι, λίγο ένα λουλούδι, λίγο η ξανθιά που ανεβαίνει στο τραπέζι για να χορέψει αυτό το υποτυπωδες τσιφτετέλι με τον ίδιο ρυθμό που χορεύει και τα ξένα, δε θέλει πολύ, λύνονται τα σχοινιά....
Zυγίστηκα και είδα ότι έχασα κάπου γύρω στα 2 κιλά, θέλω να χάσω γύρω στα 4, στο γυμναστήριο κάνω το πρόγραμμά μου και για πρώτη φορά μετά απο πολύ καιρό νοιώθω ότι είμαι σε εξαιρετική φόρμα, πετάω, ίσως να ναι απ την υπερένταση και την αυπνία, αισθάνομαι ότι μπορώ να μείνω στο διάδρομο για άλλες πέντε ώρες, δεν το παρακάνω και φεύγω μετά απο μια και κάτι, γιατί ξέρω ότι ξυπνώντας το πρωί θα σέρνομαι, ξέρω επίσης οτι δεν πρόκειται απ την μια μέρα στην άλλη να γίνω μια άλλη αχινός σε πιο βελτιωμένη έκδοση, τώρα που είπα για βελτιωμένη έκδοση, να θυμηθώ αν ανακαλυφθεί αυτό το θαύμα της επιστήμης, να τους πω να αναβαθμίσουν και τον εγκέφαλο εκτός απ την εξωτερική αναβάθμιση, χρειάζομαι μεγαλύτερη μνήμη, ταχύτερη επεξεργασία και άλλο λογισμικό....
Για σκέψου θα πηγαίνεις στο γιατρό και θα γυρνάς καινούργια, ούτε πλαστικές με πόνους, ούτε γυμναστικές, έβαλες κιλά, πας κατευθείαν για update, έβγαλες ρυτίδες το ίδιο, είσαι ερωτευμένη και αυτή δεν είναι? delete απ τη μνήμη ......αχ
Με απορία άκουσα τον Θ να μου λέει ότι έκανε το πρώτο του μπάνιο, το δεύτερο καλύτερο που μου είπε ήταν ότι η θάλασσα ήταν ζεστή...στη μυτηλήνη !!
αλλάζουν οι άνθρωποι τι να πω....
Aνοίγω το ψυγείο, δεν μπορώ να μπω στη διαδικασία να πάω να ψωνίσω, ας είναι άδειο, χέστηκα....

Το Σάββατο με κάλεσαν σε ένα σπίτι για Eurovision night, δεν ξέρω αν θα πάω, ίσως πάω....

Aκούω τραγούδια, απ το ράδιο το πρωί στη δουλειά, στο δρόμο για το σπίτι απ τ' αυτοκίνητο, στο γυμναστήριο, δε γίνεται να μην ακούω μουσική, κι ας με κορόιδευες που δε θυμάμαι καλλιτέχνες και τίτλους...

Εεεεεεεεε.....! τι θα γινει με κεινη την αναβάθμιση θα αργησει πολύ?

Εμμονές, παραξενιές, και ιδιοτροπίες

2009-05-11T21:56:00.009+01:00

Παραξενιές ,ή εμμονές, η αλήθεια είναι ότι την ιδέα την πήρα απο ένα άλλο blog και μου άρεσε,
Για να συστηθώ θα μιλήσω για τα ελαττώματα μου πρώτα και τις παραξενιές μου, βέβαια σαν γνήσια σκορπίνα είμαι σίγουρη ότι δεν εχω ελαττώματα, έχω πάντα δίκαιο, είμαι ο πιο διαλακτικός και ο πιο βολικός άνθρωπος του κόσμου και προπαντός καθόλου γκρινιάρα, οι φίλοι μου έχουν μια άλλη άποψη, αλλά αυτοί όπως και να είμαι θα συνεχίσουν να είναι φίλοι μου, ελπίζω!... μέχρι τουλάχιστον να τους ξεχειλώσω εντελώς τα νεύρα
1. Εχω μια μανία με την καθαριότητα, χωρίς να ξεπερνάει τα όρια, αλλά κοντά είναι, ένα βήμα πριν, απόρροια αυτής της μανίας είναι να μην μπορώ να κοιμηθώ σε δωμάτιο που τα σεντόνια δεν είναι τριζάτα, η μαξιλαροθήκη δροσερή, δε μυρίζουν καθαριότητα, τα έπιπλα δεν έχουν τρια δάχτυλα σκόνη, αυτό έχει αντίκτυπο και στις άλλες δραστηριότητές μου πχ. το σεξ, ή το φαγητό, ή ο ύπνος, δεν μπορώ να λειτουργήσω σε τέτοιες συνθήκες, επίσης δεν μπορώ να κάτσω σε ξένη τουαλέτα πλην της δικιάς μου αντε και 1-2 ακόμα που ξέρω ότι έχουν περαστεί ένα χεράκι με χλωρίνη πριν. και μια σειρά απο τέτοιες λεπτομέρειες που οι περισσότεροι δεν τις κατανοούν, ούτε τις παρατηρούν, ειδικά οι άνδρες φίλοι, αλλά σε μένα λειτουργούν ανασταλτικά.
2. Οταν πάω σε ένα μέρος για φαγητό, ή ποτό θεωρώ αυτονόητο ότι αν δεν με ικανοποιήσει, δε θα ξαναπάω, αν και για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δίνω μια δεύτερη ευκαιρία αν μου αρέσει το περιβάλον, η εξυπηρέτηση, τα χαμογελαστά πρόσωπα.
3. Όταν αποφασίσουμε να πάμε κάπου, ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ και πάμε, μόνο ένας άνθρωπος μπορεί να με κάνει να πάω σε κάποιο άλλο μέρος εκτός απο αυτό που έχω στο μυαλό μου, κι αυτός είναι ο Δ. οι άλλοι ακολουθούν για να μην ακούνε τη συνεχή μίρλα...ότι ναι μεν αλλά αν πηγαίναμε σ αυτό που σας έλεγα θα ήταν καλύτερα μπλα, μπλα, μπλα....
4. Θέλω όταν ξυπνάω να πετάγομαι κατευθείαν απ το κρεβάτι, αλλιώς θεωρώ ότι χάνω άσκοπα την ώρα μου. Εντάξυ όταν έχω παρέα που ξυπνάει και δε γκρινιάζει που την ξύπνησα, κάθομαι περισσότερο...
5. Με ενοχλεί η τσιγαρίλα, ειδικά των άλλων, η δικιά μου καθόλου, βέβαια φροντίζω να καπνίζω έξω εδώ και 3 χρόνια, οπότε δεν μυρίζω, η τσίκνα απ τα μαγαζιά που περνάει στα ρούχα, τα μαλλιά, το δέρμα, η μυρωδιά φαγητού μέσα στο σπίτι, του γλυκού δε με πειράζει συνήθως. Για σκέψου είσαι το πρωί στο λεωφορείο και κάθεται δίπλα σου κάποια που μυρίζει τσίκνα της προηγούμενης μέρας, δεν θα σ ενοχλήσει? Εννοείται ότι στην περίπτωση που μυρίσουν ρούχα κρεμιούνται έξω με τις ώρες ή πλένονται ευθύς αμέσως. Εδώ μπαίνει το μεγάλο θέμα της τσίκνας στα εστιατόρια και τις ταβέρνες και άντε στις ταβέρνες να το καταπιώ, στα εστιατόρια όμως που πληρώνεις ένα σκασμό λεφτά, τι νόημα έχει να γυρίσεις μετά σπίτι σου και να μπείς στην απολύμανση? Εχω βάλει Χ σε πολλά εστιατόρια κάπως έτσι ακόμα κι αν μου άρεσε αρκετά το φαγητό τους, έλεος!
Γιαυτό η καλύτερη μου είναι το καλοκαίρι, που δεν έχω τέτοια προβλήματα.
6. Με ενοχλεί το air contition, οι εξαερισμοί, τα ρεύματα, οι ανεμιστήρες, ειδικά αυτοί που πετάνε και σταγονίδια νερού είναι το χειρότερό μου. Το air contition, το ανέχομαι μόνο μέσα στο αυτοκίνητο στους 22 βαθμούς και στο σπίτι σε άλλο δωμάτιο απ αυτό που είμαι αν ειναι δυνατόν. (ξέρω τουλάχιστον 2 ανθρώπους που δεν το αντέχουν καθόλου, οπότε είμαι ήπια περίπτωση).
7. Δεν μ αρέσουν οι πολλές χειραψίες, αγκαλιές, φιλιά, με άγνωστους ή και με γνωστούς, η πολύ οικειότητα, η καταπάτηση του προσωπικού μου χώρου κοντύτερα απ το ένα μέτρο απόσταση, δύσκολα αγγίζω κάποιον, τις ενενηνταεννιά φορές στις εκατό, το κάνω γιατί έχω άλλους σκοπούς, εντάξυ καμμιά φορά το κάνω και για να δέιξω ότι συμπάσχω στο πρόβλημά του, (το χω δει στις ταινίες) αν και σπάνια.
8. Οταν θέλω να γίνει κάτι τώρα, εννοώ ΤΩΡΑ, αλλιώς μου απασχολεί το μυαλό και δε θέλω τέτοιες έννοιες, μάλον γιατί την έχω πατήσει ουκ ολίγες φορές που άφησα τα πράγματα να σέρνονται και βγήκαν σε βάρος μου τελικά, κυρίως στα οικονομικά θέματα, οπότε οι λογαριασμοί πρέπει να πληρώνονται στην ώρα τους, και μια σειρά πραγμάτων που ίσως δεν είναι τόσο σημαντικά, αλλά αν τα αφήσεις γιγαντώνονται και μετά είναι δυσκολότερο να γίνουν, είναι όπως τα ρούχα στη ντουλάπα που όσο δεν τα σιδερώνεις, τόσο στοιβάζονται και στο τέλος έχεις ένα βουνό και άντε να το κατεβάσεις όσο καλή θέληση και να χεις.
Είναι ένας άνισος αγώνας με την καθημερινότητα, και που συνήθως πάντα βγαίνεις χαμένος εσύ.
Για όλη αυτή την παράνοια αλλά και την ωριμότητα ταυτόχρονα, που μπορεί να βρει κάποιος απο τα παραπάνω χρειάστηκαν 45 χρόνια συστηματικής δουλειάς για να βγεί στην επιφάνεια, το δουλεύω ακόμα....

today is another (bad) day....

2009-05-11T09:23:00.006+01:00

Εκλεισα 14 ώρες συνεχούς ομιλίας χτες, μάλλιασε η γλώσσα μου εν ολιγοις, με τόσο μαλλί άνετα έπλεκα τέσσερα πουλόβερ και μερικά ζευγάρια κάλτσες να χω να μου βρίσκονται για τις κρύες νύχτες του χειμώνα -ΠΟΥ ΕΣΥ ΔΕ ΘΑ ΣΑΙ ΕΔΩ- αν ήξερα να πλέκω, αλλά που τέτοια τύχη! Οταν μ έβαζε η μάνα μου με το ζόρι να κεντήσω, μεγάλη κεντήστρα και ράφτρα εκείνη, ένα περιφημο κάδρο σταυροβελονιά, ΝΑΙ στην εποχή μου κεντούσαν τα μικρά κορίτσια του χωριού και ΝΑΙ είμαι τόοοοοσο μεγάλη, εγώ κοίταζα αλλού και φυσικά το περιβόητο κάδρο που δε θυμάμαι καν την εικόνα που είχε, έμεινε μισό με το ζόρι, έκτοτε ξέχασα και τη σταυροβελονιά και γιαυτό δεν έμαθα να ράβω ούτε καν ένα κουμπί! τόσο ανεπρόκοπη, το ίδιο έκανα κι όταν μαγείρευε και μου λεγε να κοιτάω για να μάθω, ή όταν έκανε γλυκά, αλλά ευτυχώς όταν χρειάστηκε να επιβιώσω χωρίς το φαγητό της μανούλας, κατάφερα κι έμαθα κουτσά στραβά να κάνω 5 διαφορετικά φαγητά απ την ανάγκη μου κυρίως να μη λιμοκτονήσω, μιας και οι λεπτεπίλεπτοι γευστικοί μου κάλυκες ποτέ δεν συμβιβάστηκαν με τίποτα εύκολα σάντουιτς και πίτσα-μακαρονάδα. Τα οποία φαγητά και εξέλιξα με την πάροδο του χρόνου γιατί δε μαγείρευα μόνο για μένα, που αυτό απο μόνο του λένε ότι αρκεί για να γίνει ένα φαγητό νόστιμο.
Today is another day που έλεγε η φιλενάδα η Σκάρλετ, που όχι βέβαια ότι ήξερε και τι της γινόταν, απο θέματα σχέσεων και αγάπης ήταν τα ζώα μου αργά, αλλά βέβαια στην εποχή της Σκάρλετ τα κορίτσια ήξεραν μόνο πιάνο και οικοκυρικά, μην κοιτάς που σήμερα ξέρουν κι άλλα, δηλαδη την τύφλα τους, πάρε παράδειγμα απο μένα. Κι αφου λοιπόν έπεσα στο κρεβάτι μου χτες κάπου γύρω στις 4 again, θυμήθικα highlights των συζητήσεων έτσι για να κάνω μια τελευταία ανασκόπηση, δε μου ήταν αρκετές 14 ώρες ήθελα κι αλλη, μερικά απο αυτά ήταν για γέλια και κοιμήθικα γελώντας στον εαυτό μου δυνατά με φωνή που αντήχησε στο άδειο δωμάτιο....

Ηταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες....

2009-05-09T22:56:00.001+01:00

Ηταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες...το πρωί κύλησε ήσυχα και βαρετά μεσα στη γνωστή ρουτινιάρικη καθημερινότητα, το απόγευμα με μια μικρή βόλτα στο κέντρο για χάζι και μετά, το ρολόι γύρισε πίσω, 5,5 χρόνια και κάτι μέρες πριν, όταν προσγειώθηκε ένα αεροπλάνο που με πήγαινε σε ένα ταξίδι που κράτησε 5,5 χρόνια, απο εκείνη τη διαδρομή θυμάμαι την ανυπομονισία που είχα να φτάσω μια ώρα αρχύτερα και φυσικά η διαδρομή μου φαινόταν ατέλειωτη, όπως κάθε διαδρομή που γίνεται με αεροπλάνα, τρένα, πλοία, το άλλο που θυμάμαι είναι η πρώτη επαφή θυμάμαι τη θερμότητα απο εκείνη την επαφή που με είχε ζεστάνει στη στιγμή.....

...Κλείνοντας την πόρτα πίσω μου ένοιωσα τόσο διαφορετικά, βγήκα άλλος άνθρωπος και μπήκα άλλος, το σπίτι πιο άδειο απο ποτέ, μου ρχονται στο μυαλό φράσεις που μάλλον έπρεπε να με κάνουν να σκεφτώ πιο πονηρά, ..(γιατί δεν παίρνεις ένα γατάκι, σκυλάκι, να έχεις συντροφιά) (εμείς είμαστε περισσότερο φίλες παρά... ) (δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε μακροπρόθεσμο, εγώ δεν ξέρω τι θα κάνω αύριο, θέλεις να προγραμματίσω διακοπές, ταξίδια)? Υποτίθεται είναι σκέψη των τελευταίων ημερών 20 περίπου, δεν είναι έτσι, είναι πολύ περισσότερου καιρού, απλώς οι εξελίξεις ήταν τέτοιες που δεν επέτρεψαν να γίνει νωρίτερα, προφανώς. σκόρπιες φράσεις που αναπόφευκτα σου ρχονται στο μυαλό, τίποτε δε θα αλλάξει, αλλά και τίποτα δε θα ναι το ίδιο. πως να πείς ότι χωρίζεις με καλό τρόπο, πως να χωρίσεις πολιτισμένα, πιστεύω πως αν δεν υπάρχει τίποτε χωρίζεις πολιτισμένα, όταν υπάρχει κάτι δεν μπορείς να χωρίσεις πολιτισμένα. Γιατί δε μου το πες απ την αρχή και το σκέφτηκες έστω και αυτές τις μέρες που είπες ότι το σκέφτηκες? τι τότε τι τώρα, θα άλλαζε κάτι, το αποτέλεσμα είναι ότι ήθελες να χωρίσουμε τελεία. Τα άλλα είναι κάποια πράγματα που νομίζω ότι όλοι κάνουν όταν έχουν μια σχέση σαν αυτήν. Στις σχέσεις λειτουργείς σαν ένας άνθρωπος, δεν το ήξερα, αλλά το έκανα νομίζω, για μένα αυτό είναι σχέση, δεν σκεφτόμουν το μέλον χωρίς εσένα δίπλα μου, δεν σκεφτόμουν καν το παρόν χωρις εσένα, τις μέρες που δεν σε έβλεπα τις θεωρούσα ανούσιες, τις ώρες, ούτε καν τις μέρες, τις μέρες που έλειπες ή έλειπα σκεφτόμουν πότε θα ξαναβρεθούμε. Ηθελα τη γνώμη σου για το κάθε τι, απο το τι θα φορέσω μέχρι τι να μαγειρέψω, μέχρι τι απόφαση να πάρω για τη δουλειά, για τα πάντα, πως μου ζητάς να συνηθήσω να ζω μετά απ' αυτό?

ένα τραγούδι που μ' αρέσει και ένα που μ αρέσει πιο πολύ

2009-05-09T18:11:00.004+01:00

Δυο τραγούδια, γιατί αν και δεν το εξασκώ πια, ήταν απο τα πρώτα χόμπι-επαγγέλματα που έκανα και θα θελα να συνεχίσω να κάνω αλλά...

Πώς να γλιτώσει μάτια μου ο ένας απ' τον άλλον

Πως θες ν' αλλάξουμε ουρανό

Τώρα που μοιάζουμε με δίδυμα φεγγάρια

Που ξενυχτάνε με τον ίδιο στεναγμό...

Ι'M A SUPER GIRL,

AND SUPER GIRLS DON'T CRY,

I'M A SUPER GIRL,

AND SUPER GIRLS JUST FLY.

Τα απομεινάρια μιας σχέσης...

2009-05-09T08:55:00.012+01:00

Δυο πλαστικές σακούλες και κάτι ψιλά, τα απομεινάρια μιας σχέσης θα μπορούσε να είναι ο τίτλος κάτω απ τη φωτογραφία που σκέφτηκα να τραβήξω βλέποντάς τα μαζεμένα σε μια άκρη, αλλά όπως πάντα δεν είχα ούτε τη φωτογραφική εδώ ούτε το καλώδιο, ούτε καν το καλώδιο του τηλεφώνου για να μη μιλήσω για το ότι δεν είχα καμμία όρεξη να κάνω τελικά κάτι τέτοιο, αλλά αυτές οι σκέψεις είναι απ' αυτές που περνάνε απ το μυαλό σου στην πιο ακατάλληλη στιγμή είναι σα να είσαι σε κηδεία και να γελάς προσπαθείς να το πνίξεις αλλά θυμήθικες ένα ανέκδοτο, μια χαζομάρα, κάτι άσχετο και σου βγήκε αυθόρμητα όπως το φτάρνισμα, άσε που το θέαμα θα ήταν ιδιαιτέρως σουρεαλιστικό και θα παρέπεμπε σε τίποτα φεστιβαλική ταινία απ' αυτές που σηκωνόμασταν και φεύγαμε στα πρώτα 20 λεπτά. Ανοίγω συρτάρια και βλέπω κάτι δικό σου ακόμα, ανοίγω ντουλάπια το ίδιο, είμαι σίγουρη πως υπάρχουν κι άλλα αλλά δεν έχω ψάξει και τόσο εξονυχιστικά, απλώς κάτι έπρεπε να κάνω και βρήκα αυτό.
Ο Θ μου λέει ότι χρειάζεται πολύ θάρρος για να το κάνεις αυτό, δεν το πιστεύω, απο δειλία το κάνω, για να μη χρειάζεται να το αντιμετωπίζω κάθε φορά που θα πέφτω πάνω σε κάτι δικό σου.
Να κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι ότι οι str8 δεν έχουν τέτοια προβλήματα, έχουν εφεύρει το γάμο, γιαυτό, που να χωρίζω τώρα λέει ο άλλος, χαρτιά, διαδικασίες, μετακομίσεις έξοδα, είναι και τα παιδιά στη μέση, μπαίνουν κι άλλα μετά, πέφτουν και τα σόγια απο πάνω το σκέφτεσαι περισσότερο, ενω για τους gay είναι αλλιώς, όλα είναι με ημερομηνία λήξης, εντάξει εξαιρέσεις θα υπάρχουν αλλά ελάχιστες, τουλάχιστον εγώ δεν ξέρω καμμία ή έστω καμμία νορμάλ....
Στο μεταξύ η ώρα μοιάζει να σταμάτησε να περνάει, έχω ένα Σαββατοκύριακο μπροστά μου και δεν έχω τι να κάνω, θα μπορούσες να με χωρίσεις Δευτέρα, θα το χώνευα πιο έυκολα, λέμε τώρα....
Δεν ξέρω τι να κάνω, να σταματήσω να σε βλέπω εντελώς που μάλον είναι και το καλύτερο για τώρα, ή να συνεχίσω να σε βλέπω? τι είναι πιο εύκολο? το ίδιο μου φαίνονται και τα δύο.
Πίστευα πως είχαμε την ιδανική σχέση, έβλεπα τους άλλους γύρω μας και ήξερα ότι η δικιά μας ήταν η καλύτερη, μιλούσαμε πολύ, κάναμε σχεδόν τα πάντα μαζί, δύσκολο να το πετύχεις αυτό μετά απο 5 χρόνια και 6 μήνες, αν με ρωτούσαν πως θα βλεπα τον εαυτό μου να είναι σε 10 χρόνια δεν θα μπορούσα να φανταστώ για τόσο μακροπρόθεσμα βέβαια, αλλά δεν θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα, κρυφά μέσα μου το ευχόμουν αν και πάντα είχα το φόβο ότι ίσως κάποια στιγμή, να ήθελες να απομακρυνθείς σα μικρότερη που ήσουν, να ήθελες να πετάξεις, να ανοίξεις τα φτερά σου, να γνωρίσεις άλλους κόσμους, δεν το σκεφτόμουν πολύ, το θεωρούσα πάντα μακρυνό, αν και μου περνούσε απ το μυαλό σε περιόδους δύσκολες όπως τότε με την απόλυση που σκέφτηκα ότι ίσως και να φευγες απ την πόλη, με εξαίρεση εμένα δεν είχες και τόσα να σε κρατάνε εδώ...
Σκέφτομαι και δεν το χωράει το μυαλό μου αλήθεια πως φαντάστηκες οτι θα ήταν τα πράγματα μετά το χωρισμό μας? θα συνεχίζαμε να βλεπόμαστε? θα περνούσαμε στο επόμενο στάδιο ομαλά ή ανώμαλα? δε θα περνούσαμε καθόλου εκεί? δεν ξέρω, αυτό που ξέρω είναι ότι τίποτα δε θα ναι το ιδιο...Μου λειπεις, και θέλω να σε δω, και μετά δε θέλω, και πάλι ξαναθέλω....αυτό είναι που νοιωθω τωρα.

Υ.Γ. τη φωτογραφία την έβαλα τελικά εστω και εκ των υστέρων, δεν άντεξα, θέλω να ζήσω το δράμα μου λέμε !

Ενα αστεράκι....

2009-05-05T08:08:00.000+01:00

Το βράδυ που πέρασε πριν γεννηθεί, είχα βγει έξω με φίλους και ήμουν πολύ χαλαρή, τόσο που άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως θα πρεπε να είχα αγχωθεί, το πρωι ξύπνησα κατά τις 6,30 και πήρα τηλέφωνο και έμαθα ότι είχε αρχίσει η τελική φάση και ήταν θέμα λεπτών, πλύθηκα, ντύθηκα, να μαι έτοιμη για να πάω στο νοσοκομείο. Στις 06.50 τελικά γεννήθηκε, ξεκίνησα κι εγώ, αγωνία στο δρόμο, φτάνοντας είδα το γιατρό που με οδήγησε στο δωμάτιο που έγινε η διαδικασία, ήταν ακόμα εκεί δεν την είχαν μεταφέρει σε κανονικό δωμάτιο, μετά απο ώρα μας τη φέραν ήταν μικροσκοπική, είχε κλειστά τα ματάκια της άνοιγε που και που το ένα και κοιτούσε με αυτό το βλέμμα το θολό που έχουν τα μωρά, τη φορούσαν ένα μπουρνουζέ μπλουζοπαντελονάκι με γαντάκια, έμεινα να τη χαζεύω, το θαύμα της Γέννησης ήταν μπροστά μου, τις επόμενες μέρες που ακολούθησαν ήμουν τυλιγμένη σε ένα ροζ σύννεφο, πηγαινοερχόμουν στο νοσοκομείο τις ώρες των επισκεπτηρίων και ήθελα να τη βλέπω κάθε φορά που πήγαινα, λένε πως με τον ερχομό ενός μωρού όλα αλλάζουν, είμαι σίγουρη πια, και δεν αλλάζουν μόνο για τους γονείς αλλά και όλο τον περίγυρο, το αίσθημα της ευθύνης που σου προσθέτει, ο φόβος μην πάθει κάτι, η λαχτάρα να θέλεις να το βλέπεις συνέχεια. Δεν νομίζω ότι υπάρχει μεγαλύτερο γεγονός απο αυτό, μεγαλύτερη χαρά, μεγαλύτερο συναίσθημα, είναι κάτι που δεν περιγράφεται με λόγια και το λέει ένας άνθρωπος που ήταν και εξακολουθεί να είναι μακρυά απ αυτό πολύ συνειδητοποιημένα, αλλά αν θέλει κάποιος να το ζήσει πραγματικά του το συστήνω ανεπιφύλακτα. Σήμερα κλείνει μια βδομάδα ζωής, προσεύχομαι να είναι γερή για να φωτίζει τις ζωές μας, όλα τα άλλα που πρέπει να είναι, θα φροντίσουμε να τα μάθει, έχουμε καιρό γιαυτό ....

Είναι στο dna μας...

2009-04-21T09:03:00.005+01:00

Δεν θέλω να ξανακούσω για αρνί, κατσίκι, σούβλα, χωριό, μετά απο την ταλαιπωρία του φετινού Πάσχα, δεν μπορώ να καταλάβω τι νόημα έχει να κουβαλάς εκατομμύρια πράγματα στο χωριό, να ταλαιπωρούνται 5 άτομα μέσα κι έξω απο το σπίτι κουβαλώντας πράγματα πλένοντας απίστευτες ποσότητες πιάτων και ποτηριών για ένα φαγητό το οποίο δεν είναι και απ τα αγαπημένα μου. Το Πάσχα το φαντάζομαι αλλιώς, να ταξιδεύω σε άγνωστα μέρη ή και γνωστά, ξεκούραση, γεύσεις, αρώματα διαφορετικά... αλλά και πάλι, το Ελληνικό Πάσχα με τη φύση σε πλήρη οργασμό, με τα αρώματα της Μεγάλης Βδομάδας, με τις καμπάνες να χτυπούν το στολισμένο επιτάφιο, τη μουσική των εγκωμίων, το βράδυ της Ανάστασης με το φως απο τα αναμένα κεριά, την λαμπρότερη λειτουργία με τα ομορφότερα λόγια αγάπης, το Πάσχα είναι η γιορτή της παιδικής μας ηλικίας, κι όσο άθεοι ή αγνωστικιστές και να δηλώνουμε δεν παύει να μας συγκινεί, είναι στο dna μας.

ΜΗΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΣΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

2009-03-13T08:56:00.004Z

Ερώτηση 1: Γιατί σε κάποιες χώρες της Ευρώπης, οι φόροι πληρώνονται απ'ευθείας απ το μισθό των υπαλλήλων? Γιατί εδώ το σοφό κράτος προέβλεψε ότι είναι καλύτερα να παίρνεις το μισθό σου στο χέρι για να χαίρεσαι και μετά να σου τα παίρνει με τη φορολογική σου δήλωση, έτσι μεσολαβούν και διάφορα επαγγέλματα που αλλιώς δε θα είχαν λόγο υπαρξης, όπως λογιστές, και γιατί όσο περισσότεροι μεσολαβούν σε μια συναλαγή τόσο πιο αδιαφανής είναι, με αποτέλεσμα στο τέλος πάντα να βγαίνεις χαμένος.
Ερώτηση 2: Γιατί ενώ οι Δήμοι έχουν τόσο έσοδα μέσω των λογαριασμών που πληρώνουμε στη ΔΕΗ, μέσω Δημοτικών τελών, μέσω κρατικής επιχορήγησης, για να μην αναφερθώ στις γενναίες Ευρωπαικές ενισχύσεις, είναι συνεχώς μέσα?
Γιατί όλες αυτές οι επιχειρήσεις για να λειτουργήσουν χρειάζονται ανθρώπους που δεν αποσκοπούν στην επαγγελματική τους αποκατάσταση-πλουτισμό, χρειάζονται καταξιωμένους επαγγελματικά ανθρώπους, με πολύ αγάπη και μεράκι για τον τόπο τους πρώτα απ' όλα και με μεγάλη διάθεση συνεισφοράς. Στις περισσότερες των περιπτώσεων οι Δημοτικοί άρχοντες είναι ή ανερχόμενοι πολιτικοί που για να ανελιχθούν περνάνε πρώτα απο την τοπική αυτοδιοίκηση, ή αποτυχημένοι πολιτικοί που σπεύδουν εκεί για να μην πεθάνουν πολιτικά, αλλά κι αυτό να μην είναι, είναι πολλά τα λεφτά Αρη, κι όσο δυνατός χαρακτήρας και να είσαι, όλα έχουν την τιμή τους....

BARCELONA

2009-03-10T11:19:00.004Z

Άποψη απο της Sagrada famiglia της διασημότερης εκκλησίας της Βαρκελώνης, ίσως και όλης της Ισπανίας, και ένα απο τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα του Μοντερνισμού που σχεδίασε και επιμελήθηκε ο Καταλανός αρχιτέκτονας Αντόνιο Γκαουντί, ένας απο τους κυριότερους εκφραστές του, όλη η Βαρκελώνη είναι μια μελέτη στον Γκαουντί και σχετικός ή άσχετος με την αρχιτεκτονική δεν μπορείς παρά να θαυμάσιες τις απίστευτες λεπτομέρειες που υπάρχουν σε κάθε του έργο.

Και μια όψη απο το ΜΑCBA το μουσείο μοντέρνας τέχνης.
Το παρελθόν με το μέλλον συνυπάρχουν.

BARCELONA 2....

2009-03-09T09:17:00.002Z

NEA HΘΗ ΕΞΟΡΓΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΕΛΛΑΔΙΣΤΑΝ...

2009-03-09T09:02:00.007Z

1950, η Ελλάδα μετά τον πόλεμο προσπαθεί να ορθοποδήσει, ταυτόχρονα αρχίζει να διασκεδάζει όπως μπορεί, η οικογένεια ξαναμαζέυτηκε στο τραπέζι κάθε κυριακή μετά την εκκλησία, αλλά ξάφνου, νέα ήθη έρχονται να ταράξουν την καθημερινότητα, σε μια παράσταση της Εθνικής Λυρικής σκηνής ένα φιλί μεταξύ δυο ανδρών, μέρος της παράστασης, εξοργίζει τους σεπτούς οικογενειάρχες μουσικούς της ορχήστρας που απαιτούν να κοπεί απο την παράσταση. Αίσχος!

Ας ξαναγυρίσουμε στο 2009 γιατί πρόκειται για τώρα

Παρακολουθώ εδώ και ώρα με ανοιχτό το στόμα το βίντεο απο το επεισόδιο στη Λυρική σκηνή, με ανοιχτό το στόμα γιατί τρόμαξα απο τα <έξω> και τα <δεν εχεις θέση εδώ> τρόμαξα απο το ύφος τους, τρόμαξα απο τις φωνές τους, τους χαλάσανε την ησυχία αυτών που είναι τόσο πολιτισμένοι που πήγαν να δουν όπερα, τόσο μορφωμένοι, τόσο ανωτέρου επιπέδου. Επίσης θύμωσα που μουσικοί της Λυρικής, δηλαδή δημόσιοι υπάλληλοι, απαίτησαν, άκουσον άκουσον, να κοπεί το επίμαχο φιλί μεταξύ δύο ανδρών απο την παράσταση και αναρωτιέμαι ποιος τους έδωσε αυτό το δικαίωμα? κάποιος επέλεξε να γίνει αυτή η παράσταση, κάποιος τη διάλεξε που προφανώς είναι σ' αυτή τη θέση για να κάνει αυτό ακριβώς, απο που κι ως που κάποιοι και μάλιστα μουσικοί, και το λέω με μεγαλύτερη οργή, για το ότι είναι μουσικοί απαιτούν κάτι τέτοιο? υποτίθεται ότι η μουσική εξημερωνει, αλλά αυτά τα ζώα προφανώς δεν εξημερώνονται παρά μόνο με κλωτσιές, κρίμα τσάμπα τόσα χρόνια μουσικής πήγανε χαμένα, ας παρατήσουν τα όργανα και τις νότες κι ας πάνε να βρούν κάποιο άλλο επάγγελμα να κάνουν ντροπιάζουν τους μουσικούς. Τι αλλο θα δούμε ακόμα στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας? ακόμα συζητάμε για ένα φιλί μεταξύ 2 ανθρώπων του ιδίου φύλου? έλεος και πιστευα ότι το ειχαμε ξεπεράσει απο την εποχή των χρυσών στιγμών των σήριαλ του Παπακαλιάτη. Με λύσσα όλοι μας στο φετινό pride, όλοι όμως, θα μας βρίσκουν μπροστά τους όπου και να πάνε κάθε στιγμή, είμαστε εδώ .... κι όσες κι όσοι δεν είδατε ακόμα το milk να πάτε να το δείτε αμέσως!

Η ΧΩΡΙΣ ΜΕΤΡΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

2009-03-09T09:01:00.002Z

Kαιρό είχαμε να πάμε εκδρομή, απ το καλοκαίρι ίσως και το αποφασίσαμε το Σάββατο, όλα τα παιδάκια με τα χοντρά μπουφάν μας και τα σκουφιά ξεκινήσαμε με 18 βαθμούς απ τη θεσσαλονίκη και αφού περάσαμε πλήθος χωριών και πόλεων σκεπτόμενοι αν είμαστε στο σωστό δρόμο γιατί ταμπέλα δεν υπήρχε πουθενά παρά μόνο στην Εδεσσα, καταλήξαμε στον προορισμό μας που ήταν ο παλιός αγ. αθανάσιος.

Είχα πρωτοπάει πριν 11-12 χρόνια σε μια ομαδική εκδρομή στο χιονοδρομικό και διανυκτερέυσαμε στο χωριό που αποτελούνταν απο 5 ταβέρνες όλες κι όλες και κάποια μισογκρεμισμένα σπίτια τα οποία οι κάτοικοι είχαν εγκαταλείψει για να μετοικίσουν στον νεο αγ. αθανασιο που ήταν πολύ πιο κοντά στον δημόσιο δρόμο και κάτω απο το βουνό που ήταν ο παλιός, τότε δειλά δειλά κάποιοι είχαν ανακαλύψει την προσοδοφόρα επιχείρηση που θα άνοιγε λόγω του χιονοδρομικού και επέστρεφαν ανακαινίζοντας τα σπίτια τους για να τα κάνουν ξενώνες. Περίμενα βεβαίως ότι θα είχε αλλάξει το χωριό, αλλά αυτό που αντίκρυσα ξεπερνούσε και τα πιο εφιαλτικά μου όνειρα, μπαίνοντας αντικρύζεις πλήθος νεόκτιστων σπιτιών, μεζονέτες με τζάκι και τζακούζι έτοιμες προς πώληση ή μισοτελειωμένες να έχουν απλωθεί πολύ πέρα απ τα όρια του χωριού, στα γύρω βοσκοτόπια και λιβάδια, εκατοντάδες ξενώνες, ταβέρνες η μια δίπλα στην άλλη, καφέ-μπάρ, με ξενικά ονόματα, ίντερνετ καφέ, η λάθος ανάπτυξη σε όλο της το μεγαλείο, όλες βέβαια οι επιχειρήσεις επιδοτούμενες με την ευλογία του υπουργείου τουρισμού και της Ε.Ε. που αμφιβάλω αν ξέρει που πάνε τα χρήματα που έχει δώσει κατά καιρούς. φάγαμε σε μια δήθεν παραδοσιακή ταβέρνα, μέτριο φαγητό, κάναμε μια γρήγορη βόλτα στο χωριό για να παρατηρήσουμε κι άλλες ακόμα περισσότερες παραδοσιακές κατοικίες άναρχα χτισμένες και φύγαμε απογοητευμένοι, ο παλιός αγιος αθανασιος ένα πανέμορφο χωριό μεσα σε 11 χρόνια έγινε η χαρά του νεόπλουτου με το τζιπ και η κακή απομίμηση της αράχωβας. Δεν είμαι κατά της ανάπτυξης, ίσα ίσα, αλλά αυτό το χωρίς μέτρο και όριο που έγινε εδώ κατέστρεψε όλο το τοπίο, υπάρχουν τα καλά παραδείγματα της ανάπτυξης και υπάρχουν και τα κακά και ο παλιός αγ. αθανάσιος είναι το παράδειγμα προς αποφυγή.

ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ....

2009-03-09T09:00:00.006Z

Xόρτασα ταινίες αυτό το διάστημα, βλέποντας τες σχεδόν όλες όσες ήταν υποψήφιες για όσκαρ, αλλά κι αυτές που δεν ήταν, συγκλονίστηκα με το the reader με την kate winslet που δικαίως πήρε το όσκαρ μετά απο 6 υποψηφιότητες και στα 33 της μόλις χρόνια, τη θυμάμαι στον Τιτανικό που ούτε καν την είχα προσέξει και τη βλέπω τώρα πόσο πολύ έχει αλλάξει τις εκφράσεις που παίρνει, τη βρήκα πολύ ερωτική στο The reader και πολύ πιο ώριμη και θα την βρίσκουμε μπροστά μας κάθε φορά που θα παίζει κάτι όσο σοβαρό ή ανάλαφρο είναι αυτό, επίσης και στο ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο είναι πολύ καλή, αλλά βλέποντας το THE READER δεν θυμάσαι το πόσο καλά έπαιξε και σ αυτήν.Απο την άλλη η συνυποψήφιά της meryl streep κάθε γκριμάτσα που έκανε στο ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ ήταν και ένα μάθημα έκφρασης και ηθοποιίας για κάθε νέο ηθοποιό, αυτή η γυναίκα δίνει ρέστα κάθε φορά που ασχολείται με το ρόλο της, η ταινία δε μου άρεσε αλλά ποιος δεν υποκλίνεται στο τεράστιο ταλέντο της Μέρυλ και φυσικά στο επίσης τεράστιο ταλέντο του ΦίλΙΠ Σέυμορ Χόφμαν. Το milk με ξάφνιασε ευχάριστα λόγω του θέματός του, ο Σων Πεν αν και προσωπικά δεν είναι απ τους αγαπημένους μου, έπαιξε τον gay ακτιβιστή τόσο καλά ώστε ο Ρομπερτ Ντε Νίρο του είπε πως απο εδώ και στο εξής μόνο σε ρόλους gay θα πρέπει να παίζει! επίσης δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι στην τελετή των όσκαρ έστειλε και αντιρατσιστικό μύνημα. Τον Κώστα Γαβρά δεν τον είχα μελετήσει καθόλου στο παρελθόν, επειδή όμως είδα πολλές φορές το τρέιλερ του Παράδεισος στη δύση ηθελα πολύ να το δω, μου άρεσε πολύ, μου θύμησε παλιές καλές στιγμές του Ευρωπαικού σινεμά, ήταν φρέσκο, με μια γλυκόπικρη αίσθηση του χιούμορ κι όπως είπε κάποιος κριτικός θα πρεπε να το δουν όλοι οι Ελληνες σκηνοθέτες για να πάρουν μαθήματα για το πως πρέπει να κάνουν μια ταινία. Το slumdog millionair δε με ξετρέλανε, απλώς βρήκα πρωτότυπο το σενάριο κι όπως είπε και ο κολητός μου, στον Ντάνι Μπόιλ έπρεπε να δώσουν όσκαρ μόνο και μόνο επειδή έκανε το Τrainspotting...προφανώς εκεί στα όσκαρ το βρήκαν εξωτικό και το προτίμησαν. Και έρχομαι και στο GRAN TORINO που είδα προχτές και δεν ξέρω απο που να αρχίσω, η ταινία διαδραματίζεται στο Ντιτρόιτ σήμερα, η μεγαλύτερη αυτοκινητούπολη της Αμερικής έχει πλέον παρακμάσει, ο ήρωας είναι συνταξιουχος της βιομηχανίας αυτοκινήτου και βετεράνος του πολέμου της Κορέας ο οποίος δεν μπορεί να βρει πουθενά χαρά. η εικόνα του ήρωα είναι η εικόνα του μέσου Αμερικανού, κάθεται στη βεράντα του με την Αμερικανική σημαία υψωμένη πίσω του, γεμάτος καχυποψία, ρατσισμό, ξενοφοβία με την καραμπίνα έτοιμη να ρίξει ανά πάσα στιγμή στους νεοφερμένους Ασιάτες της γειτονιάς αλλά και στον οποιοδήποτε που πάει να πατήσει τη γη του, με γεναίες δόσεις χιούμορ όπως εκεί που αποκαλεί τον κουρέα του Βρωμοιταλό, κι αυτός τον αποκαλεί τρελοπολωνό δείχνοντας ότι όλοι απο κάπου πήγαν κι εγκαταστάθηκαν στην Αμερική όπως και ο ίδιος βέβαια απλώς άλλοι το έκαναν πριν πολλά πολλά χρόνια, αλλά αυτό δεν αναιρεί ότι όλοι ήταν μετανάστες κατά κάποιον τρόπο. Νομίζω πως ο Κλίντ Ιστγουντ δίνει ένα χαστούκι στους συμπατριώτες του μ αυτή την ταινία, και μάλιστα στα 82 του χρόνια.